nov

1

 
Autopech

“Ik haal éérst de kids op en daarna komen we  jou wel halen” zeg ik tegen Erik, die nog op z’n werk zit. We verbreken de verbinding en nog geen minuut later, slaat de motor van de auto af om daarna NOOOOOOOOOIT meer aan te gaan… de auto rolt steeds langzamer verder… sh*t, nét voorbij ’n zijstraatje waar ik ‘m eventueel had kunnen parkeren. De volgende zijstraat is op zích niet ver maar ga ik met uitrollen echt nooit halen. Nah, sta je dan, midden op de weg! Wel binnen de bebouwde kom hoor. De alarmlichten doen ’t gelukkig nog. In no time word ik door 2 heren geholpen om de auto naar die volgende zijstraat te duwen. In éérste instantie wordt ie op de stoep gezet maar later duw ik ‘m met één van die mannen naar ’n parkeerplaats, iets verderop. Daar staat ie voorlopig wel ff goed.

We schrijven woensdagmiddag 28 oktober…

Inmiddels heb ik Erik weer teruggebeld dat ophalen niet echt meer ’n optie is. Het is inmiddels rond 5 uur dus mijn eerste zorg is om de kids van ’t KDV te halen. Gelukkig ben ik maar ’n paar honderd meter van huis “gestrand” en vanuit de parkeerplaats loop ik naar huis, haal de fietskar uit de kelder en loop richting KDV. Ondertussen laat ik m’n ouders weten dat de auto nu toch écht de geest heeft gegeven.

‘s Avonds als iedereen weer thuis is, ga ik samen met opa S. terug naar de auto. De bedoeling is om ‘m in ieder geval naar ’t pleintje te slepen. Daar aangekomen krijgen we spontaan hulp van ’n man. We komen ‘r achter dat er géén sleepoog aan de auto zit… althans, wíj kunnen ‘m niet vinden. Dán maar de Wegenwacht bellen. We weten op dat moment nog stééds niet wat ‘r nou met die auto aan de hand is. Is ’t de accu, de dynamo, de startmotor… géén idee.

De ANWB wordt gebeld (wáarom had ik dat eigenlijk niet eerder gedaan???) en opa en de ándere behulpzame meneer gaan ieder hun eigen weg. Al met al duurt ’t nog wel ff voordat de Wegenwacht meneer er is en dan sta je daar toch wat ongemakkelijk op zo’n parkeerterrein voor ’n groot flatgebouw. Ennieweej, als de beste man z’n arriveert, constateert hij ’n kapotte aandrijfriem en zegt dat de patiënt niet meer te genezen is. Tja, so be it, we hadden ‘m toch niet meer zo lang gegeven…

***WORDT VERVOLGD***

8 reacties »

  • sh*t

    Reactie door maureen op maandag 2 november 2009 om 9:52


  • Vertel!

    Reactie door 10-eke op zondag 1 november 2009 om 22:47


  • een vervolg ??? ja nu hang ik aan je lippen he… ik neem aan dat dat over de aanschaf van de nieuwe bolide gaat ?
    OF is de oude toch nog op mirakeleuze wijze te redden?
    spannend zeg !…. ik ben benieuwd…

    Reactie door Tan op zondag 1 november 2009 om 21:46


  • Gewoon balen dat de auto de geest heeft gegeven! Succes met het vervolg.

    Reactie door Claudia op zondag 1 november 2009 om 21:31


  • Gelukkig regende het niet ;)
    Dat had er ook nog wel bij gekund!
    Ik weet al dat jullie een nieuwe auto hebben gekocht,
    dus het vervolg komt er vast van de week aan ;)

    Reactie door Saskia op zondag 1 november 2009 om 20:09


  • Dat zijn de mindere dingen van het leven. Gewoon balen dus!

    Reactie door Annemarie op zondag 1 november 2009 om 16:19


  • RIP auto dus. Goh, een heus vervolgverhaal zelfs, ik ben benieuwd.

    Reactie door Toaske op zondag 1 november 2009 om 14:42


  • OOk al zat het er aan te komen, het is toch balen en een grote uitgavepost!
    Ben benieuwd naar het vervolg….

    Reactie door Marjolein op zondag 1 november 2009 om 12:16


RSS feed voor reacties op dit bericht.
TrackBack URL

Laat een reactie achter

:alien: :angel: :angry: :blink: :blush: :cheerful: :cool: :cwy: :devil: :dizzy: :ermm: :face: :getlost: :biggrin: :happy: :heart: :kissing: :lol: :ninja: :pinch: :pouty: :sad: :shocked: :sick: :sideways: :silly: :sleeping: :smile: :tongue: :unsure: :w00t: :wassat: :whistle: :wink: :wub: