Daar stond ze, vrolijk als altijd. Met ’n koffertje in haar hand werd ze bij me in de auto gezet. Ach, dat gebeurde wel vaker. ’t Was nu weliswaar geen maandagavond maar woensdagavond maar dat had zíj niet in de gaten. En dat mama deze keer niet meeging, maakte ook niet echt indruk.

Ook bij ons thuis was ’t héél gezellig! Wat drukker dan normaal omdat de ándere kids ‘r nu ook waren maar dat was geen probleem. Ze kreeg heerlijk veel aandacht én ‘n waterijsje, speelde met de meiden, met de kassa en met Jonne.

Voor ’t slapengaan leek ’t me wel gezellig om ze met z’n 2en in bad te stoppen. Nou dát was láchen hoor! Spetterdespatterdespat!!! En met zoveel sóp!!! GOEHOED!

Tot ’t moment kwam, dat ik haar naar bed wilde brengen. Het bed van Luca, waar ze toch al vaker in had geslapen. Toen was ’t ineens niet leuk meer… mama toe… mama toe!!!! MAMA TOE!!!!! Luidkeels begon ze te snikken om vervolgens níet meer op te houden! MAMA TOE!!!!

En wát ik ook deed… lekker met haar op de schommelstoel, boekje lezen (okay, dát was even leuk, bij Erik op schoot), zachtjes voor haar zingen… niets maar dan ook níets hielp… 1 x had ik ‘r bijna in slaap maar toen ik haar neer wilde leggen, schrok ze wakker om vervolgens weer héél hard te gaan huilen.

Juul zou ’n nachtje bij ons komen logeren omdat Cynthia en Toine morgenochtend vroeg de verhuizers over de vloer krijgen om de héle handel naar het nieuwe adres te brengen. Maar helaas zag zij zelf het logeerpartijtje zónder mama ábsoluut niet zitten. En zo stond ik ’n kleine 3 uur later weer op de stoep van ’t oude adres met ’n inmiddels in de auto in slaap gevallen Juul.

Dag lieve Juul, kom je wel weer snel ’n keer gewoon spelen???

Vanmiddag in Kijkduin was Jonne zwáár gefascineerd door de draaimolen. Als het aan hém had gelegen,
waren we nog véééééél langer blijven kijken. Maar erín? Neuh, dát wilde hij ábsoluut niet!

Het houdt maar niet op. Het begint zo langzamerhand echt op ’n ordinaire soap te lijken. Afgelopen vrijdag heb ik ’n mailtje van iemand ánders binnen het nieuwe bedrijf gekregen, waarin staat dat zij de hele afwikkeling heeft overgenomen van voormalig bazin L. Ik heb nu dus gelúkkig geen contact meer met L maar met E.
Jah, niet dat ’t veel uitmaakt want zij begon haar eerste mailtje ook al over mijn dreigement met ziekmelding en dat mijn toon buitengewoon onredelijk en ongepast  was. Tuurlijk meid!

Ik heb haar geschreven dat het feit dat ik mij ziek wil melden absoluut géén dreigement is maar wel degelijk een gevolg van de situatie van afgelopen week. De stress begint bij mij namelijk behoorlijk hoog op te lopen door al het heen en weer getrek, vage voorstellen en de rommelige communicatie die zich de afgelopen dagen heeft voorgedaan. Overigens ligt de constatering of ik al dan niet ziek ben, niet bij de werkgever maar bij een bedrijfsarts. Ik heb aangegeven dat ik mij te allen tijde beschikbaar hou om me te melden bij een dergelijke instantie.

