Dit mailtje kreeg ik laatst toegestuurd, en ondanks dat ik uit ’71 ben, herkende ik wél héél veel… dusseh… tel bij onderstaand jaartal ff 1tje op. En ach jah, noem me dan maar ’n oud wijf…

Na 1970 geboren: VERDWIJN (of lees dit stiekem toch maar)
 
Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat wij als geborenen in de 50-er/60-er jaren, nog in leven zijn? Volgens de theorieën anno 2004 /2005  zouden we toch al lang dood moeten zijn?
 
Wij zaten in auto’s zonder veiligheidsstoeltjes, gordel of airbag. Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf vol lood en cadmium. Boven aan een trap was geen hekje; wie te ver ging kukelde naar beneden. Als je wakker werd in bed hoorde niemand dat, en als er echt iets was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten.
 
Flessen met gevaarlijke stoffen en alle apotheekflessen konden we gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen. Poorten en deuren gingen gewoon dicht en als je met je vingers er tussen zat waren ze weg. Op de fiets zat je achterop met je gat op de bagagedrager en probeerde je vast te houden aan de schroefveren van het zadel voor je.
 
Een helm hadden ze nog niet eens op een bromfiets, laat staan op een fiets. Water dronken we uit de kraan, niet uit een fles. Brood stond stijf van conserveringsmiddelen, na twee weken was een Kingkornbrood nog net zo vers als in de winkel. Kleur en smaakstoffen moeten ook toen al bestaan hebben, want zo rood, groen of geel als die limonade toen was, zie ik ze nu echt niet meer.
 
Een stukje kauwgom legde je ’s avonds op het nachtkastje en stak je ’s morgens weer in je mond. Op school hadden ze maar één maat bank en met zo’n heerlijk gevaarlijke klep eraan. Schoenen waren meestal al ingedragen door broer, zus, neef of zo, en ook je fiets was of te groot of te klein. Een fiets had geen versnellingen en als een band kapot was leerde je vader je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken. We gingen ’s morgens weg van huis en we kwamen terug als de straatverlichting aan ging. Niemand wist in de tussentijd waar we waren en we hadden geen mobieltje bij ons!
 
Het bos of een park was een plek om te spelen en geen vieze mannetjes verzamelplek. Als we naar een vriendje gingen, liep je er gewoon naar toe, je hoefde niet aan te bellen en ook geen afspraak te maken. Er ging ook geen volwassene met je mee.
 
Wij aten ook al koekjes en kregen brood met veel boter en werden toch niet dik. We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van. Wij hadden geen Playstation, Nintendo, X-box, 64 televisiezenders, videofilms, dvd, surround sound, eigen televisie’s, computer of internet. Wij hadden vrienden!
 
De televisiezender begon pas om 18.00 uur. Dan kwam een uurtje wat leuks voor kinderen en oh wee als je daarna durfde op te staan om op een knopje van een andere zender te duwen (die zaten aan het toestel vast). Pa bepaalde wat en hoe lang je daarna nog keek.
 
We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen en hier werd niemand voor naar de rechter gesleept. Dat waren gewoon ‘ongelukken’
En soms kreeg je er ook nog zelf een extra pak slaag voor.
Wij vochten en sloegen elkaar soms groen en blauw, er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan een lieveheersbeestje op je jas knoopte.
 
Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf; met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onder aan de berg dat we de rem vergeten waren.
We voetbalden op straat, en alleen wie goed was mocht mee doen; wie niet goed genoeg was moest maar blijven kijken en leren omgaan met teleurstellingen.
 
Op school zaten ook domme kinderen. Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen dezelfde lessen. Zij deden soms een klas nog een jaar en daarover waren ook geen discussies op ouderavonden. De meester had altijd gelijk!
 
We smeerden onze boterhammen zelf, met een grote mensen mes, en als je ze vergeten was kon je op school niets kopen! Als je de korst niet at had je een beetje meer honger de rest van de dag.
Wij gingen met de fiets naar school, helemaal zelf, ook in de winter!
Als je moeder aan de huisdeur naar je zwaaide was je een watje!
 
Als je problemen veroorzaakt had waren je ouders het eens met de politie. Ze kwamen wel om je te halen, maar niet om je er uit te praten. Onze daden hadden consequenties. Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen.
 
Wij hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid. We hebben moeten leren er mee om te gaan. Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daarbij risico durven nemen en instaan voor de gevolgen.
 
Hoor jij ook daar bij?
GEFELICITEERD! WIJ WAREN HELDEN!
 
