Vanmorgen moest ik dus om 9 uur met Jonne op ’t KDV zijn voor de schoolfoto. Ziek was ie gelukkig niet meer, het straalkacheltje was uitgedoofd… ehm… nou ja, áfgekoeld. Rond ’n uur of half 7 werd ie wakker (eerst al rond kwart voor 6 maar toen heb ik ‘m gelukkig nog ff terug kunnen stoppen). Blijkbaar had ie héle erge honger… op zich niet gek want de laatste 2 dagen had ie níet écht veel gegeten. Ik heb ‘m nog nooit zó snel ’n boterham naar binnen zien werken! 😉

Ik wilde graag overdag de auto hebben, zodat ik nog wat boodschappen kon doen, dus dat hield in dat we éérst Luca en Erik weg moesten brengen. Luca naar school (is aan de ándere kant van Vlaardingen, dus niet écht in de buurt) en Erik naar de metro zodat hij daarmee naar R’dam centrum kan voor z’n werk. Jaaaa, die had ook z’n eerste dagje weer.

Aangekomen bij haar school bleek Luca haar tas te zijn vergeten. Daar zat onder ándere haar lunch in, dus wel vrij essentieel. Dus wij weer terug naar huis. Hoe op tijd we de éérste x ook waren, dit zou ik écht niet meer halen als ik nog ’n x heen en weer moest rijden, dus ik stond de auto maar af aan Erik. Toen hij goed en wel de straat uit was, bleek deze keer dat míjn tas nog in de auto lag… dus belde ik hém weer, dat hij toch maar weer om moest draaien, omdat daar voor mij weer essentiële artikelen inzaten, zoals m’n portomonnee e.d. (nee, m’n sleutels had ik gelukkig in m’n zak zitten).

Aangezien de tijd lekker doortikte, ging ik daarna snel met Jonne in de buggy naar ’t KDV. Wat dat ding had, weet ik niet, maar ik kreeg ‘m niet lekker uitgeklapt. Ik was ff bang dat ie tijdens de rit vanuit Spanje in de achterbak in de verdrukking had gelegen, dat ie was verbogen en dat ik dus ’n nieuwe zou moeten aanschaffen (écht, hij zag er zó raar uit, die hele rugleuning was verbogen). Maar aangezien we tóch ff moesten wachten, heb ik ’s ff goed gekeken en na ’n tijdje kreeg ik ‘m tóch weer goed. Het bleek alleen maar dat ‘r iets klem zat en dat kon gelukkig vrij gemakkelijk worden verholpen. Phoe!

Maargoed… ik kwám dus voor de schoolfoto. Alle ouders met kinderen die op donderdag niet naar ’t KDV gingen, moesten wachten in ’n grote ruimte, die normaliter als BSO wordt gebruikt. De fotografe zat in ’n kamertje daarnaast. Wat ik niet wist, was dat je zo kon binnenlopen… en dat de rest om mij heen al geweest was. Ik zat eigenlijk nog keurig op m’n beurt te wachten.

Na ’n tijdje kwamen de leidsters van de groep van Jonne, die alle kindertjes (en dus ook Jonne) meenamen voor de klassenfoto. Ik riep dat hij nog helemaal niet voor de portretfoto was geweest maar dat kon daarná ook nog wel…. dachten we…
De groepsfoto was volgens de leidsters héél goed gelukt, er stonden géén huilende kindjes op. Gek genoeg kwam Jonne wél brullend terug maar dat kwam meer doordat hij door iemand werd teruggedragen, die hij helemaal niet kende. Ik kan merken dat hij ’n paar weken niet is geweest. Het is tóch weer allemaal ff nieuw. Maargoed, tóen nog die portretfoto. En dát zag Jonne dus hélemaal niet zitten hé. Wat we ook probeerden, hij wilde ábsoluut níet mee om daar lekker op een bankje te gaan zitten, zodat de foto kon worden genomen. In plaats dáárvan zette hij ’t enórm op ’n brullen! Uiteindelijk, toen ik ’t al bijna wilde opgeven, hebben we ’t maar zó gedaan dat hij bij mij op het puntje van m’n schoot kwam zitten. (zo doen ze dat vaak bij héle kleintjes) Zo kon ze de foto dan toch éindelijk nemen. Uiteraard zónder mij erbij hé. Ben érg nieuwsgierig naar ’t eindresultaat. Moet zeggen dat ik al ff op ’t schermpje van haar camera heb mogen kijken en dat zag ‘r héél behoorlijk uit. Mooier dan de pasfoto die wij ’n paar weken geleden hebben laten maken. Hulde hulde voor ’t geduld van de fotografe.

