Afgelopen zomer had zus Luca van zomerschool ‘n Ipad te leen. Daarnaast had opa laatst ook al ‘n tablet (geen ipad) gekocht en Jonne was daar nogal door gefascineerd. Hij wilde ook ‘n “tebbullut”. De bittere waarheid is natuurlijk dat wij, arme verschoppelingen hélemaal geen geld hebben voor dit soort uitspattingen… achja, ‘t leven is hard…

Toen ik weer eens z’n kamer aan ‘t opruimen was, en de grote bak met “Thomas de trein” spullen zag staan, waar hij toch nooit meer mee speelde, kreeg ik plots een fantástisch idee, al zeg ik ‘t zelf! Als hij ‘t goed vond, konden we deze enórme, in de loop der jaren verzamelde voorraad rails, huisjes en treinen op Marktplaats zetten en voor de opbrengst daarvan, mocht hij dan ‘n “tebbullut”. Dat zou dan wellicht geen Ipad of Samsung Galaxy worden, tegenwoordig zijn ‘r voor minder ook héél behoorlijke tablets op de markt (dacht ik toen nog).

Na enkele weken bedenktijd (nix één nacht ijs!!!) hebben we de spullen idd te koop gezet en vingen daarvoor het niet mis te verstane bedrag van € 150,- Natuurlijk had ik me in de tussentijd al georrienteerd op wat je daar zoal voor kon krijgen en had gezien dat de Bart Smit een hele leuke te koop had staan. Dus die ben ik, gelijk nadat het geld was overgemaakt (en voordat het per ongeluk aan iets anders zou kunnen opgaan), gelijk gaan halen. Jonne hélemaal blij!

Er moest alleen wél e.e.a. aan gebeuren om er het nodige op te installeren. Helaas ging dat niet zonder slag of stoot vanwege ‘n erbarmelijke verbinding met de Wi-Fi. Sterker nog: op eoa manier werd de verbinding met onze laptops constant verbroken, zodra we het nieuw aangeschafte apparaat aanzette. Dus toog ik de volgende dag naar de Bart Smit en kreeg gelukkig zónder enig probleem een nieuwe mee. Maar ook daar lukte het niet écht mee. En zo ging ik de dag ten derde male richting de Bart Smit om uiteindelijk mijn geld terug te krijgen. 

Toen ben ik ‘s op Marktplaats gaan zoeken en vond voor ‘n héél leuk prijsje (goedkoper dan die tablet) een Ipod 4. Voor de mensen die niet weten wat ‘n Ipod is (oudere generatie leest ook mee hé): dat is dus nét zoiets als een Iphone, je kan ‘r alleen níet mee bellen. Maar dus wél alle spelletjes op doen, foto’s mee maken, enz. Een kleine Ipad dus. En online kan hij alléén op de Wi-Fi, niet op 3G ofzo. Dit leek me hélemaal fantástisch, wetende dat Jonne ook altijd zeurt of hij op mijn telefoon mag spelen.

Maar om éérlijk te zijn, durfde ik ‘m niet zo goed in m’n eentje op te halen, whahahaha! Tja, je wéét ‘t níet, straks is ‘t ‘n “gevalletje van de wagen afgevallen” en sta je ergens in de ghetto’s van Schiedam met ‘n Magnum 747 tegen je slaap! Nix Ipod!
Gelukkig wilde één van de papa’s van ‘n meisje bij Jonne op school (waar ik ook élke dinsdag en Erik donderdag mee in de kantine van ‘t zwembad zit omdat de kids dan zwemles hebben) even met me mee ;-) en is alles hélemaal goed gekomen!

Maargoed, om ‘n lang verhaal nog enigszins langer te maken: zoonlief is nu dus de gelukkige bezitter van ‘n heuse Ipod en is zo trots als ‘n aap met… nah, vul die zélf maar in ;-)

Vandaag ging ze dus voor ‘t eerst naar de peuterspeelzaal. Moest je vroeger minimaal 2,5 zijn, tegenwoordig mogen ze al vanaf hun 2e. En al heeft er ‘n paar maanden tussen het kdv en nu de peuterspeelzaal gezeten, eigenlijk ging ‘t allemaal nét zo simpel. Natuurlijk moest ze even huilen toen ik wegging maar volgens de juf was dat zéér kortstondig en liep ze al vrij snel rond alsof ze al járen over de vloer kwam. Tot groot genoegen van de juffen die gelijk helemaal dol op haar zijn.

