Ja maarrr… ’t zag ‘r zo schattig uit hoe hy op z’n buik lag te slapen… Daar wilde ik ff ’n foto van maken… wordt ie normaliter ook nooit wakker van… nu wèl… shit! 😉

Superflauw en ik hou eigenlijk helemaal niet van die Anne Geddes-plaatjes maar deze kon ik niet laten. Hij was té makkelijk… niet netjes gemaakt, gewoon ff snel… ach, wel geinig, vind ik…

Mijn gód… ’t hóudt maar niet op met die poepluiers! Met als gevolg dat Jonne z’n achterwerk inmiddels zo rood is als ’n volwassen Mantelbaviaan. Ik heb daar, volgens mij, bij Jis ook wel ’s ’n verhaal over gelezen, mbt haar jongste miniman, die z’n sokken volscheet ofzo, ik kan ’t alleen niet meer terugvinden.

En iedereen maar roepen, ja nee, nu zullen die tandjes wel snel doorkomen! Uhuh… als ik in z’n mond kijk (ja: MOND!), zie ik nog stééds geen verschil. Het randje tandvlees is nog stééds even dik als de afgelopen maanden.

Voorts kreeg ik vandaag nog ff leuk persoonlijk nieuws maar niet heus: teweten, de baan waar ik gesolliciteerd had en waarvoor ik 2 maanden lang aan ’t lijntje ben gehouden, is dus aan ’n ánder vergeven. Héél fijn! ***GRRRROMMMM**** Kortom: fijn "back on square one" en weer op zoek naar e.o.a. lullig baantje buiten de deur. (bij deze baan had ik vanuit huis gewerkt, dat maakte ’t zo aantrekkelijk!)

Nah, dán nog maar ff ’n mooie foto van m’n mannetje. Want ondanks die gruwelijk stinkende strontluiers, blijft ’t uiteraard wél ’t allermooiste, allerstoerste en allerliefste ventje in de hele wereld!!!

 

Na 4(!!!) poepbroeken binnen 3 uur en ’n hoop geblèèr, besloot meneer om 10.30 uur eindelijk ’n tukkie te gaan doen. Nee, als thuiswerk- cq thuisblijfmama heb je echt véél meer tijd voor jezelf dan mensen die op kantoor werken… (ohja maarreh, tandjes? neuh hoor, nog hélemaal nix!!!)

Goed, op verzoek van, o.a. Ien, ’n verslag met foto’s van ons eerste fietstochtje. Tja, wat zal ik ‘rvan zeggen… het was ff wennen. De uitvinder van de Mamafiets had zich gék gelachen én ’t bestaansrecht van de uitvinding bewezen hebben gekregen als hij/zij mij had zien klooien met ’t opstappen. Ik heb namelijk niet zo’n chique fiets van toch al gauw zo’n dikke 400 euri!!! (en dan heb je nog de goedkope versie!) Nee, ik heb, zoals ik al eerder vermeldde, zo’n héle kekke, groene opoefiets met van origine toch al ’n krappere ruimte tussen zadel en stuur… tel daar een kinderzitje en mijn volslanke, nog ontzwangerende figuur bij op. Gevolg: ’n b’tje vrouwlijk opstappen zit er niet echt (lees: ECHT NIET) in.

En ’t is niet eens ’n 1 april-grap ofzo, dat de boel dichter op elkaar is gezet, ik noem maar wat… nope, keiharde realiteit. En toch had ik ’n btje ’t gevoel alsof ik in slechte slapstick was beland. Want de énige manier om dan op te stappen is, om je been als ’n kerel over ’t zadel te zwaaien (godzijdank draag ik nooit rokken!!!) en als je dat niet gewend bent, dan is dat, wat ik al zei: ff wennen! ZWABBER DE ZWABBERRRR…. Dat geldt ook voor het afstappen. Dat zorgde er dan ook voor dat Jonne niet gelijk dól-enthousiast was. Ach, later vond hij ’t wel grappig hoor, althans, dat dénk ik… want ja, ik kan z’n gezicht niet zien hé, dat vind ik wel jammer. Ik moet nu alleen ff ’n petje voor ‘m kopen, met ’n klep, zodat de zon niet de hele tijd recht in z’n gezicht schijnt. Vandaag had hij z’n prachtige Peruaanse muts op!