Vanavond ben ik ’n tijd bezig geweest met de traktatie van Jonne voor op ’t KDV. Eigenlijk zou hij dat morgen gaan doen, maar omdat ik niet zéker wist of hij wel beter zou zijn (en of ik ’t wel allemaal áf zou krijgen), heb ik ’t naar a.s. woensdag verplaatst. Ik moet eerlijk zeggen dat ik bést blij ben met de traktatie. Ik wás in éérste instantie van plan om deze en deze te gaan maken. Ik heb ’t bouwpakket ook besteld. Maar toen ik ’t binnen kreeg, vond ik het toch wel ’n ontzéttend gefreubel, zagen ze ‘r in ’t eggie toch ’n stuk minder leuk uit en de taartpunten (dus de doosjes waar je dan de traktatie indoet) zijn wel héél erg klein.

Dus besloot ik om iets ánders te doen en dít is ’t uiteindelijke resultaat (geloof me, dit was óók een gefreubel hoor!) 

Zie hier ’n uitdeelzakje van Bumba. Daarin zit ’n ontbijtkoekje, een doosje rozijntjes, een roltong-toetertje van Bumba én last but nog least: een heule kekke badeend! 😉 Aan ’t tasje hangt ’n kaartje met ’n foto van Jonne met daarop de volgende tekst: “Hieperdepiep Hoera!!! Sinds 18 augustus is Jonne 2 jaar. Alleen toen waren we lekker op vakantie, daarom trakteert hij vandaag!”
Zo’n kaartje is ter verduidelijking. Volgens mij krijgen ze dat zakje nl niet in één x ofzo… of wordt ’t ook wel gedeeltelijk in ’t mandje gedaan, waar de slaapspulletjes en de reserve kleding inzitten (that reminds me dat ik nog ’s moet kijken of Jonne nog dingetjes in z’n mandje heeft zitten, die ik mee moet nemen) zodat de ouders het dan mee naar huis kunnen nemen. Dan is ’t, lijkt mij, tóch wel leuk/handig, als ze weten van wie ze ’t gekregen hebben, niet waar?

Pfff, ik vond ’t nog niet gemakkelijk om te bedenken wat ik er allemaal in kon doen. In zijn groep zitten namelijk ook nog best ’n aantal hele kleintjes (die dus nog niet alles mogen) of kindjes die van hun ouders nog geen snoepgoed mogen enzo. Nah, vind dit wel ’n leuke middenweg. Heb lang zitten denken maar toevallig las ik laatst in één van de bladen (dénk de Viva Mama) over ’n badspeeltje en dat vond ik wel ’n leuk idee. Voor de juffen heb ik overigens ‘n zakje lekkere chocolaatjes. Weet nog niet wat de gebruikelijke “juffen-gift” is maar ik vind dit wel ff best zo.

Gisteren was ik nog ’s ff bij de ANWB omdat ons eigen autostoeltje zou zijn gerepareerd. Daar aangekomen bleek hij kwijt te zijn. Kwijt????? Kwijt jah! Zucht… ik ben toch zó blij met de ANWB!

Ik heb daar zo’n btje ’n uur gestaan omdat ze natuurlijk wel eerst hebben gezocht (’s leuk als je nog meer afspraken hebt op die dag). Uiteindelijk hebben ze me maar ’n nieuw stoeltje aangeboden. Omdat ik voor nú al een stoeltje op marktplaats had gekocht, kon ik ook kiezen voor ’n stoeltje voor de volgende fase. Dat heb ik dan ook maar gedaan en heb een MaxiCosi Rodi XR gekregen (meer keuze was ‘r overigens niet, maargoed, deze is prima).

Wie van jullie heeft ook zo’n stoeltje? Ik ben nl nog al verbaasd dat er speling in de rugleuning zit, en ik vraag me af of dat zo hoort. Nou heb ik ‘m nog niet in de auto gezet hoor, dus ’t kán zijn dat ie dán wel vaststaat… maar toch… Ik hoor graag van jullie.

