Vandaag bij ’t concentratie-/consternatie-*consultatiebureau geweest (*doorhalen wat niet van toepassing is). Robin is voorzien van d’r eerste prikjes. Tja, vervelend maar blij dat ze ze krijgt. Liever dát dan ’n ziek kind maar dat lijkt me ’n inkoppertje. Ze heeft ‘r verder geen last van gelukkig. Ik heb ook ’s gevraagd wat  we kunnen doen aan dat spugen. Ik heb verteld dat ik al Nutriton heb aangeschaft maar dat dat ook nog niet veel zoden aan de dijk heeft gezet. Nou had ik ’t wél wát dikker gemaakt maar ook weer geen stopverf. Er is me nu geadviseerd om de fles toch zo dik mogelijk aan te maken, een weekje aan te kijken en als ’t dan nog niet minder wordt, dan worden we doorverwezen om te onderzoeken of ze eventueel last heeft van reflux en gaan ze kijken wat daar aan kan worden gedaan om het te verhelpen.

Natuurlijk was ik erg benieuwd naar lengte en gewicht. Ze weegt inmiddels 4360 gram maar volgens ’t protocol mocht ze niet worden gemeten. Dat heeft met de heupjes te maken enzo. Vaag, dat kon vorige maand blijkbaar nog wel en volgende maand ook. Dus ik heb gezegd dat ik toch héél graag wilde dat ze haar op zouden meten, vind dat namelijk zo’n ónzin! Je moet uiteraard nix forceren maar hé, waarom kan ’t die andere maanden wél? Goed, uiteindelijk hebben ze haar tóch voorzichtig gemeten en dat kwam op ongeveer 53,5 cm. Nah, Dat gaat best lekker dus.

’s Middags kwamen die meiden van zwangerschapsgym. Dat was ’n gezellige boel met 3 peuterpubers, één van 8 maanden en mijn hummeltje. Van Miran hád ik eerder al cadeautjes gekregen. Von had voor Robin ’n schattig jurkje meegenomen en ’n stoere bal van Cars voor Jonne. Daarnaast had ze ook nog ’n héle stapel kleertjes meegenomen die haar meiden niet meer passen. Echt hélemaal leuk! Helaas helaas ben ik vergeten foto’s te maken, da’s wel jammer! Het was súpergezellig maar toen ze weg waren, waren we wél hélemaal afgedraaid. Zij zelf denk ik, óók wel, hihi.

Morgen komt ‘r ’n vriendinnetje langs die ik al héél lang niet heb gezien en zaterdag komt “m’n ouwe tante” (zo noemt ze zichzelf altijd ;-)) met m’n 2 nichtjes (hihi, de één is 10-, de ánder is 12 jaar ouder dan ik maar ’t zijn nog stééds m’n “nichtjes” hahahahaha!). Lijkt me ook erg gezellig want die heb ik ook al heeeeeeeeeel lang niet gezien. Verder gaan we ’n héérlijk lang weekend tegemoed. Geen idee wat de plannen zijn. Misschien de tuin ’s ff schoonspuiten….

Jah ehhhh, tikkie dubieuze titel, het zóu kunnen impliceren dat ’t ’n héél schunnig, vunzig verhaal wordt maar dat hóeft natuurlijk niet hé 😉

Vanmorgen heb ik dus ’n spiraaltje laten plaatsen. Die moest ik éérst bij de apotheek ophalen. De verpakking verbaasde (lees: shockeerde!! ;-)) mij nogal…  gróót jah…  maar er schijnt een inbreng geval bij te zitten dat nog al veel ruimte in beslag neemt… okay! (ik schrok al! ;-))

Hij werd door de waarnemend huisarts geplaatst (die zit er elke woensdag en heeft meer ervaring met dit soort dingen dan mijn gewone huisarts) Het schijnt namelijk dat je ’t zelf moet betalen wanneer je ‘m door de gyn laat plaatsen en bij de huisarts wordt het gewoon vergoed.

Bij die arts op de behandeltafel liggend ging ‘r van álles door m’n hoofd: tja, daar lig je dan met je benen wijd Cat… dás best genant… aan de andere: het is ’n arts hoor!! En 7 weken geleden lag je ook zo (of nee, nog een stúk óngemakkelijker!) Weliswaar niet bij je huisarts maar in ’n verloskamer. Op één of andere manier is dat tóch minder gek. Ik heb toen maar besloten dat ik inmiddels álle schaamte voorbij ben en dat ’t nou eenmaal ff niet anders kon.