Over wat ongepast is of niet, daarover zou ik graag nog eens een discussie met haar willen voeren. Wat ik uitermáte ongepast vind, is dat het nieuwe bedrijf niet bereid is om mij op papier hélder te tonen hoe zij een eventuele afvloeiingsregeling in gedachte heeft. Dit wordt mij slechts per mail in telegram stijl te kennen gegeven hetgeen multi-interpretabel is. Waar ik bij L. al diverse keren om verzocht heb, is een proefuitdraai van de loonstrookjes van de maanden juli en augustus 2008, waarop vermeld staat wat het over te maken bedrag gaat worden, met daarbij helder vermeld wat mijn opgebouwde vakantietegoeden zijn.
Maar met náme ook omdat L heeft toegezegd dat salarisverlies door hogere belastingheffing zou worden gecompenseerd. Ik ben dan wel benieuwd op wat voor manier. Ik wil wél dat ’t allemaal kosher gebeurt, dat ik zeker weet dat ik later géén gezeur heb met het UWV, mocht ik die nodig hebben. Tot op heden heb ik nog geen overzicht van ze ontvangen. En waarom? Ik heb werkelijk géén idee. En dát stinkt nog al, vind ik! Dat riekt naar vage praktijken.

Omdat ik niet weet van welke zaken zij allemaal op de hoogte is, voel ik mij genoodzaakt een samenvatting van de afgelopen week te geven zodat zij ook míjn kant van het verhaal meekrijgt. (die samenvatting ga ik hier overigens niet weer helemaal vermelden, als je ’t wil weten, moet je me maar ff mailen, dan stuur ik je een kopietje van ’t mailtje dat ik haar gestuurd heb)

In haar mailtje zegt ze dat ze mij gevraagd hebben om naar kantoor te komen “al was het maar om in overleg tot afronding te komen“. Dit is door L absoluut nooit zó naar mij toe gecommuniceerd. Het was óf het voorstel zónder meer aannemen óf op kantoor het contract verder uitdienen. Bij voorkeur liet ze dan aan ’t eind van de dag weten, dat ik de volgende dag op kantoor moest komen (om ’t vervolgens nét zo hard weer af te zeggen als je álles dan had geregeld). Laten we het nog eens hebben over onredelijk en ongepast gedrag.

Als laatste schreef ze dat ze “geen behoefte had om verdere negatieve energie te besteden aan communicatie op deze manier“. Met betrekking tot die negatieve energie en communicatie op deze manier, geef ik haar groot gelijk. Ik had het ook héél graag anders gezien. Ik had graag gezien dat dit op een nette manier door de werkgever was afgehandeld. Navraag bij diverse juridische instanties bevestigen mijn gevoel dat dit een vérre van nette manier is.

Ik zit er sowieso over te denken om maandag maar ’s ff bij de huisarts langs te gaan, al was ’t alleen maar om mijn ziekmelding kracht bij te zetten. Ik ben er erg goed in om álles altijd maar weg te baggatelliseren maar dit vreet écht aan me. Daarnaast loopt ik ook al dik ‘n half jaar met ’n neusverkoudheid die maar niet over wil gaan. Nou weet ik eerlijk gezegd ook weer niet wat mijn huisarts kan doen aan ’t feit dat ik “on the edge of a nervous breakdown” ben van deze situatie. ’t Is niet dat ik kalmeringstabletten nodig heb ofzo want zo uit het zich niet bij mij. Hoe en wat dan wel? Jah, géén idee. Nou goed, we zien wel.

Kortom… u hoort wel weer van mij! Geloof me, er komen binnenkort ook héus wel weer vrolijkere berichten op dit log hoor!!!

Klik en luister
Hele verhalen zijn ’t. ik versta ‘r helaas nog niet zo heel veel van. Misschien komt dat ook wel door die speen in z’n mond. Toch vind ik ’t wel erg schattig om te horen.

’t Geluid is via de babyfoon opgenomen met ’n voicerecorder in de comp 😉

Uiteraard ligt ie inmiddels héérlijk te slapen.

Gisterenmiddag in dat telefoongesprek met bazin L, sommeerde zij mij om half 5 ’s middags (ik zie ’n patroon) dat ik vandaag dan toch maar naar kantoor moest komen, aangezien we nog steeds geen overeenkomst hadden bereikt. Dit natuurlijk met het risico dat ik ook voor ’n dichte deur zou te komen te staan (zie het verhaal hieronder.) Daarop antwoorde ik “Dan meld ik me bij dezen ziek! je regelt het maar!” 