Jonne is ziek. Gisterenavond na ’t eten moest hij overgeven (notabene ná z’n lievelingsmaaltje de zalmpasta!) en voelde per direct aan als ’n straalkacheltje op volle toeren. Afgelopen nacht is ‘ie diverse keren wakker geworden en heeft ie nóg minimaal 2x overgegeven. ’t Was ’n onrustig nachtje dus (al weet ik dat natuurlijk ernstig te relativeren met de rommelige nachten die zij regelmatig meemaken).

Vanmorgen heeft ie z’n rijstwafel, plakje snijkoek en z’n beker melk / thee er ook in etappes weer uitgegooid. Daardoor kon hij vandaag ook niet naar ’t KDV. Ik hoop van hárte dat ie morgen wel kan, althans, dat we morgen ff heen en weer kunnen (de oplettende lezer weet dat Jonne normaliter helemaal niet op donderdag naar ’t KDV gaat maar alleen op woensdag en vrijdag… daar komt overigens per 1 oktober de dinsdag bij!) want dan wordt de schoolfoto gemaakt. En dat vind ik toch wel weer ’n unique momentje: de éérste schoolfoto van m’n zoon dus je snapt, die wil ik niet missen.

Jaja, ik ben nog stééds bezig om ’n speciaal hoekje te creeëren voor de vakantiefoto’s. Het gaat alleen niet zo vlot. Zit zelf ook nog ernstig in de “langzaam-aan-modus” en kan daar maar moeilijk uitkomen.

Ik zit ’n b’tje met ’n dilemma: Ook ik heb de award ontvangen. Wel 3x zelfs, van Esther, Hannah en Marjan. Echt súperlief!

Maar nou mag ik ook 7 mensen aangeven, die ‘m ook zéker verdienen. En dáár wringt ‘m nou juist de schoen. Ik weet ‘r geen 7. Jah, eh, ik kan wel meer dan 7 weblogs opnoemen die ik graag lees maar niet zonder in herhaling te vallen bij de mensen die ‘m alláng ’n x (of vaker) hebben gekregen. Of dan ga ik mensen vergeten, die ‘m juist wél verdienen. Ik heb dan ook besloten om ‘m met ‘n nederige buiging te accepteren maar om ‘m niet door te geven. De mensen wiens log ik waardeer, weten dat vast zó ook wel, omdat ik ze régelmatig bezoek en ’n berichtje bij ze achterlaat of de persoon in kwestie persoonlijk spreek.

In plaats dáárvan vond ik ’t nieuwe stokje wel leuk. Heb ‘m tot nu toe bij Hannah, Mamaloena en Toaske gelezen. Ik ga overigens niet zoals Toaske, uitwijden over mijn voorgaande relaties. Bij haar was ’t mooi en overzichtelijk, bij mij is dat niet zo. Ik heb bést diverse vriendjes gehad. voor Erik was mijn langste relatie dik 2,5 jaar met M. Met hem heb ik soms nog wel contact (via msn of hyves) en da’s grappig maar ’t is goed zo. Daarnaast een paar x echt hotel-de-botel verliefd geweest (letterlijk de man van je dromen leren kennen, is helemaal niet zo leuk als dat ’t lijkt) en ernstig van ’n koude kermis thuis gekomen. Achja, shit happens.

Maar goed, Erik dus. Wij hebben elkaar lekker ordi via de digitale snelweg leren kennen, en wel via ’n heuse datingsite (ik zie dat de desbetreffende site inmiddels niet meer bestaat… nu heet ’t relatieplanet.nl… tja…). Ik kwam daar via via. Was niet op zoek maar wilde ’t wel ’s zien, net zo goed als dat ik ’n tijdje met zo’n datinglijn heb gebeld, gratis voor vrouwen, dús leuk om uit te proberen. Conclusie: het overgrote deel is te triest voor woorden maar héél soms vind je ‘r wel ’n normaal persoon tussen, die redelijk foutloos Nederlands kan schrijven/spreken en NIET schrijft/vertelt dat z’n relatie al 2 maanden over is en dat ie wel weer toe is aan “iets nieuws”, een échte knuffelbeer is of houdt van humor! (zucht, bráák!)

Ik vond ’t leuk om rond te kijken maar één ding wilde ik zéker niet en dat was er voor moeten betalen. Dat weigerde ik resoluut. Maarja, je had maar iets van 8 dagen gratis en dan kon je ‘r niet zoveel meer mee. Dus maakte ik ’n paar x ’n nieuw “profiel” aan. Andere foto, andere naam, maar de samenvatting kwam eigenlijk wel steeds op ’tzelfde neer. Ik kan nou eenmaal héél slecht liegen.