Geboren na 1970?
NU WEET JIJ, ZACHTEWATTENKIND, OOK WEER EENS WAT!!!!!

Even nog ’n note van de redactie zelf: Dat láátste zinnetje hé…  “wij wáren helden”… dat vind ik dan weer jammer!
HOEZÓ “WÁREN”????

Gatver, ’t regent…. ’t regent áltijd in Nederland… zeikweer!

Brrr, wat is ’t koud…. wanneer wordt ’t nu éindelijk ’s zomer? Wát ’n kutweer!

WHOAHHHH… wat is ’t warm…. ik stik van de hitte, dit is toch niet normaal? Wát een klotehitte!

Het maakt niet úit wat voor ’n weer ’t is, men loopt áltijd de zeiken, het is tóch nooit goed! Met náme op m’n werk lopen er ’n paar GODSNÁKEND te klagen. En waar zeiken ze over? We moeten nog anderhalve week en dan gaat ’t theater 6 WEKEN DICHT!!!! Jah, je leest ’t goed, dan hebben we 6 weken achter elkaar vakantie!!! Dus mensen, kom óp! Keep the spirit nog ’n páár dagen!!! en ZIT NIET TE ZEIKEN EN GENÍET GEWOON VAN ‘T MOOIE WEER!!!!! Voor je ’t weet, is ’t weer voorbij

Zij schreef er ook al over en nou doe ik ’t dus ook ff… Cat en Cat hebben dus blijkbaar sámen ’n memobord, hihi! Neee, ik ben niet schyzofreen geworden ofzo maarreh… ’t blijkt dat de  mijn memobord ook het memobord is van ’n andere Cat. Ik deed er eigenlijk niet zoveel mee maar dacht van de week, zal tóch ’s ff kijken of ‘r wat opstaat en toen kwam ik dus allemaal berichtjes tegen van gasten die ik niet kende… In eerste instantie dacht ik: hmm, misschien wel allemaal onbekenden op m’n site geweest en via de link ’n memo’tje achter gelaten maar ik kwam toch ook berichtjes tegen “met mijn naam”, waarvan ik dacht… die heb ik hélemaal niet geschreven????? En da’s toch bést gék… En op ’n gegeven moment stond ‘r zélfs ’n berichtje “uit mijn naam” dat iemand “uit mijn naam” berichtjes achterliet… nah, ook dát had ik niet geschreven… Dus toen heb ik maar ’n berichtje achter gelaten met dat ík toch écht Cat heet en dat dit, voor zover ik weet, míjn memobord is… tja… dat dacht zij dus ook… En nee, we zijn niet als ’n stel kijvende wijven ons bord gaan opeisen… nadat de één zei dat de ander ’t wel mocht hebben én andersom, hebben we maar besloten dat we ’t voorlopig maar gewoon ff delen..  Ik vind ’t wel lache! Dus, als je ’n berichtje achterlaat op “mijn” memobord, schrijf ’t dan ff aan Cat en Cat of laat ff weten aan wélke Cat ’t nou eigenlijk gericht is .

Groetjes van Cat(elijne)

Het heeft ’n tijdje geduurd maar ik heb éindelijk weer ’n nieuwtje: ik heb ’n brommertje gekocht! of liever gezegd: een scootertje! Jawel: Catje heeft ’n heuze VESPA SCOOTER aangeschaft!  Leek me nou zó leuk! Vroeger mocht ik nooit ’n brommertje (m’n ouders: “als je niet gaat roken en niet gaat brommerrijden, betalen wij je rijbewijs!”… dat eerste is helaas mislukt, maar dat wisten zij niet ) en eerlijk gezegd had ik ‘r ook niet zoveel behoefte aan. Vond al die brommertypjes maar ’n beetje sneue eikeltjes!

Maar goed, inmiddels zóveel jaar verder en ’t lijkt me tóch wel héél erg handig. Ten 1e is ’t  bij ’t O.T. voor betaald parkeren dus met de auto gaan is niet écht ’n optie. Kost klauwen met geld! Ten 2e: stel je voor: zomer, je wil naar ’t strand… zie je je al staan in de file??? NAH, WIJ DUS NIET MEER  Lijkt me hélemaal gewéldig!