Wat ik hieronder ook al schreef: aan ’t eind van ons telefoongesprek zei ze dat ze alsnog e.e.a op papier wilde zetten qua uitbetaling en beloofde mij dat ze dat gisterenavond naar mij toe zou mailen. Dit heeft ze overigens niet gedaan.

Vanmorgen ontving ik van haar ’n smsje, met de vraag of ik al bereikbaar was. Ik heb haar terug gesmst dat ik geen telefonisch contact meer met haar wilde, dat ze ’t allemaal maar op papier moest zetten. Ik wil alles zwart op wit. Heeft ze op m’n voicemail ingesproken dat het mailtje er idd aan zou komen maar
dat de ziektewet van het nieuwe bedrijf, geen 100 maar 70% uitkeert.

Ik heb haar teruggesmst dat ik helemaal geen overeenkomst heb met dat nieuwe bedrijf maar met mijn oorspronkelijke werkgever.

Echt, ik word hier hélemaal gestoord van! Ze zoeken ’t maar uit maar mij krijgen ze niet klein! Al vreet ’t wel energie. Ben van plan om vanavond idd maar weer ’s naar een rechtswinkel te gaan.

UPDATE: Het is inmiddels bijna 13 uur. Ondanks haar voicemailbericht waarin ze zegt dat ik rond 10 uur het mailtje zal ontvangen, heb ik nog nix gezien. Het is blijkbaar ’n zware bevalling. In de lijn der verwachting zal ik ergens aan ’t eind van de middag wel iets van haar ontvangen waarin mij vast weer e.o.a. genereus aanbod wordt gedaan. Tot die tijd heb ik overigens ook nog steeds (ff checken -> nee) géén salaris van juni bijgeschreven gekregen.

In de afgelopen maanden, herstel, in het afgelopen half jaar, heb ik regelmátig mensen telefonisch te woord gestaan, die met werkgever een sponsorovereenkomst hadden en op hun geld zaten te wachten. Deze mensen werd stééds maar weer een worst voor gehouden dat ze hun geld over ’n paar weken, maanden, écht zouden krijgen. Ik vond ’t altijd érg moeilijk om die mensen geloofwaardig te woord te staan, zéker als ’t al de zóveelste keer was dat ze belden en de eerder afgesproken datum al diverse keren was verschoven. Inmiddels hoor ik, horen wij, mijn collega’s en ik, bij diezelfde groep mensen die om z’n geld moet soebatten. 

Ik heb zóveel te vertellen dat ik eigenlijk niet weet waar ik moet beginnen. En toch wil ik t állemaal vastleggen, voor later. 

Nou goed, het leukste eerst:

Gisteren zijn Jonne en ik lekker samen met Hannah en Juliën op stap geweest. Eerst op zoek naar een speeltuin in Wateringen. ’t Duurde ff want ’t adres dat we hadden opgekregen, klopte voor geen meter. Uiteindelijk daar aangekomen, was ’t absoluut de moeite waard. De jongens vonden ’t erg leuk! Helaas waren we ’n b’tje laat waardoor we ‘r uiteindelijk maar héél even konden blijven. Maar we gaan ‘r zéker nog een keer heen.

Daarna zijn we doorgereden naar Kijkduin om nog ff op ’n terrasje te pakken. Tja, op zich héel leuk, lekker en gezellig. Juliën blijft wel keurig op z’n stoel zitten. Maar Jonne rent de hele tent rond om vervolgens bij alle tafeltjes óf de asbakken weg te halen (het wás nog niet eens 1 juli!) of de cocktailstampertjes bij mensen weg te rausen! Zucht… ik voed ‘m heus op hoor! Althans, ik dóe m’n best! 😉
Niet vergeten: nog héérlijke pangsit van Hannah meegekregen! Later die avond belde ze me, dat ik ze niet mocht eten omdat ze volgens haar niet gekruid waren! Te laat, die dingen zaten, zowel bij mij als bij Jonne alláng diep in ons spijsverteringskanaal! 😉 Wij vonden ze overigens héérlijk hoor!