Blijkbaar is dat Erik ’n keer opgevallen. Als éérste én als enige overigens. Hij legde de profielen naast elkaar en zag wel héél erg veel overeenkomsten in schrijfstijl. Dus schreef hij ’n mailtje met de onvergetelijke tekst “wie zijn jij?” en de vraag of ik écht last had van ’n meervoudig persoonlijkheidssyndroom 😉 Ik vond dat wel gevat, zoals ik al zei: dat was nog niemand opgevallen. Erik z’n eigen verhaaltje viel erg op door z’n grappige relativerende tekst. Het kwam sterk overeen met mijn eigen nuchtere kijk op het leven. (Erik heeft sowieso ’n leuke schrijfstijl, vind ik. Vind ’t dan ook erg jammer dat hij die hier niet vaker toepast, maargoed, da’s ’n ánder verhaal ;-))

Ennieweej, na een paar mailtjes over en weer, nu zo’n 6 jaar geleden, raakte we via msn aan de praat. En dat was verslavend. We spraken elkaar al vrij snel bijna iedere dag. Het klikte zó goed, dat ’t allemaal erg “natuurlijk” aanvoelde…offeh, hoe zeg je dat? geen gekunsteld gedoe. We lagen mbt veel dingen op één lijn. Sommige dingen ook niet (m’n geliefde kan er soms nog al wat ongenuanceerde stellingen uitgooien ;-)) en daar konden we dan héérlijk over “bekvechten” :-D. Inmiddels was ik ‘r ook achter dat hij al vader was van 3 kids (hij: knap je nou af? Ik: huh? nee, hoezo? hadden we al ’n relatie dan??? hij: okay puntje voor jou). 

Toen kwam de Parade en we zouden gaan daten. Eerlijk gezegd ben ik nooit zo’n fan van dat soort dates. Dan is ’t contact héél leuk maar dan zie je elkaar en da’s tóch anders… vaak grote kans dat het contact daarna vrijsnel over is. En ik moet ook zeggen: ik vond ’t héél raar. Op zich best ’n gezellige avond al verliep ie in eerste instantie ’n tikkie stroef. Deze verlegen jongen leek in geen vélden of wegen op de getapte, bijdehandte, nooit-om-‘n-weerwoord-verlegen-zittende gozer van de msn. Ik wist niet zo goed wat ik daarmee aan moest. En dat heeft ook best ’n tijd geduurd, moet ik zeggen. Ik was in ieder geval niet gelijk verliefd… jah, die jongen van msn, daar voelde ik me héél erg nauw mee verbonden, dat was al vrij snel m’n beste vriendje en dat was verwarrend.

Gelukkig voelde hij dat net zo. Althans: dat hij niet verliefd was ofzo want ik geloof niet dat er ’n groot verschil zit in mij op de msn of irl (tóch? Es, Hannah, Cynth? ;-))

Wat hadden wij? Ach, ’t was leuk, ’t was gezellig maar vooral “nix exclusiefs”. Gek genoeg merkte ik na ’n tijdje dat ik tóch best jaloers was, toen bleek dat hij wat voelde voor een andere vrouw. Ik heb toen gezegd dat ik ff geen contact met hem wilde, omdat hij eerst maar ’s moest uitvogelen wat hij met en van haar wilde en dat ik daar niet tussen wilde staan. Hmm… daar ging hij mee akkoord maar duidelijk was dat we ’t allebei niet leuk vonden. En met dat contact bedoelde ik de msn hé, want aangezien we niet echt bij elkaar om de hoek woonden, en geen van 2en ’n auto hadden, zagen we elkaar maar héél sporadisch. Dus ’t was géén kwestie “van 2 walletjes eten”. Dat “geen contact” duurde dan ook niet lang 😉

Nou goed, om ’n lang verhaal nóg veel langer te maken: op ’n avond zou hij toch maar weer ’s naar me toe komen en kwam toen niet opdagen. Volgens zijn eigen zeggen, was hij thuis in slaap gevallen en had ie daardoor de trein gemist (uhuh tuurlijk). Ik ben daar héél erg boos om geworden, omdat ik de hele avond had zitten wachten (ik kon ‘m ook niet bereiken want meneer was niet online en had geen telefoon). Uiteindelijk sprak ik ‘m de volgende dag wel online en heb ik ‘m héél boos verteld dat ik dit écht geen stijl vond. Na ‘n korte maar hevige discussie ging hij weer offline. Je snapt, toen sprong ik helemáál uit m’n vel! Wat flik jij mij nou, weglopen bij zo’n discussie????

