‘t Is geloof ik tegenwoordig hélemaal hip en hot om te High Tea’en… offeh… is ‘t eigenlijk alweer passé? Ik loop met dát soort trends altijd ‘n btje achter de feiten aan… Ennieweej, Hannah had van mij voor haar verjaardag ‘n tegoedbon gekregen om dat ‘s ‘n keer uit te proberen. Dus afgelopen dinsdag zaten wij, hip en hot als we zijn, gezellig in ‘n práchtige binnentuin van Delft héél hoog te thee’en. Het dúúrde ff voordat ‘t kwam (denk dat ze ons ff vergeten waren) en aangezien we die ochtend beiden niets tot nauwelijks iets gegeten hadden, begonnen we wel trek te krijgen. Eerlijk is eerlijk: het was ’t wachten méér dan waard! Damn, wat is dát lekker zeg! Als ik ‘r nóg aan denk, loopt me ‘t water in de mond.

Maar zoiets moet je niet te vaak doen hoor… wel qua gezelligheid hoor en die thee is ook de boosdoener niet. Ik denk alleen dat dat “high” voor “hoog caloriegehalte” staat. Ik hoefde die avond verder nix meer te eten.

Ik kan niet wáchten op de “Huge Get Together” komend najaar, waar we ook zullen gaan High Tea’en. Tot die tijd ga ik gewoon aan de selderijstengels en de rijstwafels… ofzoiets! ;-)

Afgelopen zondag waren we bij hen voor Guusjes 4e verjaardag. Daar waren zij met hun jongste en hij ook met z’n dochter. Dus dat werd gelijk ‘n kleine tweetup. Dahwaserrugguzelluggg…. Dahmottewevakerdoen!!! Ik zeg: volgende x bij ons! Voor meer foto’s (en ook deze hierboven, okay) moet je maar ff bij hen kijken.

Ik hoop trouwens dat Guusje d’r cadeau leuk vindt ;-) Wij vonden ‘m wel erg grappig!

Sinds ‘n half jaartje ofzo kan Jonne zélf z’n jas aan doen. Dat moet altijd op ‘n speciale manier, namelijk “net als Karlijn“! Dit riep hij zó vaak terwijl ik mij afvroeg of hij eigenlijk nog wel wist wie Karlijn is/was. Karlijn is hún oudste dochter en 1 dag ná Jonne geboren. Zo zijn wij ooit via onze logjes met elkaar in contact gekomen. En ondanks dat we elkaar via Twitter/MSN/logreacties regelmátig spreken, hebben we elkaar tot nu toe pas 3x irl gezien. We wonen namelijk ook niet écht om de hoek. Toch heeft dit meisje bij Jonne ‘n onuitwisbare indruk achtergelaten. Van haar heeft hij  namelijk geleerd dat ie z’n jas  met de buitenkant op de grond moet/mag gooien, capuchon naar ‘m toe . Dan steekt ie z’n armen in de mouwen en gooit z’n jas óver z’n hoofd zodat ie ’m aanheeft. En dát is dus “nèt als Karlijn”.

Niet alleen vrijdag maar ook zaterdag hadden we ‘n heerlijk dagje. Nadat ik gelukkig ff had mogen blijven liggen ivm wederom ‘n roerige nacht met dochterlief (alsin, dat ze rond ‘n uur of 4, 5 wakker werd en pas rond ‘n uur of 7 weer in slaap viel. Net op dát moment werd zoonlief wakker ), ging ik met de kids in bad. We kregen die middag namelijk bezoek van Annemieke en haar meiden.

Na ‘n korte gewenningsperiode konden Jonne en Karlijn ‘t gelijk prima met elkaar vinden. Er werd gedanst op K3, cakejes gebakken, op Jonnes slaapkamer gespeeld én geWii’d. En ook de combi Robin en Liset was erg grappig. Okay, toegegeven, ‘t moment dat Robin in het wipstoeltje wilde gaan staan terwijl Liset daar ín lag, was misschien niet helemaal goed getimed maar verder was ‘t helemaal leuk en kregen zelfs de moeders zo nu en dan de gelegenheid om lekker bij te beppen. Naar mijn idee nog steeds te weinig hoor en ik opteer nog stééds voor ‘n afspraak zónder kids maar goed, het begin is ‘r!