Ach ja en verder… de soap rondom mijn werkgever duurt nog immer voort. Bazin L belde maandag aan ’t eind van de dag (as usual) dat ik dinsdag tóch niet naar kantoor hoefde te komen (én bedankt, ik heb wéderom van álles geregeld, mensen ingeschakeld, die mag ik dan weer fijn gaan afbellen!!!) en dat ze me wél 2 maanden (dus tot einde contract) willen uitbetalen met vrijstelling van werk. Jaja… ik verzocht haar om haar voorstel in ’n mailtje te zetten, zodat ik ’t eens rustig kon bekijken. Ik was inmiddels ietwat wantrouwig geworden inzake het vorige voorstel, dus zomaar akkoord gaan, zit er bij mij niet meer in.

Dit leek leuk maar wederom kwam ze met ’n flut-voorstel op de proppen, waarbij ik maar voorál snél moest “schakelen”, zodat ze alles snel kon afhandelen. Nix over de opgebouwde vakantiedagen, ze wilden álles in één x betalen, zodat ik op die manier géén loonheffingskorting zou krijgen over de maanden juli en augustus, enz enz… kortom: het rammelde weer aan álle kanten.

Maar de grootste giller was het “dreigement”, waarin ik moest beloven om dit voorstel niet met mijn mede collega’s te bespreken, anders zou deze deal niet doorgaan. Pardón zeg!!! Jah, ’t was haar blijkbaar erg slecht uitgekomen dat S en ik e.e.a met elkaar hadden besproken en daarom niet met haar vorige voorstel akkoord waren gegaan.

Ik heb haar een mailtje gestuurd waarin ik in nette doch niet mis te verstane woorden uitgelegd op welke manier ik de zaak uitbetaald wil krijgen en dat ik ook nog recht heb op 3 of 4 maanden vakantietoeslag, die ik sinds mei weer heb opgebouwd. Gewoon volgens contract, precies dátgene waar ik recht op heb, niets meer, maar ook zeker geen cént minder. Daarnaast heb ik haar verteld dat zij niet in de positie is om mij te vertellen dat ik dit niet met mijn overige collega’s mag bespreken en dat ik haar toon nogal intimiderend vind.

Dit alles hebben we vanmiddag ook nog even uitgebreid besproken in een telefoongesprek. En wederom werd mij gezegd: als je niet akkoord gaat, dan kom je maar op kantoor! Voor de 3e x trachtte ze me op aan het eind van de middag wéér onder druk te zetten. Gek genoeg wilde ze ineens toch nog een keer op papier uit de doeken doen, hoe ze dan zou gaan uitbetalen. Ik zei dat ze dat maar voorál moest doen en dat ik ’t op de mail wel tegemoet zou zien.

Over uitbetalen gesproken: wij allen hebben ook nog stééds ons salaris van juni niet gekregen. L wil graag alles in één afronden. Wij willen dat dus niet!

Ik snap dondersgoed waarom zij niet wil dat wij ’t onderling bespreken, het komt haar namelijk verrótte slecht uit. Ik heb vanavond weer met ’n ándere collega (ook ’n S) gesproken, en die vertelde mij zijn ervaringen, daar lusten de honden geen brood van! Hij moest ’s ochtends (voor de 2e dag) op kantoor komen. Toen hij daar bijna was, kreeg hij ’n telefoontje van L, dat hij toch niet hoefde te komen. Hij zei dat ie al voor de deur stond. Toen werd hem gewoon de toegang tot het pand ontzegd!  

DAMES EN HEREN, WAAR ZIJN WE NOU MEE BÉZIG???? 