Zo’n anderhalf uur later ging bij mij de deurbel en daar stond ‘n totáál verregende Erik bij mij voor de deur. Hij had nl gelijk de trein gepakt en was door de stromende regen vanaf ’t station naar mijn huis gelopen. Toch al snel zo’n 2 à 3 km, genoeg om volkómen doorweekt te raken. Tja en wat moet je dan???? U snapt, wij vielen elkaar brullend in de armen om elkaar vervolgens héél lang niet meer los te laten. Wat nou “niets exclusiefs”??? jij bent van mij en ik ben van jou, hoor je me?!

Sindsdien zijn we zo’n b’tje ieder weekend bij elkaar geweest. De éne week bij mij, de ándere week bij hem, en dan waren de kids er ook gelijk. En dat was best heftig. Zó heftig dat je uiteindelijk niet meer zonder elkaar wil en kan. In juni 2004 zijn we gaan samenwonen. In Vlaardingen. En ach, de rest is geschiedenis, ’n beknopte samenvatting daarvan kan je hier lezen.

Bijgaand nog ’n paar van “onze liedjes”. Er zijn ‘r inmiddels al véél meer bijgekomen en ook weer afgegaan, maar dit zijn ‘r ’n paar van het prille ’t begin enzo… zat ze net weer te luisteren, de één klinkt wat gedateerder dan de ander maar ze blijven speciaal, vind ik.

Que je t’aime      

U2 – One (live version) (dus níet de versie met Mary J Blidge of de gewone studio versie!!!)

Elisa – Come speak to me

Vonda Shepard – Tell him het origineel mag ook, ik kan niet kiezen.

Ennieweej, als je je geroepen voelt, vang ‘m gerust maar ik ga ‘m niet specifiek aan iemand doorgeven.

Jaaah, we zijn weer terug op ’t nest. Afgelopen nacht rond kwart voor 3 reden we onze straat binnen. Ernstig moe en blij dat de rit erop zat. Ik had eigenlijk willen overnachten maarja, we bleven maar doorrijden. We wilden iig Parijs voorbij en jah, dát ging niet zo soepel. 

Ik kan mij herinneren dat ik 2 jaar geleden al zei, dat ik nooit maar dan ook nooit meer via Parijs van of naar m’n bestemming wilde. Dom als wij zijn hebben wij ons door Beatrix op de terugweg (ons navigatisteem klinkt als onze vorstin) tóch weer over Parijs laten lijden. Jah lijden… want lijden wás ’t! File file en nóg ’s file! Denk dat we ‘r dik 2 uur over gedaan hebben, als ’t er geen 3 waren, om die ellende te ontvluchten. Ik weet nu waarom ze ’t de lichtstad noemen: één lange sliert van autoverlichting om de stad heen. Áls wij er ooit nog heen willen, gaan we óf met ’t vliegtuig óf met de TGV en ánders wil ik er alleen nog maar met ’n bocht van minstens 100 km omheen rijden.  

Ach en hotelletjes zát natuurlijk. Maar die zagen we vaak pas als we er al voorbij waren. Uiteindelijk wilden we dan bij de eerste de beste “Aire-met-overnachtingsmogelijkheid” stoppen maar toen bleek ’t hotel weer aan de overkant van de weg te zitten. Dat hield dan in, dat je met je héle handel én ’n slapend kind via ’n trap over de snelweg naar de overkant moet… dat zagen we niet zo zitten. En uiteindelijk waren we zó dichtbij dat ’t ook eigenlijk geen zin meer had om nog ergens te stoppen. Dus toen hebben we nog maar ’n paar extra koppen koffie genomen en zijn we maar doorgereden.

Maarreh, hoe de vakantie was? Ja lekker hoor. Op de 2 dagen na die qua weer iets minder waren, hebben we verder ’n paar heerlijke weken gehad. Lekker gezwommen, geluierd, gegeten en zélfs nog wat cultuurpunten gescoord door ’t bezoeken van wat stadjes in de omgeving.