Verder had ik ook ’t idee dat ie niet écht lekker rechtop zat maar ’n b’tje onderuit gezakt. Misschien zijn we ‘r dan tóch nog ’n b’tje vroeg mee… ach, we gaan ’t binnenkort écht nog wel ’n x proberen. Tot die tijd pakken we de auto wel of gaan we ’n stukje wandelen met de buggy.

Vandaag was Luca jarig. Volgens haar moeder wilde ze héél graag ’n cavia voor haar verjaardag. Dat vonden wij bést, zolang ze maar bij mama thuis zouden komen en niet bij ons. Zo togen wij gisteren naar de dierenwinkel. Daar zaten, in ’n glazen kooi, 2 koddige cavia’tjes van 4 weken oud. Papa vond de één leuk en zus Romana juist de ánder. Dus ik opperde "dan nemen we ‘r toch 2?" De verkoopster haakte daar héél handig en commercieel op in, door te zeggen dat dat juist goed kon omdat ’t roedeldieren zijn en dus eigenlijk veel beter met z’n 2en zijn dan alleen. Bovendien waren ’t 2 dames dus we hoefden ‘r ook niet bang voor te zijn dat ze ‘r over ’n maand of wat 6 zou hebben…

En zo kreeg Luca vanmorgen een cavia twee cavia’s voor haar verjaardag. En daar moet dan ook nog ’n kooi bij, met zaagsel, voer, enz enz… kortom: ’t was geen pakketje dat je ongemerkt het huis in kon smokkelen. Maar goed, met zo’n cadeau scoor je wél punten! 😉 In eerste instantie vond ze ’t wel ’n b’tje eng, zo’n raar diertje met van die nageltjes… en misschien bijten ze wel… Maar na korte tijd ontfermde ze zich als ’n ware Moeder Theresa over haar weerloze schepseltjes die, als ik ’t goed begrepen heb, sinds vandaag door het leven gaan als Knibbel en Knabbel (tóch???)!

Vandaag ontving ik over de post een pakketje. Daarin zat deze práchtige originele Peruaanse muts voor Jonne. Van vriendinnetje Sigrid die daar samen met vriendlief net 3 weken heeft vertoefd. Vind je ‘m niet stoer? Ik vind ‘m echt hélemaal waanzinnig!

Wat ook leuk is, dat we ’n fietsstoeltje hebben. Wederom gevonden op het gewéldige marktplaats voor hooguit de helft van de nieuwprijs.

Zelf heb ik vorig jaar februari ’n nieuwe fiets aangeschaft. Heb ná m’n 12e nooit meer ’n nieuwe fiets gehad, altijd alleen maar van die Amsterdamse wegwerp-barrels. Waren prima fietsen hoor, daar niet van, perféct voor in de stad. Je moet in de stad niet met ’n nieuwe fiets gaan rijden, die wordt nl per direct onder je kont vandaan gejat.

Nu was ’t toch wel tijd voor echte, die wat langer meegaat! Nee, niet zo’n "Mama-fiets" die tegenwoordig zo populair is, maar ’n fijne appelgroene opoefiets. Eerlijk gezegd nog nauwelijks op gezeten. Toch had ik na 1 ritje wel door dat ‘r per direct ’n ander zadel op moest. Nou goed, dat zit ‘r ook inmiddels op dus nu zijn we compleet. Tja, nú komen we ‘r níet meer onderuit… 😉 Dusseh… doe maar doorkomen met dat mooie weer dan! De paden op, de lanen in! ’t Schijnt écht heel leuk te zijn… zeggen ze… 😉

p.s.: het kán zijn dat ’t spaans hierboven grammaticaal niet helemaal klopt… dúh, ’t is inmiddels dik 15 jaar geleden dat ik in Spanje heb gewoond dus ik ben ’t ’n tikkie verleerd… Marije ayuda me… alhoewel, ik ga ‘r toch nix meer aan veranderen… vind ’t wel best zo! 😉

Klik op ’n foto voor ’n vergroting. Klik nóg ’n x op dezelfde foto en hij gaat weer terug in ’t rijtje…