Qua pijn heb ik verschillende rampscenario’s gehoord. Ik vond ’t allemaal ernstig meevallen en heb nauwelijks iets gevoeld. En zéker in vergelijking met een bevalling gaat dit echt hélemaal nérgens over! (MaMau hoor je me?! ;-)) Maarrr, als je nog nooit ’n kind gebaard hebt, dan schijnt zo’n plaatsing ’n stúk pijnlijker te zijn. Tja, dat kan, dat weet ik dus niet.

Goed, toen dat geintje eenmaal achter de rug was, keerde ik huiswaards alwaar mijn ouders en kids vol verwachting op mij zaten te wachten. For something completely different: ik had ’t er wel ’s met m’n moeder over gehad dat ik best ’n naaimachine zou willen hebben. Geen idéé of ik ‘r iets mee kan maar soms heb je wel ’s van die momenten dat je ff ergens ’n zoompie in moet doen ofzo… ik noem maar wat. En dan is zo’n ding bést handig. Handmatig wordt dat tóch altijd minder mooi. Ik had in ’t verleden wel ’s zo’n apparaat gehad maar dat was zo’n préhistorisch geval die van mijn oma was geweest. Daar kon ik hélemaal nix mee. Dus ik ben ’s met m’n moeder gaan kijken bij de locale Sjefke de Naaier (sorry ;-)) en daar hebben ’n we ‘n fijn apparaatje gevonden. Helaas niet zo’n ingenieus geval die het werk met één druk op de knop vol automatisch van je overneemt want dat ging ’t budget toch wel iets te boven. Gewoon ’n handige machine (denk ik, hoop ik) zónder al te veel ingewikkelde poespas (wánt niet aan mij besteed) waarmee je zoompjes en dergelijke kunt maken cq repareren.

Voorts nam mijn moeder nog 2 HEMA cadeaukaarten mee, die ze van 2 tantes had meegekregen voor mij. Daar heb ik een ledikantdeken en 2 ledikant lakentjes van gekocht. Fie en Tinie, hártstikke bedankt!!! Kleurt práchtig bij de kamer (foto’s volgen nog wel).

Morgen moet ik ’s ochtends eerst met Robin naar ’t cb. Daar krijgt ze haar 1e prikken. Gelijk ’s ff vragen wat ik kan doen om dat spugen te verminderen. Van haar kreeg ik de tip van Nutriton. Helaas heeft dat tot nu toe nog niet veel geholpen. Misschien toch nog ff langer de tijd geven.
’s Middags komen er 2 meiden langs waarmee ik 3 jaar geleden op zwangerschapsgym heb gezeten: Miranda met Djonno en Yvonne met haar 2 meiden, voor ’n mini reünietje. Lijkt me súpergezellig!

Met dank aan hen

Ik ben dólblij met de kids die ik heb en dat geluk gun ik ook ’n ander. Ik ken diverse meiden die héél graag zwanger willen worden en ik hoop van hárte dat dat héél snel gaat lukken maar ik hoef niet meer, ik ben ‘r klaar mee. Dus daar ga ik a.s. woensdag iets aan laten doen. Met ’n b’tje mazzel word ik dan ook niet meer ongesteld. Sinds gisteren weet ik namelijk weer dat ik dat de afgelopen 10 maanden bést erg prettig vond.

BTW: ff een reactie van mij op alle reacties:

• Ja, ik weet dat ‘r ’n mogelijkheid bestaat dat ik nog stééds ongesteld zal blijven.
• Jah, ik weet dat de plaatsing misschien niet even prettig zal zijn, de arts adviseerde al om ’n uur van tevoren een paar paracetamolletjes in te nemen.
• Ja de optie voor ’n sterilisatie voor Erik is ook ter sprake gekomen. Door hem zélf notabene. En wellicht gaat dat ook nog wel gebeuren alleen wil ik ’t voor mezelf ook en ik heb geen zin om op hem te zitten wachten 😉

…ze zijn écht bruin! 😉 Ik vind ’t hélemaal leuk!!!