Aan het eind van de dag konden de 2 bijna-kleuters maar met moeite afscheid van elkaar nemen. Dat was zeer aandoenlijk om te zien En ook ik hoop moeders weer snel te spreken/zien!!! Oh enneh, op zich hebben wij ‘r geen bezwaar tegen als de vaders er dan ook bij zijn hoor…

En wat gebeurde er nog meer dit weekend? Ohja, Robin heeft de vreemde gewoonte om zèlf in haar poppenwagen óf zweedse rollator te gaan zitten. Toch zijn die dingen ook weer niet dúsdanig stevig. Daar is Robin nu ook achter. Door dat ze íets teveel naar áchter had zitten leunen, viel het karretje om, bóvenop d’r hoofd. Met als gevolg, ‘n enorme blauwe plek op haar jukbeen.
Daarnaast speelde Jonne vandaag kappertje en knipte ‘n flinke hap uit zijn eigen pony. Héél charmant! Like mother like son. Maakt z’n moeder geen soepzooitje van zijn (of haar eigen) kapsel, dan doet ie ‘t zélf wel! ;-) Ohwell, never a dull moment at my place!!!

Vanmiddag was ik met Jonne en Robin op de verjaardag van Djonno en daar was uiteraard ook buuf Selma met dochter Jada. En Jada wilde héél graag Robin op schoot. Nah, géén probleem, natuurlijk mocht dat! En zie ‘t mooie spul nou zitten!

Zij zitten ‘r sowieso al bijna iedere week en láng geleden had ik al ‘s aangegeven dat ik wel ‘s mee wilde. Dat leek  haar ook wel heel leuk. Toen dacht ik, nah, dan vraag ik aan haar of ze ook zin heeft om mee te gaan en al twitterend riep zij hé, wij willen ook mee!! En zo stonden wij maandag in ‘t begin van de middag met 5 moeders en 7 kids bij de poorten van de Efteling.

Het was leuk, het was súpergezellig maar ook dódelijk vermoeiend. Je komt werkelijk ógen en óren te kort. Ook omdat ‘r zoveel te zien is hoor maar ik doel met name op ‘t in de gaten houden van ‘t kroost. Zo waren we in ‘t begin van ‘t Sprookjesbos Jonne al kwijt. Nou had ik gelukkig wel, toen we ‘t park binnenkwamen, gelijk zijn naam en mijn mobiele telefoonnummer op zijn arm geschreven, maar toch… en uiteindelijk was hij alleen maar doorgelopen naar het volgende sprookje. Hannah (dear Hannah, wat moet ik zónder jou?!) was zo helder om daar even naartoe te lopen, terwijl ik natuurlijk als ‘n kip zonder kop om me heen aan ‘t roepen was. 

Vanaf dát moment vond Gijs ‘t wel ‘n goed plan om Jonne maar ‘n hand te geven. Goed bedacht Gijs!!!

Daarnaast moest ik natuurlijk ook mijn ándere spruitje in de gaten houden. Die zat weliswaar gewoon vast in de buggy en kon daardoor niet weglopen maar door alle tassen (met luiers, vreterettes, doekjes, fototoestel e.d.) die daaraan hingen, moest ik goed uitkijken dat die niet omkieperde, zodra ik ‘m losliet. Ik dacht, ik neem alleen de buggy voor Robin mee, die kan plat, dan kan ze daarin slapen. Jonne die loopt wel. Dom dom dom, volgende x als we met z’n allen gaan, neem ik de fietskar mee. Het was écht te ver lopen voor m’n kleine mannetje (ik was zélf overigens aan ‘t eind van de dag ook best behoorlijk versleten).