Nou ja, geluierd… eigenlijk valt dát best wel mee. Je moet nl niet verwachten dat je met ’n 2-jarige lekker in de zon kan gaan liggen bakken. Bij ’t zwembad konden we niet echt relaxed op ons handdoekje liggen zonnen omdat één van ons constant achter Jonne aan moest rennen. Die is namelijk nog niet zo van ’t “lekker lui liggen in de zon” maar meer van ’t “hééé, welke kant zal ik nú weer ’s oprennen???” 😉 Dus jah, in dát opzicht was ’t ook wel weer ’n “actieve vakantie”. Maargoed, in ruil daarvoor hadden we ’s middags vaak onze siësta.

Ennieweej, ik zal binnenkort ’s ff wat foto’s plaatsen en naar aanleiding daarvan nog wat annekdote’s ophalen. Want ondanks dat ik vanochtend best nog wel even heb mogen uitslapen, is het verlangen naar mijn bed inmiddels toch wel héél erg groot.

Goh, daar zit ik dan; mag/moet ik een gastlog schrijven. Ben er nog helemaal beduusd van…

Maar goed, het lukte Cat eindelijk om een mms te sturen en die moet hier natuurlijk wel te zien zijn!

Wat moest ik schrijven? Uhhh… Dat het daar (nog steeds) rotweer is, dat de tent (nog steeds) niet lekt en en dat dat veel beter slaapt dan de auto vorige week.

Verder kan Jonne uit zijn bedje klimmen en kan hij zelf zijn crocs aantrekken. Stoer he?

Hij schijnt er wel een beetje bananenvoetjes van te krijgen… 😉

Olá´tjes otra vez!

Nah, wellicht wel leuk voor jullie om te lezen: vandaag is ´t hier ook niet zulk geweldig weer. Bui´tje, wolken, paar x rommelen… maargoed, dat is ´t dan ook… ´t is nog géén herfst, hihi.

Gisteren zijn we naar Aqua Brava geweest, zo´n glijbanenpark. Erg leuk maar ook wel weer ´n tikkie onhandig omdat Jonne nog niet zoveel mag daar. We hadden ´m in feite ook bij m´n ouders kunnen laten maargoed, daar hadden we dan ff niet aan gedacht. Ach, Jonne heeft t zelf ook best héél erg naar z´n zin gehad in ´t gedeelte voor de kleintjes. Achterstevoren op z´n buik van de glijbaan af, hihi.

Sorry Caroline, ik kan helaas géén foto´s plaatsen. Voor ´n zonnig plaatje moet je maar ff ´n blik werpen op je kleine meisje 😉

Eergisteren ook ff ´n tripp on memorylane gedaan door ´s ff naar Rosas (Sta. Margarite), te gaan, de plek waar wij vroeger vaak op vakantie zijn geweest. Voor m´n ouders en mij erg grappig om te zien, voor de anderen niet zo héél boeiend… ´n boulevard met veel flats en ´n strand, hihi. (erg hé, tja, en toch hebben wij ´t er destijds altijd erg naar ons zin gehad.

Oh shit, ik zie dat m´n internet tijd bijna is verlopen, dus ik zal de boel ff snel publiceren. Vertel ik de volgende x wel, hoe m´n vader met de camper in de greppel belandde… hahahaha. Was niet zo erg hoor, b´tje vreemd, dat wel 😉

Dág allemaal!

Ola´tjes!!!

Nou goed, we zitten er hoor, maar dát lijkt me duidelijk 😉 De reis is op zich héél voorspoedig verlopen. Vrijdagochtend zijn we om ´n uur of half 6 vertrokken. ´t Was verbázingwekkend rustig op de weg. Op 1 fikse bui na, waarin we ff héél rustig moesten rijden, konden we gewoon lekker doorkachelen.

Aan ´t eind van de middag werden we ´t toch ´n btje zat. We zaten inmiddels vér voorbij Lyon (ergens rond Nimes) dus dat leek ons wel ´n geschikt moment om ´n slaapplaats te gaan zoeken…. dát schoot dus niet op. De Fransen hadden blijkbaar ´n lang weekend vrij. Iets met Maria Hemelvaart, maarja dat wisten wij dus niet… stelletje heidenen 😉 Dus bleven we maar verder rijden, in de hoop toch´n hotelletje te vinden.. (Erik was op een gegeven moment op zoek naar ´n stal, voor zijn zwangere wederhelft… achter in onze auto zaten de os en de ezel, hihi!)