Gewoon, lekker old fashion van blauw naar roze 😉  De kamer van Robin is zo goed als af. Gisteren kwamen namelijk ook de gordijnen binnen. We moeten alleen nog 2 lampen boven de commode (ohja, en tzt wil ik zowel hier als in Jonnes kamer ander laminaat). Zit nog ’n b’tje te dubben tussen deze en deze. Die laatste past wél mooi in de stijl van de rest van d’r kamer (alsin, die muurstickers enzo). Toch blijf ik die eerste ook erg mooi vinden. Kortom: moeilijk moeilijk. Maar voor de rest vind ik ’t tot nu toe bést mooi geworden, al zeg ik ’t zelf 😉

btw: die spiegel hing ‘r bij Jonne ook hoor, alleen zijn déze fotos van ’t prille begin. Die klamboe was bv alweer héél snel weg (ondingen!) en toen hij kon staan is ’t bedje naar de ándere kant van de muur verhuisd en de kast naast ’t raam geplaatst (ivm ’t stopcontact dat daar zit en waar hij bij kon komen)

…óf juist de overeenkomsten. Sommige mensen vinden ze erg op elkaar lijken, anderen weer voor geen méter! Hier zijn ze ongeveer even oud. Ik weet niet of dit nou de meest duidelijke fotos zijn om ’t te bekijken maarreh… wat vind jij?

Misschien tóch iets te snel gejuigd gejuicht (zucht! moe is ook moe en ziet ’t allemaal niet meer zo scherp :-S). Vanmorgen kwamen Erik z’n ouders en die namen ‘m dus mee naar Blijdorp. Hartstikke lief natuurlijk, Jonne vindt het stééds leuker om naar de dierentuin te gaan. Het was ook héérlijk weer. Maargoed, daar kwam ie na ’n uurtje of 2, 3 vollédig afgedraaid vandaan. Helaas niet moe genoeg dat ie ook écht ging slapen, dat was dan wel weer jammer. Met als gevolg: een doodmoe, sjaggie, jammerend mannetje dat geen raad wist met zichzelf.

Voor mij werd ’t ook geen tukkie helaas. Ik wílde wel maar toen ik op bed ging liggen, werd Robin wakker. En tegen de tijd dat zij weer in slaap viel, na ’n uur of 2, 3, belde oma op dat ze op weg naar huis waren.

Toen Erik rond kwart voor 4 thuis kwam, ben ik nog ff snel in de auto gesprongen om deze muurstickers te halen. Vond ze zó grappig en Robins kamer is nog zó saai! Jonnes kamer overigens ook, beiden zijn ook nog láng niet af, maar daar vond ik dan weer geen leuke muurstickers voor dus dat komt wellicht nog. Op zich vind ik deze wel leuk. Maar mochten jullie nog meer ideeën hebben, dan hoor ik die graag.

Ennieweej, Jonne lag uiteindelijk lekker vroeg in bed en gaat morgen gewoon weer naar ’t KDV. Da’s hartstikke dichtbij dus mocht ’t nou niet gaan, dan is ie snél genoeg opgehaald. Maar ik ga ervan uit dat ’t helemaal goed gaat.

Vanmorgen werd ik gebeld door zowel ’t ziekenhuis als door beide oma’s om te vragen hoe ’t nu gaat met de patiënt. Nou ’t mannetje is weer hélemaal opgeknapt hoor. Heeft tot 8 uur vanochtend geslapen als ’n roos (that reminds me om te vertellen dat de doorslaapnachten van Robin ook steeds vaker voorkomen) en is nu lekker met opa en oma (Erik z’n ouders) naar de dierentuin.

Ik zit zelf ernstig te dubben wat ik zal gaan doen. Enerzijds is ’t práchtig mooi weer. Anderzijds lonkt ’n klein tukkie toch ook wel héééél erg… 😉

In z’n hand het Jip en Janneke koffertje met daarin ’n donkergekleurde handdoek, extra rompertje, luier, doekje, speentje, tutteflut en ’n ziekenauto’tje. Zo vertrokken Erik en Jonne vanmorgen vroeg richting ’t ziekenhuis. Zoals ik al zei, ze moesten ‘r al om 7:15 uur zijn. Vanaf hier moet ik ’t doen met wat Erik mij verteld heeft, omdat ik ‘r natuurlijk niet bij was. In ’t ziekenhuis moesten alle kindjes een operatieschortje aan. Nah, daar had Jonne hé-le-maal geen zin in dus daar begon al de eerste worsteling. Uiteindelijk werd besloten om ‘m lekker in z’n rompertje te laten. Ze kregen een pleister met wat zalf op hun hand en arm, die de huid zou verdoven, zodat ze de narcose prik niet zouden voelen. Die wilde hij er natuurlijk gelijk aftrekken. De prik zelf ging ook niet helemaal naar behoren. Blijkbaar konden ze geen goeie ader vinden dus toen werd er besloten om hem tóch maar met ’n kapje onder zeil te brengen. Ook dat ging niet helemaal zonder slag of stoot, hihi. Maar uiteindelijk viel hij dus in slaap.

