U begrijpt wellicht dat moeders met dubbele gevoelens de zaterdag tegemoet ging. Enerzijds had ik ‘r, blij, naief en opgetogen als ik ben, wél veel zin in maar, zoals ik al schreef, met vorig jaar en Sinterklaas nog vers in ‘t geheugen, was ik er toch niet helemaal gerust op en vroeg ik me hoe langer hoe meer af, of ik er haar ook wel ‘n plezier mee zou doen. Wellicht niet geheel onbelangrijk dat het feestvarken er zélf ook ‘n leuke dag aan beleeft of is dat héél erg achterhaald en ouderswets? In een onbewaakt moment ga je toch scenario’s in je hoofd creëren dat je over ‘n jaar of 15, 20, bij de peut van je kind op ‘t matje wordt geroepen, met de vraag voor wie dit soort feestjes nou éigenlijk werden gevierd en of ik wel weet wat ik daarmee allemaal heb aangericht, nietwaar? ;-)

Ohwell, de eerste hindernis werd donderdag al overwonnen. ‘s Ochtends nam ze het “piece de resistance” een heuse fiets, met veel enthousiasme in ontvangst. En omdat het ook voor haar een schooldag (lees: psz-dag) was, togen wij met uitdeelsel (zelfgekochte cakejes met icing en versiersel, zóveel, dat we het risico niet geheel uitsloten dat de kindjes er kótsmisselijk van zouden worden, en, ohja ’n eveneens zelfgekochte appeltaart voor de juffen) richting de peuterspeelzaal met de nog altijd treffende naam “Heibel”. Wát zou het worden… zou het schooltje zijn naam eer aan doen of viel het mee?

Godzijdank: volgens de juffen viel het állemaal héél erg mee, wilde ze graag op de speciale verjaardagsstoel, hielp ze mee om de cakejes aan de klasgenootjes uit te delen én mocht er zelfs voor haar gezongen worden! Pfew, dat was een pak van m’n hart… Maar hoe zou ‘t zaterdag gaan? Als ik er namelijk over begon, werd er nog immer met een niet mis te verstane “NEE!!!” op gereageerd.

Zoals gewoonlijk werd de visite pas vanaf een uur of 3 verwacht dus was er ‘s ochtends nog genoeg tijd om wat laatste (vergeten) boodschappen te halen en het huis “verjaardagsklaar” te maken. In die tijd namen wij ook ons momentje om met ‘t gezin de cadeautjes te overhandigen. Even leek het nog de verkeerde kant op te gaan. Want terwijl zoonlief enthousiast zijn presentje wilde overhandigen, kwam paps op het beláchelijke idee om alsnóg voor de jarige te gaan zingen! Dit werd, zoals verwacht, door het feestvarken niet met veel enthousiasme ontvangen dus lieten wij ons na de eerste regel de mond snoeren.

Gelukkig was de nieuwsgierigheid naar wát er zich achter het inpakpapier schuilhield, groter dan de weerzin tegen de onverhoopt ingezette verjaardagsserenade. En zo nestelde dochterlief zich in de moederschoot en liet zich het éne na het andere cadeau aanrijken welke met veel enthousiasme in ontvangst werd genomen. Zo ging het de hele dag door. En ook de prachtige taart, gemaakt door vriendinnetje Hannah, werd met veel bewondering aanschouwd! Er werden zelfs kaarsjes uitgeblazen. En nee, we lieten ons op dat moment niet nogmaals verleiden tot het inzetten van ‘n verjaardagslofzang. Iets met ‘n ezel en die steen… ;-)

Uiteraard is e.a.a op de gevoelige plaat vastgelegd. Op de meeste foto’s is het charmante blauwe ei op dochters voorhoofd niet te retoucheren noch te ontkennen. Ook een cadeau… van de trap die zich kortstondig ontpopte in een roltrap en haar iets sneller dan gepland neerwaarts liet gaan. Oh en zoonlief? verkouden, ontstoken oog, snot, enz enz… u kent het wel…
Concluderend mogen we spreken van ‘n práchtige geslaagde dag waarop dochterlief ook dít jaar weer schandálig is verwend!

Vandaag is mijn lief écht jarig. 49… tjemig de pémig… u begrijpt, volgend jaar ‘n feestje… dat u dat alvast even in uw agenda noteert! 1 voordeel: carnaval kan nooit zo vroeg in de maand februari vallen dus dáár zullen we geen last van hebben! Lees: Bij afwezigheid zult u met een beter excuus moeten komen.

Maargoed, zoals ‘t ‘n goed midlifer betaamt, heeft mijn lief zijn droom afgelopen jaar pas écht nagejaagd (hetgeen nog perspectieven biedt voor mijzelve!) door te beginnen met een plaatselijke nieuwssite, genaamd Vlaardingen24. Nérgens anders leest u het nieuws van “dáár waar wij wonen” zó snel!