Neemt niet weg dat ‘t erg leuk was. Heerlijk met de dames gekletst, koffie gedronken, m’n geheugen weer opgefrist mbt de bekende sprookjes, in draaimolens, bootjes en auto’tjes gezeten én natuurlijk carnaval festival weer eens van binnen mogen aanschouwen (ta tata ta tata tatataaaaa). Helaas helaas waren zowél de Droomvlucht als de Pandadroom al gesloten tegen de tijd dat wij er heen wilden. Reden temeer om binnenkort nóg maar ‘n x te gaan (láng leve de airmiles!!!) maar dan stal ik Robin wel ff bij opa en oma ofzo, die krijgt ‘r toch nog niet zoveel van mee. Voor nóg meer foto’s behalve die hieronder, verwijs ik u hierheen en ánders naar haar óf naar háár ;-)

Het duurde ff voordat we ‘r waren, dat dan weer wel. Rond half 1 vertrok ik samen met de kids richting Hannah en Juliën. Samen reden we (ik, net als tóen met samengeknepen billen of de auto ‘t wel zou halen) richting Zwolle. Alles ging goed totdat we in Zwolle zélf kwamen. Mijn op zich hándige apparaatje kan namelijk helaas niet meer worden geüpdated en waar zij wonen is, iig voor mijn MIO, toch écht ‘n nieuwbouwwijk,  dus nu moesten we ‘t vanaf dáár op eigen kracht doen…tjonge dát was lang geleden… en jajaja, vrouwen en navigatie… kom maar op met je cliché’s, het klopt! ;-) Nóóit meer iets van gehoord, completely lost in a town called Zwolle!!! Alhoewel… niet heel veel later (rond ‘n uur of 3 ‘s middags… jaaaaahhh dezélfde dág nog!) stonden we tóch bij ze voor de deur. EINDELIJK!!!

Die middag was Karlijn pér direct verliefd op Robin, leek Robin naast de kleine knoeperige Lisetje ineens héél groot en zetten Julz & Jonne kopjes thee voor elkaar. Ohja en tussendoor probeerden de papa en de mama’s nog gesprekken met elkaar te voeren. Ons (mid)dagje bij de Scheutertjes was mooi, ontroerend, speciaal en héél gezellig, zowel voor de kids als voor de ouders (althans, volgens mij wel, tóch? ;-)) Ik hoop dat ‘r snél ‘n vervolg aan wordt gegeven.

Afgelopen donderdag ben ik samen met vriendinnetje Miranda en de kids naar zo’n indoor klim- annex ballenbak speelgedoe geweest. Bij Jonne viert de peuterpubertijd hoogtij dus die wilde eerst helemaal nix. Maar al gauw overwon de nieuwsgierigheid zijn dwarse bui. Niet zo gek natuurlijk want ‘t was gewoon ook hártstikke leuk! Terwijl de moeders weer ‘s ff bij konden kletsen (voor zover je elkaar in die herrie kon verstaan), heeft hij zich samen met vriendje Djonno héérlijk kunnen uitleven op ‘t springkussen en in de klimtorens. Aan ‘t eind kregen de mannen ‘n verkoelend ijsje. Dat was geen overbodige luxe want ze hadden zich behoorlijk in ‘t zweet gesprongen. Miran had natuurlijk wel een sapje gehaald maar hé, je bent peuterpuber of je bent ‘t niet: je ként ‘t niet dus je moet ‘t niet… tja… jammer hoor. Robin keek ondertussen vanaf Miran d’r schoot haar ogen uit. 
 