De ingreep zélf duurde uiteindelijk maar heel kort. Volgens Erik werden alle andere kindjes in hun bedjes naar ’n uitslaapzaaltje gereden maar Jonne werd daar al brullend, in de armen van ’n verpleegkundige naartoe gebracht. Blijkbaar was dit ’n lichter roesje dan wat de andere kinderen hadden gekregen. Daar kreeg hij, als ik ’t goed begrepen heb, een of ander goedje in z’n mond gespoten tegen de pijn. Dit werd herhaalde malen vakkundig in ’t gezicht van de dienstdoende verpleegster gespuugd. Oeh wat was híj boos. Ook de bekers drinken en de ijsjes vlogen WOEDEND door de kamer. Huilen, brúllen, grote snottebel, nog nabloedend… temperamentje hé… nah, volgens Erik was ’t geen feest en bést wel zielig.

Rond half 11 kwamen ze weer thuis. Blijkbaar had hij toch genoeg gedronken waardoor ze naar huis mochten. ’t Zal wel aan mij gelegen hebben maar behalve dat ‘r nog wat geronnen bloed in één neusgat zat, trof ik ’n mannetje aan waarbij leek alsof ‘r níx gebeurd was. Okay, hij had wat vermoeide oogjes en wat rode wangetjes maar verder… hij was vrolijk, praatte honderduit, de éne keer héél enthousiast en even later weer met ’n zielig benepen stemmetjes. Maar met náme toen hij ’n waterijsje kreeg, was het één groot feest en was het voorál Erik die ‘r als ’n vaatdoek en volkómen uitgeput bij zat, hihi.

Na even héérlijk met m’n kindje te hebben geknuffeld, moest ik helaas toch écht even de deur uit. Ach, ’t was op zich ook wel weer leuk, ik had namelijk iets op Marktplaats gevonden. Laat ik ’t zó zeggen, ik werd op het idee gebracht door ’t foldertje van de HEMA van deze week. Daar stond deze in.  Da’s een mooi apparaat maar naar mijn idee is € 149,- nog stééds bést ’n hoop geld. Zodoende kwam ik op Marktplaats terecht. Eerlijk gezegd ging ’t mij meer om ’t wándel- dan om ’t fietsgedeelte. Fietsen met je kind is leuk maar niet als ze zo’n eind weg zitten. Juist de interactie is zo gezellig. Al geloof ik niet dat ik tzt met 2 kinderen op de fiets durf. Niet op dat ding van mij. Hij ziet er leuk uit maar echt handig is ’t niet met ’n stoeltje aan je stuur, je komt er nl amper tussen (dit geldt overigens ook voor de wat slankere medemens hoor!) Bovendien vraag ik me af of ie wel stevig genoeg is met ’n kind zowel vóór als achterop .

Het lijkt mij juist zo handig als wandelwagen (al zit ik me gelijk af te vragen of ik Jonne er ooit in zal krijgen, hihi) Nou goed, waar het dus op neer komt, is dat ik deze met 2 van die handige babyschalen heb aangeschaft voor de helft van de prijs. In principe hoef ik ‘r maar één voor Robin maar ’t is ’n baby- en ’n peuterstoeltje al bedoelen ze hier met peuterstoeltje vanaf 9 maanden. Die stoeltjes worden los voor rond de 20 tot 45 euro aangeboden dus ik vond dit wel ’n mooie deal. Maargoed, daar moest ik wél ff voor naar Tilburg. En ga nou niet zeggen dat ik de prijs met de benzinekosten wel heb opgeschroefd want dat valt wel mee. Ik heb niet de zuinigste auto maar ik verrijd géén 75 euri  tijdens ’n retourtje Vlaardingen – Tilburg.

Nadat Jonne ’s middags nog ff geslapen had (vond ‘m er tóen zieliger uitzien) kwamen opa en oma nog even kijken hoe ’t met de patiënt ging. Als troost kreeg hij een héle stoere brandweerwagen met geluid van ze. En natuurlijk mocht hij de hele dag lekker veel waterijsjes eten. Eigenlijk mocht hij vérder géén vast voedsel eten maarja, hij had de hele dág al nix gegeten dus hij kreeg bést trek. Helaas heb ik géén yoghurt- of vla-kindje dus dat was geen optie. Uiteindelijk heeft ie een paar kale pasta-wokkels gegeten.

Inmiddels ligt ie weer héérlijk te slapen en ik dénk dat hij morgen wel weer het oude vertrouwde mannetje is. En om dát aan te kunnen, gaat mama nu ook maar ’n tukkie doen. Ik was tenslotte vandaag ook al om 6 uur op.