Uiteindelijk kwamen we ´s avonds laat op de plaats van bestemming, maarja de camping mochten we nog niet op. Toen zijn we maar op ´n stil plekje gaan staan en geprobeerd om in de auto nog ff´n tukkie te doen… dat was géén onverdeeld succes, kan ik je zeggen. Jah, als je ´t formaat van Jonne hebt… díe heeft héérlijk geslapen in z´n stoeltje (EN WAT BEN IK ZIJN WIJ BLIJ MET DIE DVD SPELER!!!!)

´s morgens om 8 uur hebben we gelijk ingecheckt bij de receptie van de camping en zijn toen maar ´n b´tje over het terrein gaan lopen. Toevallig kwamen we langs de tent van de meiden van Select Camp. Eigenlijk mochten we pas vanaf 15 uur die middag onze tent in maar ik heb ff lopen slijmen of we niet ajb ajb ajb onze tent al in mochten, omdat we zo verrót hadden geslapen. Gelukkig mocht dat, HALELUJAH!!!

Daar hebben we, nadat we onze spullen uitgepakt hadden, eerst ´s ff ´n paar uurtjes liggen slapen. Heerlijk! Na ´n paar uur werden we wakker gemaakt door mijn moeder die met de meiden was gearriveerd.

Ennieweej, het is hier allemaal héérlijk. Kan alleen niet op m´n eigen laptoppie, helaas. Kan ook geen fotos versturen helaas. Moet nu naar de receptie, daar staan mn ouders. We gaan vanavond uit eten want ZOONLIEF IS JARIG!!!! 🙂

Thx voor alle mailtjes en smsjes (krijg de jouwe nu net binnen, Es, thx ;-))

Goed, ik ga weer ff van de zon genieten!!! Wellicht tot later! Byebye!!

Even snel want ik moet ernstig naar m’n bed. Moet namelijk ook weer schandálig vroeg op, het plan is om 5 uur te vertrekken.

Vanmorgen zijn we eerst in ’t Erasmus geweest voor ’n intake mbt de vruchtwaterpunctie. Yep, het wordt tóch ’n vruchtwaterpunctie en geen vlokkentest omdat je bij die eerste tóch meer gegevens krijgt en ’t risico op ’n miskraam is kleiner. Dit zal 29 september gaan gebeuren en dan krijgen we ongeveer 3 weken later de uitslag.

Daarnaast hebben we ook nog ff naar little peanut kunnen zwaaien. Little indeed want uit de metingen is gebleken dat ik niet 10 weken en ’n dag zwanger ben maar 9 weken en 3 dagen. Duedate is nu 16 maart ipv 11 maart. Nou goed, ook best, hihi. Ik zal de tellers hier en daar wat aan moeten passen. Al blijft ’t aantal ’t zelfde: het is ‘r écht maar één! Pffiew!!! 😉 Maargoed, dat aanpassen, dat komt nog wel!

Nu gaan we éérst op vakantie! YIHAAA, ÉINDELIJK!!! Laat de ANWB maar ’t rambam en ’t reldeldel krijgen! Ze belden overigens vanmiddag nog op, dat ze ’n garage in Den Haag hadden gevonden die onze auto vandaag nog kon repareren… voor € 1000,-!!!! Yeah right, NOU, IK DÁCHT ‘T FF NIET! Onze garage doet ’t voor de helft van de prijs. Ook veel geld, zwaar klote, maargoed, so be it, we hebben momenteel ff géén geld voor ’n andere auto en géén auto hebben is ook geen optie!

Maargoed, nu eerst lekker op vakantie en godzijdank kunnen we met de auto van m’n ouders. Zij zijn namelijk met de camper dus de gewone auto hebben ze tóch niet nodig. Ze kwamen vanochtend de meiden halen en zijn rond 10 uur vertrokken. Alles rustig aan, zij doen ’t namelijk in 3 dagen.

Maargoed, nu ga ik dus naar m’n bedje!!! Don’t worry, laptopje gaat mee, dus wellicht dat ik jullie nog wel ’n keer ’n life sfeer verslagje ter plaatse geef 😉

En anders: tot over 2 weken!!!!!