U begrijpt, wij bundelen onze krachten en we zijn er nog niet klaar mee. Wordt vervolgd!

ps: je kán je afvragen waarom en óf ik dit hier moet publiceren. Ik doe dit héél bewust! Ik sta namelijk volkomen in m’n recht en doe hierin níx wat niet mag. Het bedrijf probeert héle rare spelletjes met ons allen te spelen. De énige aanpassing die ik maak, is dat ik de bedrijfsnamen alswel de namen van de collegae  bewust heb ingekort of weggelaten.

Gisteren zijn we, op Romana na (nanananana), met z’n allen naar Parkpop geweest. Of dat leuk was?

Nou ja, ehm, er was goeie muziek, ’t was práchtig weer, leuke mensen (Cynthia, Toine en Juul waren ‘r, en hun toekomstige buren heb ik nu ook ontmoet. Dus wat dát betreft was ’t zéker leuk!

Maarja, met ’n klein jochie wat eigenlijk ’t liefst ’t héle veld wil rondrennen (en geef ‘m ’s ongelijk) is dat tóch niet zo handig. Ik werd ‘r hélemaal íebel van! Het was rázend druk (nog wel dat je gewoon lekker kon zitten hoor, maar toch) dus ik was als de dood dat ik ‘m daar kwijt zou raken. Erik is wel ’n paar x ’n stuk met ‘m gaan lopen hoor en Sach en Luca lette ook héél goed op ‘m maar in dát opzicht vond ik ’t toch niet zo’n héel groot succes.

Bijgaand de foto’s van Cynthia en onderaan nog wat foto’s van mij.

Ondanks een duidelijk verzoek aan bazin L om mij niet pas op ’t laatste moment te laten weten of ik nou morgen moest komen werken, werd het tóch pas weer rond kwart voor 5 dat ze me belde. Hoe verrássend! Dat is dus L ten voeten uit. Volgens haar hadden ze er ’s middags nog uitgebreid over vergaderd (uhuh sure! hoe ingewikkeld ís de kwestie? niet, volgens mij) maar ze bleven tóch bij hun besluit dat ik op het gestelde aanbod in moest gaan óf gewoon maar weer moest komen werken.

Da’s goed zei ik. Naast mijn vakantiedagen die ik al gepland heb in de laatste 2 weken van augustus, heb ik nog 2,9 dagen staan (wánt ooit ’n uurtje later begonnen vanwege artsenbezoek). Daarvan neem ik er morgen één op en dan kun je mij vanaf a.s. dinsdag in Amsterdam verwachten (’s maandags is mijn vrije dag).

Hmm, dáár had ze blijkbaar niet op gerekend maar meer keuze was er niet, ook niet voor háár. Het was duidelijk dat ze ervan baalde dat ik niet op het aanbod inging. Ja zeg, ik lijk wel gék! Maar ondanks dat ik haar nog even heb voorgerekend, hoeveel geld ik dan zou mislopen, was het in háár ogen écht een héél redelijk aanbod. Op de vraag of zíj zélf ooit serieus op het desbetreffende aanbod zou zijn ingegaan, gaf ze een ontwijkend antwoord. Jah, logisch!

Ik vroeg haar ook of ze collega S. al had gesproken. En op die vraag beweerde ze gláshard dat S. wél op het “genereuze aanbod” was ingegaan. Dit was werkelijk de limit want ik heb S. vandaag méérdere keren gesproken en ik wéét gewoon uit eerste hand, dat dat níet zo is. Hoe schijnheilig kan je zijn, baas?

In het gesprek heeft ze herhaaldelijk aangegeven dat het zowel voor hén als voor mij niet leuk was, dat het nu zo loopt. Nah, voor hén meer niet dan voor mij hoor! Zij dachten mij met een genereus gebaar af te schepen met een sigaar uit eigen doos maar daar heb ik dus even ’n vette streep doorheen getrokken! Nu moeten ze gewoon de volle mep betalen… ja maar dát was hun bedoeling niet! Maar dát is dus niet mijn probleem! Om met L haar eigen (gejatte) woorden te spreken:

Vette pech voor de kabouters!