Dus afgelopen weken heb ik alle marktplaatsen, speurderssites en snuffelcorners op ’t internet afgezocht. MY GOD, WAT ZIJN DE MÉÉSTE BROMMERTJES TOCH AFZÍCHTELIJK LELIJK!!! Maarrrrr, die Vespa’tjes niet! 😉 Vorig weekend zijn Erik en ik naar ’t Vespa Paradijs in België geweest. Daar vonden we wel ’n héle mooie, maar die kwam uit 1964 en lag bovendien 200 euri boven m’n budget. Mijn streven was nl om ‘r niet meer dan 500 euri aan uit te geven. Uiteindelijk ben ik in Ba(r)thoevendorp uitgekomen en daar stond ie… ’t is géén absolute schoonheid, er zítten hier en daar wat krasjes en butsjes en is ooit ’s héél lelijk overgeverfd. Maar hij is wél lief… hij lijkt dus wel ’n beetje op mij

Gisteren is ie afgeleverd bij ’t O.T. maar omdat ik nog geen helm had én omdat ’t ongelófelijk tákke weer was, heb ik ‘m daar vannacht nog ff laten staan. Vanmiddag ben ik ‘m gaan halen en daarna naar huis gereden. JOEPIE, DA’S LEUK MAN!!!! Ben écht als ’n kínd zo blij  Dus vanaf maandag ga ik (mits ’t geen zeikweer is) lekker met de scoottoet heen en weer!  

Het is die witte. Heb ook al ’n beetje zitten freubelen, hoe ie ‘ruit zou gaan zien als ik ‘m ga overspuiten/verven. En die rode heb ik overwogen maar dát is dus die uit 1964. Jah, eerlijk is eerlijk: hij ís mooier maarreh… ik had ‘r tóch geen goed gevoel over…

Gisterenavond is mijn oma overleden. Ze is 92 jaar geworden dus hé… respectabele leeftijd lijkt me. Het ging ’t laatste jaar hard achteruit en nog niet zo lang geleden is ‘r ook nog longkanker bij haar geconstateerd. Niet zo gek eigenlijk want ze rookte als ’n schoorsteen.

Tja, wat moet ik er over zeggen… ben ik verdrietig? Neuh, om heel eerlijk te zijn, niet echt. Het was gewoon tijd. Dat klinkt misschien heel hard maar dat valt best mee hoor. Laten we eerlijk zijn, je weet in ’t leven maar één ding zeker en dat is dat je dood gaat. Nah, nogmaals: dan is 92 een mooie leeftijd. Bovendien is haar ’n langer lijden bespaard gebleven en daar ben ik wel blij om. Er was namelijk nog maar weinig over van die sterke vrouw die ze ooit was.

Daarnaast heb ik, als ik heel eerlijk ben, ook gemengde gevoelens over deze vrouw waar ik hier niet te veel over zal uitwijden. Feit is eigenlijk gewoon, dat ik met náme mijn ouders die rust wel héél erg gun. Mijn vader is namelijk enig kind en dat houdt in, dat vrijwel alle verantwoordelijkheid op de schouders van mijn ouders terecht kwam. En dat hebben ze goed gedaan! Phoe zeg, petje af. Voornámelijk richting mijn moeder. Die heeft ’t toch niet altijd even makkelijk gehad met haar schoonmoeder en tóch stond ze iedere x weer voor haar klaar. Bewonderingswaardig! Daarnaast ook even ’n diepe buiging voor Ria. Ria was vroeger de huishoudster van mijn oma. Dat was ze eigenlijk officieel al jaren niet meer maar tóch was ze er nog altijd voor haar. Zij is tot het laatste moment bij haar gebleven om nog voor haar te zorgen. Diepe, díepe buiging ook voor deze vrouw!!!

Dus oma, je hebt ’n mooi leven gehad. Ik heb je járenlang bewonderd, al werd dat de laatste jaren, door omstandigheden, wat minder. So be it. Ik hoop dat je nu rust hebt. Maar wat ik ’t méést hoop, is dat Ria en mijn ouders nu met name van hun “oude dag” kunnen gaan genieten. Doe iedereen de groeten daar, where ever you are.

Ik merk dat m’n aandacht voor dit weblogje alweer begint te verzwakken. Ik maak gewoon niet zoveel mee… ik werk… kom thuis… eet…hang ’n beetje voor de buis of achter de comp… slaap… sta op… en ga weer werken… Kortom: bóeiend!

Neuh, niet echt hé  Tja, kan ‘r ook niet zoveel aan doen… zo is ’t nou eenmaal. Het leven van ’n werkende vrouw. Maar mócht er nou iets spectaculairs in m’n leven gebeuren, zal ik ’t hier melden!!! Tot die tijd… moet je maar lekker foto’s kijken ofzo… of naar ándere spaces surfen

DOEGIE!!!