Jah, over timing gesproken…

Dat onze auto niet de nieuwste is, is ’n understatement (’95). Maar gelukkig doet ie ’t nog best en hebben we ‘r eigenlijk bijna nooit problemen mee. Er is wel ’s ’n deukje ingereden, o.a. door ‘n allervriendelijkste buurman, maar verder… Het énige dat ons met enige regelmaat parten speelt, is dit rode lampje. Dat geeft aan dat de motor te heet is geworden omdat de ventilator om e.o.a. reden niet is aangeslagen. Daarvoor is ie de afgelopen 3 jaar dat we deze auto nu hebben, al ’n paar keer naar de garage geweest.

Afgelopen zaterdagmiddag ging Erik nog ff snel naar ’t centrum voor ’n paar goedkope gympies voor de vakantie. Na een uurtje belde hij dat ie weer stil stond ivm het rode lampje. Hmm, dat was al bést weer lang geleden. Ennieuweej, ANWB gebeld maar omdat ’t lidmaatschap op mijn naam staat en persoonsgebonden is, moest ik ‘r ook heen om hem mijn pasje te geven. De diagnose van de Wegenwacht-meneer was dat de thermostaat ter ziele was. Tja, vervelend maar te overzien. Gelijk maar even de garage gebeld en daar kon hij gisteren terecht.

Toen ik gisteren aan ’t eind van de dag belde of hij al klaar was, kreeg ik ’n minder leuk verhaal voor m’n kiezen. Het euvel bleek ingewikkelder dan in eerste instantie werd gedacht. En daarmee dus duurder… en ’t zou ook langer gaan duren…

WHOAHHHHHHH!!!

Dat zijn géén dingen die je tegen ‘n zwangere vrouw met ’n hoge hormoonspiegel, moet zeggen vlak voordat zij op vakantie gaat…

ZENNNNNNNNNNNNNNNNNNNNN

Okay, Cat, even terug naar de werkelijkheid… éven doen wat je moet doen… bel de ANWB en zeg dat je vervangend vervoer nodig hebt….zucht… (***FLASHBACK MET 3 JAAR GELEDEN***)

Ik heb ‘r álle vertrouwen in dat dat gaat lukken hoor, mijn abonnement bij de ANWB is uitgebreid (lees: dúúr) genoeg dat ik daar wel voor in aanmerking kom, alleen ’t is wél ff ’n geregel. En mochten we ‘r nou écht niet uitkomen (maar dat gebeurt dus WEL) dan hebben we nog ’n alternatief dat we met de auto van m’n ouders kunnen, aangezien zij toch met de camper weggaan. Maargoed, je snapt, dat ik hier niet echt op zit te wachten, zo vlak voor m’n vakantie. Alsof ik nix beters te doen heb. Okay okay, heel eerlijk: ben blij dat ’t hier gebeurt en niet ergens halverwege de reis.

Hoe naief! Vertrouwen hebben dat je er wel uit komt met een organisatie als de ANWB!!!
“Goh mevrouw, uw auto ging zaterdag al kapot, waarom heeft u ‘m dan niet eerder naar de garage gebracht?”
“Omdat het zaterdag aan ’t eind van de dag is gebeurd, ik gelijk heb gebeld maar niet eerder dan dinsdag terecht kon!”
“Maar dan had u ‘m toch naar ’n ándere garage kunnen brengen?”
“Mevrouw, ik wist pas gisteren aan ’t eind van de dag dat de auto niet optijd kon worden gerepareerd, wát verwacht u dan van mij?”
“Dat u op zoek gaat naar ’n ándere garage die dat wel kan, en anders gaat u maar later op vakantie!”
“MEVROUW, IK HEB ‘N RESERVERING STAAN, IK KÁN NIET LATER WEG!”
“Ik zie dat mijn collega van de Wegenwacht heeft geconstateerd dat de thermostaat kapot is, dat hoeft toch niet zo lang te duren?”
Ik wist ook niet beter dan dat dat ’t was maar de garage heeft véél meer geconstateerd en dat gaat dus langer duren”
“Jah, jah, jah, de garage, die kan wel zoveel zeggen, die constateren natuurlijk van álles”
“Mevrouw, wat denkt u nou, dat mijn garage, die dit alles voor véél minder geld dan ’n reguliere garage doet, wat al járen mijn vaste garage is, die iets meer de tijd heeft / neemt, dan de gemiddelde Wegenwacht, mij loopt te flessen?”
“Tja eh, dat weet ik niet hoor maarreh, wij kunnen u niet helpen, dág mevrouw!”

AAAAAAAAAAGGGGGGGGHHHHHH!!!!!