Mochten er zich nieuwe ontwikkelingen voordoen, dan zal je dit geheid hier terug kunnen lezen. En na dinsdag lees je uiteraard hoe de dag verlopen is.

UPDEET: En niemand die zegt “Zeg Cat, Kabauters is met ou, muts!!!” hahahahaha!

Tussen ál het gedoe door, ook even wat vrolijk nieuws. Vanochtend vroeg (althans ik dénk vanochtend vroeg) is vriendinnetje Lia na bijna 42 weken dan EINDELIJK bevallen van zoonlief Quinten.

Joris en Lia van hárte gefeliciteerd met de geboorte van jullie zoon. Yuri, stoere man, jij ook van harte met het predikaat grote broer! Ik weet zéker dat jij deze taak goed en waardig zal dragen!

Quinten, lief mannetje, welkom in deze soms ráre wereld! Maak er iets moois van! We hopen je snel te mogen komen bekijken.

Beste L,

Naar aanleiding van ons telefoongesprek én nog verdere navraag ben ik tot de volgende conclusie gekomen. Ik kan helaas niet ingaan op het voorstel dat jij hebt gedaan, teweten, dat ik niet meer naar Amsterdam hoef te komen en dat ik naast mijn salaris van juni ook nog de maand juli krijg uitbetaald, zonder daarvoor te hoeven werken.
Ik zal je uitleggen waarom.

In eerste instantie leek het heel aantrekkelijk en ik twijfel er ook niet aan, dat dit met de beste bedoelingen is voorgelegd.
Mijn contract met MAXTT loopt t/m 31 augustus 2008. Zoals ik over de telefoon al aangaf, is het voor mij onmogelijk om voor de maand augustus alweer een nieuwe werkgever te vinden, gezien ’t feit dat ik voor de laatste 2 weken van die maand een vakantie heb geboekt. Juli is al helemaal geen optie, deze maand begint over 4 dagen en behalve dat éne gesprek dat ik heb gehad, heb ik nog nix concreet in het vooruitzicht. Geen werkgever zal iemand per 1 augustus in dienst nemen, wetende dat zij na 2 weken alweer 2 weken afwezig is. Daarnaast heb ik de vakantie ook gepland met vakantiedagen die ik heb opgespaard bij MAXTT. Stel dat ik in het uitzonderlijk geval wél die baan voor 1 augustus zou vinden, dan lever ik bij mijn nieuwe werkgever per direct een groot deel van mijn vakantiedagen in, die ik éigenlijk van MAXTT tegoed heb.
Als ik akkoord zou gaan met de door jullie gestelde regeling, zou ik dus niet 1 maar zelfs anderhálve maand salaris mislopen, omdat ik dan ook mijn vrije dagen zomaar inlever. Omgerekend krijg ik nu dan ook eigenlijk niet een héle maand maar een hálve maand salaris mee.

Verder ben ik er ook vrijwel van overtuigd, dat ik meer belasting zal moeten betalen, als jij, zoals je aangaf, bij het salaris van juni, ook gelijk het salaris van juli zal overmaken, maar dát zal ik voor de zekerheid nog even nagaan bij het CWI. Wellicht dat ik dit volgend jaar via de aangifte terug kan vorderen, maar daar heb ik nu nix aan en mijn kosten lopen nu wél gewoon door.

Ik hoop dat je begrip hebt voor mijn standpunt. Laten we vandaag nog even bellen hoe we het dán gaan oplossen. Wellicht moet ik dan tóch nog maar die anderhalve maand naar Amsterdam komen, ervan uitgaande dat ik wél mijn kilometers vergoed krijg. Heel eerlijk toegegeven, niet de meest ideale oplossing maar financieel gezien lever ik écht téveel in, als ik akkoord ga met het door jullie gedane voorstel en dat kan ik me gewoon níet veroorloven.

Ik hoop van je te horen.

Met vriendelijke groet,
Cat