Over dwars gesproken: dochterlief ligt tegenwoordig erg van rug naar buik te draaien in de box. Maarja… dat terugdraaien wil nog niet altijd lukken… oeh en dan wórdt ze medaar ‘n partij boos! ;-) Van wie zal ze dat hebben? ;-)

Voorts heeft Erik voor in de keuken ‘n bank gebouwd van… u raadt het al: steigerhout! Je kent dat wel, in van die Oostenrijkse pensions hebben ze ook van die vaste banken om de tafel… nou dat hebben wij nu ook, maar dan wél mooi, hihi (zei zij gehéél arbitrair). Gelijk ff ‘n lelijke radiator weggewerkt en geen gedoe meer met gammele klapstoeltjes of stoelen die daar niet goed kunnen staan vanwege verwarmingsbuizen. (jaja, aan één kant hebben we nog wél klapstoeltjes) Daarnaast dient het ook gelijk als bergruimte voor de kussentjes van de buitenbank. Het zitgedeelte van ‘t lange stuk kan namelijk omhoog en daar kan je bést wel e.e.a. in kwijt. Heul handig! Wij zijn ‘r iig erg blij mee. Alleen nu valt wel op dat we ‘n HEULE lelijke eettafel hebben. Dus dat schijnt ook weer ‘n projectje te worden. Dat wordt nog wat want die bank is relatief hoog (moest ivm de radiator) dus die tafel moet ook hoger dan normaal… én dan moeten de overige zitplaatsen ook hoger…. nou goed dat zien we dán wel. Tot die tijd hebben we ’n kek Kitsch Kitchen zeiltje over de tafel heen gelegd.

Het biedt ook veel meer ruimte dan losse stoelen. En da’s maar goed ook want vanaf morgen hebben we weer ‘n huis vol. Dan zijn de oudste 3 van Erik na 3 weken vakantie weer terug bij ons. Dit gaan we eerst maar ‘s vieren met 2 verjaardagen, teweten van Sacha (morgen ook écht jarig, wordt 18) en Romana (is 26 juli 16 geworden).

We hebben nog al wat verjaardagen de komen de tijd. Morgen dus hier, komende zondag bij Juliën (adu dat wordt gezellig!!!) en dan die week daarop Jonnes verjaardag. “Képperzinnàn!”

Bijna was ‘t niet doorgegaan. Zondag was Jonne namelijk nog hártstikke ziek. Inclusief hoofd als ‘n kacheltje en diverse keren overgeven… zéker wel ‘n stuk of 4x. Maar ik weigerde op dát moment al te besluiten om niet te gaan. We hadden elkaar al zó’n tijd niet gezien. Zo hadden we bijvoorbeeld ook nog nooit hun nieuwe huis gezien en ze wonen er nu toch wel al dík ‘n jaar, volgens mij… (tóch?) Ik wilde ‘t tot de volgende ochtend kunnen aanzien.

En áls ‘n wonder was ons mannetje weer hélemaal opgeknapt! Geen spoortje te bekennen van de vaatdoek van de dag daarvoor en het bammetje bleef keurig binnen! Ik wist ‘t! Dus húp, allemaal de auto in, “Tietietietie Dora” in de portable DVD speler (wát ‘n briljant apparaat blijft dat toch!) en op weg naar Giethoorn, vriendschapsarmbandjes terugbrengen … ehhh… naar mijn dierbare vriendinnetje Sigrid, haar lieve lief Alex en hun práchtige zoon Perre.

Op weg daar naar toe was ‘t práchtig mooi weer met ‘n nagenoeg wólkenloze hemel. Daar aangekomen betrok ‘t helaas wel snel. Toch weerhield dat ons er niet van om ‘n stukje te gaan varen. Jah dúh, we waren tenslotte in Giethoorn en in Giethoorn hoor je te varen. Jonne stond daar uiteraard in éérste instantie erg argwanend tegenover en wilde natúúrlijk ook geen zwemvest aan. Tja, daar is weinig discussie over mogelijk, dat moet nou eenmaal. Later vond hij ‘t tóch wel erg leuk en spannend. Of kwam dat omdat Sig chippies had meegenomen? ;-)

Het was ‘n súpergezellig dagje. Véél te kort en ik hoop niet dat ‘t weer zo lang duurt voordat we elkaar weer ‘s zien.