Verbazingwekkend genoeg gaat ‘t na ruim ’n half jaar zó goed, dat zelfs het plaatselijk heersende suffertje
(al decennia lang heer en meester in het verkondigen van het locale nieuws, die zonder enige moeite élke opponent in de loop der tijd heeft weggeconcureerd) een beetje bang is geworden voor hun positie. En terecht! Want waar de papieren krant maar 1 x per week op de mat valt (áls ie daar al valt ipv op grote stapels in de bosjes oid), is Vlaardingen24 24/7 bereikbaar en daarmee dus ook in staat om 24/7 lokaal nieuws te brengen. U zult zich verbazen hoeveel nieuws er te melden is! En de ene keer is dat groter nieuws dan de andere keer maar daarmee niet minder belangrijk voor de inwoners van deze stad!

En dát rapporteert hij, mijn lief! Was ik in den beginne enigszins argwanend, zag ‘t meer als ‘n uit de hand gelopen hobby (of was ben ik wellicht gewoon jaloers dat hij hobby en werk wel kan combineren?), inmiddels zie ik dat zijn passie daadwerkelijk iets betekent voor de stad en heeft hij ook mij overtuigd dat het hélemaal goed gaat komen! Mocht het nog niet helemaal zover zijn, dan gaat het in ieder geval niet héél lang meer duren: regionale en plaatselijke nieuwsvoorziening loopt voortaan óók gewoon via internet! En die kranten? ik zelf geef ze hooguit nog ‘n jaar of 10… en dan ben ik nóg positief!

Ennieweej, van harte, mijn lief! Ik wens ons ‘n héél mooi jaar! En nog vélen daarna! Lufyah!

We begonnen uiteraard met taart en limonade. Vervolgens werden er ballonnen doorgeprikt waar een briefje (en ‘n héle hoop confetti ;-))  inzat. Op dat briefje stond één van de namen van de genodigden, die dan zijn cadeautje mocht geven. Hilarisch!
Verder speelden we ouderwetse spelletjes zoals stoelendans, spijkerpoepen, snoepje uit ‘n bak water happen, aardappellopen en koekhappen. Daarna gingen we aan tafel fotolijstjes versieren waarin een zojuist gemaakte groepsfoto werd geplaatst. En als klap op de vuurpijl aten we pannenkoeken.

Volgens mij was ‘t wel ‘n geslaagd feestje en heeft iedereen ‘t wel naar z’n zin gehad. Wij, Erik en ik, hadden er ‘n goed gevoel over maar waren aan ‘t eind compléét gesloopt! ;-)

Zie hier Jonnes lijstje:

Wat hebben we ‘t toch getroffen. Getroffen met ‘t weer (als ‘t een dag droog is, spreek je namelijk deze zomer al snel van “het treffen”) met de hapjes en met de mensen die ‘r waren. Wij vonden ‘t supergezellig! En zoonlief, want dáár draaide ‘t tenslotte om, ook! Die had ‘t helemáál gruwelijk getroffen! Met step, met fiets, met Wii’tjes*, met Cars, Mario, brandweer en allerhande ánder speelgoed! Thx allen voor die ‘r waren (en beterschap voor die ontbrak!)

Nu woensdag z’n partijtje nog en dan is ‘t verjaardagsfeest helemaal voorbij… op naar z’n 6e ;-)

*dingetjes voor de Wii

Allerliefste Jonne van de héle wereld, van hárte gefeliciteerd met alweer je 5e verjaardag!
Jij bent mooier dan mooi, liever dan lief, dwarser dan dwars, koppiger dan koppig, grappiger dan grappig, zo nu en dan irritánter dan irritant, Wii’er dan Wii! Maar bovenal: je bent mijn zoon! Mijn “groep 2″ zoon! Mijn zoon, die volgende week woensdag zijn eerste partijtje gaat vieren! Lief mannetje van mij, ik ben nog steeds tot in den eeuwigheid trots dat ik jouw moeder ben!

Veel liefs van mama!!!

Dingen van Mario zoals posters, muurstickers, poppetjes, bekers, enz enz.
Dingen van Angry Birds zoals posters, muurstickers, knuffels, enz enz
Aluminium step
Cars strijkkralen
Gave Walkie Talkie
Beyblade Battle Tol
Spel Toren van Pisa
Kolletje-het grote voorleesboek
De grote boze wolf
Dance Wheel
Halli Galli
Hoepel
Brandweerauto (géén echte hoor, mam! ;-))

Jonne is niet zo into Lego of Playmobiel…(mag ik dat zeggen? ja dat mag ik vást wel zeggen! ;-))
Helaas…het was ‘n stuk eenvoudiger als hij dat wel was. Maarja, so be it… kan ‘r ook nix aan doen.

Vanaf ‘n uur of half 3 druppelde iedereen binnen. ’t Was druk, chaotisch doch supergezellig! En my goodness, wat is ons meisje verwend! Bij dezen wil ik iedereen hartstikke bedanken voor de gezelligheid en alle mooie cadeaus! (en achteraf kom ik ’r weer achter dat ik veel te weinig foto’s heb genomen / laten nemen van iedereen. Da’s wel jammer!)