Afgelopen donderdag was dan eindelijk de première van het toneelstuk “Wie is ‘r bang voor Virginia Woolf”. Het is ’n maand uitgesteld omdat de schrijver van ’t stuk de Nederlandse vertaling, die het OT had gemaakt niet accepteerde, dus toen moest men weer op zoek naar één van de 2 NL vertalingen die wél was goedgekeurd.

Mijn première van ’n toneel première. Iedereen was erg nerveus maar omdat ik ’t nog nooit had meegemaakt, had ik er zelf helemaal geen last van… tja, wat kon ‘r gebeuren, tóch?

Nu dus eindelijk ’t hele stuk gezien. Moet eerlijk zeggen dat ik de eerste 2 bedrijven wél ’n héle lange zit vond… wel mooi hoor, absoluut, maar toch… dik 2 uur… Na de pauze kwam ’t 3e bedrijf. Daarvan kende ik de tekst voor ’n groot deel uit m’n hoofd omdat ik dáár met náme bij gesouffleerd had. Was wel grappig.

Daarna was ’t borreltijd. Gelukkig heb ik niet zo veel geborreld zodat ik nog kon terugrijden. Zag ’t niet zitten om midden in de nacht dat hele stuk door de zeikregen terug te moeten fietsen. Toch moet ik daar nog wat op vinden hoor.

Ennieweej, lag pas om 3 uur in bed en kon natuurlijk voor geen méter slapen. Gelukkig hoefde ik de volgende dag pas om half 12 te beginnen. Dat was wel lekker.

In het theater is het gebruikelijk dat je voor de première “toys” koopt voor iedereen. die aan het stuk heeft meegewerkt. Gewoon ’n kleinigheidje om men “toi toi toi” te wensen. Omdat er in ’t stuk nogal veel “gezopuh” wordt, had de productie bedacht dat ’t wel leuk was om voor iedereen van die kleine flesjes drank te kopen. Van die minibar flesjes…. Dus Marije en ik waren donderdagmiddag op zoek gegaan naar ’n slijterij om ’n aantal van die flesjes te halen. Terwijl ik in de auto wachtte, liep zij bij de desbetreffende zaak naarbinnen. “Goh” zei de dame achter de toonbank “er was van de week ook al ’n vrouw die ’n hele hoop van die flesjes te halen”… Oeps… En jah hoor, donderdagavond kwamen we erachter dat niet alleen wij dit idee hadden maar ook Mirjam, de regisseuse van ’t stuk, had voor ons allemaal zo’n klein flesje drank gehaald. Hihi. Wat wel héél erg leuk was, was dat Mirjam ‘r allemaal kaartjes aan had gehangen en voor iedereen ’n persoonlijke tekst had geschreven. Bij mij stond “Je hebt een optimistische en dappere sprong in het OT diepe gewaagd!” Nah, leuk toch? Vind ik wel.

Nah, verder heb ik momenteel niet zoveel… binnenkort meer “spannende ontwikkelingen”

Neeee, niet ik!!! We waren vanavond op de bruiloft van Laurent en Mariëlle. Mariëlle ken ik omdat ze een collega van Erik is. Nadat ik haar ’n x op hun kantoor had gezien heb ik met náme via de mail wel contact met haar gehad omdat zij min of meer in “het zélfde schuitje” zit als ik… ik bedoel daarmee: háár vriend (inmiddels mán) had óók al kinderen en zij is dus nu ook stiefje  En da’s best handig als je hierover dan met iemand van gedachte kan wisselen. En dat doen we dus ook bést regelmatig. Tot nú toe nog via de mail maar Mariëlle heeft sinds kort zowáár ook msn  

’t Was ’n gezéllig feestje in ’n mooi kasteeltje in de buurt van Tiel.  Bijgaand ’n paar foto’s die ik vanavond heb gemaakt. Zoals je ziet, zien ze ‘r allebei strálend uit enneh, dat gaat dus wel goedkomen tussen die 2  

Ennieweej, ik moest rijden dusseh, na één wijntje moest ik ’t verder op de Jus d’Orange houden… inmiddels thuis tóch ’n paar wijntjes op… ’t is tijd om naar m’n mandje en míjn mannetje te gaan (die wél de nodige wijntjes op heeft dus alláng in coma ligt)