Er zijn inmiddels ‘n paar log-gezichten die Jonne ook daadwerkelijk bij naam kent, als ik de foto’s laat zien. Alleréérst weet hij uiteraard wie Juul is. Op zich niet zo gek, die is vorig jaar ruim ‘n half jaar lang samen met haar mama elke dinsdag bij ons geweest om samen met hem te spelen. Djonno ziet hij tegenwoordig véél te weinig maar die herkent ie uiteraard ook wel. Ook Irza heeft blijkbaar nog al indruk op hem gemaakt want die weet hij ook meestal wel te benoemen, zodra hij haar foto ziet. Daarnaast weet hij ook precíes wie Gijs en Olivier zijn. En dát voor mensen die hij tot voor kort nog maar 2x eerder had gezien.

Vorige week hadden Linda en ik bedacht, dat we de koppen maar weer ‘s bij elkaar moesten steken voor ‘n volgende meeting. Deze keer wordt het ’n ladiesversion, zónder eventuele kids en wederhelften. En zó toog ik afgelopen dinsdag richting het áltijd even pittoreske Brabant. Aangezien m’n routeplanner op de heenweg nog steeds kuren vertoonde (hij wilde ons constant “binnendoor” dus ván de snelweg af sturen), was ‘t maar goed dat ik nog even op de kaart had gegeken. Gelukkig deed ie het ’t laatste stuk weer wel.

De mannetjes hebben de hele middag héérlijk in de grote tuin gespeeld. Bij ‘t schommelen kreeg Jonne in het voorbij gaan nog even Gijs z’n hoofd tegen zijn neus, wat resulteerde in ‘n bloedsnotneus… ohwell, ‘t was snel weer over. Met het temperament van deze twee drie heren mag het ‘n wonder heten dat ‘t daar nog bij gebleven is ;-) 

Aan ‘t eind van de middag gingen we ook nog ff naar de kermis! Dat was medaar ‘n feest! De draaimolen, de auto’tjes en de zweefmolen, óveral gingen ze samen of met z’n drieën in. Had ik niet verwacht want over ‘t algemeen is Jonne niet zo’n held met dat soort attracties. Maar samen met Gijs en onder aanvoering van Linda durfte hij blijkbaar alles ;-) Nou ja, bíjna dan… een ritje op de pony ging toch écht ‘n brug te vér! De culinaire afsluiting bestond, náást de oliebol op de kermis, uit ‘n overheerlijk patatje, ‘n frikandel en ‘n milkshake. En alsof dit alles niet genoeg was, kregen ze ná ‘t eten nog ‘n ijsje.

Het was ‘n héérlijk dagje alleen… van ‘t oorspronkelijke plan, het plannen van de GLAM, is weinig terecht gekomen ;-) Tja, dán moeten we ‘t binnenkort nóg maar ‘n keer over doen! ;-) Ik stel voor dat we gewoon bínnenkort állemaal ‘s ff bij elkaar komen om even wat te plannen! ;-)

Zoveel computers en aan iedere comp mankeert wel wat… zucht… En dat terwijl ik zo graag wil vertellen over gisteren toen zij langskwamen.

We volgen elkaars log al járen en iedere keer als ik Gijs zag, dacht ik “da’s nét Jonne maar dán ‘n jaar ouder”. Echt zó grappig! Dus besloten we om maar ‘s een “meet and greet” te organiseren. Zoals ze zelf al schrijft, ‘t was súpergezellig maar van ff lekker bijkletsen kwam erg weinig met 2 van die stuiterballen door ‘t huis.

Linda, hartstikke bedankt voor de gezelligheid en de schattige en leuke cadeautjes die je voor ons hebt meegenomen en niet te vergeten alle prachtige fotos die je hebt genomen. Dat gaan we idd nog ‘n keer overdoen. En daar over gesproken… dát lees je in m’n volgende logje!