Enerzijds had ik niet anders verwacht maar gezien de nacht ervoor, was ‘t tóch ff afwachten. Die was weer ‘s elléndig! M’n meisje werd wakker op ‘t moment dat wij naar bed gingen en omdat ze niet echt meer in slaap kwam, heb ik haar maar naast me gelegd en E zo gek gekregen dat hij boven in Luca d’r bed ging slapen. Nee, niet om ‘t een of ánder (no worries, believe me!) maar gewoon omdat we hoopten dat we zó allemaal makkelijk verder zouden kunnen slapen. Helaas… ook dáár lag ze maar te draaien dus uiteindelijk heb ik ‘r toch maar weer in haar eigen bed gelegd waar ze uiteindelijk wel in slaap viel.
Toen ik daar nog even naast haar lag, besefte ik me dat er dus niemand in ons tweepersoons bed lag en wij beiden in ‘n éénpersoontje lagen… Dat leek me ietwat overdreven dus ging ik weer snel terug in de hoop op een goede voortzetting van de nacht (Erik sliep al dus die liet ik lekker liggen).

Nog geen kwartier later stond daar zoonlief naast m’n bed. Die was wakker geworden van (wederom) groeipijnen (je zou toch verwachten dat ik inmiddels een boomlange zoon zou hebben, toch blijkt uit het bezoek aan de k.a. dat hij de laatste maanden niet echt is gegroeid) en vroeg of hij bij mij in bed mocht liggen. Nah, daar was inmiddels plek zat en om verder gedoe te voorkomen, vond ik dat op dát moment best. Die heb ik overigens wél even héél duidelijk moeten maken dat we nu toch écht gingen slapen en dat we dus níet (om 2:15 uur) naar beneden te gingen!

Kortom, ‘t was een rommelig nachtje en wakker worden ging vanochtend dan ook niet écht vanzelf bij ons. Gelukkig had ik vanochtend vrij genomen. Juist omdat ik graag “aanwezig” wilde zijn bij Robin d’r eerste psz dagje.
Uiteindelijk heb ik ‘n redelijk rustig ochtendje gehad. Behalve dan dat ik de IKEA / Whirlpool heb moeten bellen omdat de afwasmachine kapot is. Ook nog zoiets: wij hebben dat ding in juni 2007 aangeschaft. Op dát moment gaf Ikea 2 jaar vollédige garantie op zijn artikelen. Die garantie is in augustus 2007 verlengd naar 5 jaar. Maar wél alleen voor artikelen die VANÁF dat moment zijn aangeschaft. Je leest ‘t goed, hadden wij dat apparaat 2 maanden láter gekocht, dan hadden we nog de vollédige garantie. Nú moeten we de reparatie éérst zélf betalen en dan maar soebatten of we (een deel van) de kosten van IKEA vergoed krijgen. Enerzijds denk ik dat dat wel gaan gebeuren hoor. IKEA zegt zélf al dat ze een verwachte levensduur van minimaal 8 jaar aan hun apparatuur toekennen. Maar ik zíe ‘t gewoon gebeuren dat het weer zo’n gebed zonder eind wordt, dat ‘t weer zo ontíegelijk lang gaat duren voordát we (een deel van) dat geld dan weer terug hebben (en hoeveel zal ‘t zijn, dás natuurlijk ook nog de vraag).

Om half 12 stond ik weer op het pleintje van de peuterspeelzaal om dochterlief op te halen, die lekker aan buitenspelen was. Na nog wat te hebben gekletst met de juffen, liepen we naar het pleintje daarnaast, of te wel: het schoolplein van zoonlief. Daar stonden we blijkbaar voor spek en bonen te wachten want zoonlief besloot zichzelf voor de lunch uit te nodigen bij klasgenootje Joost (door Jonne tot mijn ellénde uitgesproken als “Jauwst”). Zodoende bracht ik alleen Robin naar papa thuis en vertrok daarna zélf richting mijn werk.

Donderdag mag ze weer… daar zal ik dan helaas niet bij zijn omdat ik dan gewoon moet werken… tóch jammer…

Vorige week dinsdag was het voor Robin haar laatste dag op het kdv. Alwéér? Yep, alweer. Deze keer niet om van vestiging te wisselen! Ik heb haar tijdenlang op het kdv gehouden omdat ik ‘rvan uitging dat ik snel (??) weer aan ‘t werk zou zijn. En wanneer ik haar er af zou halen, zou ik mijn plekje kwijt zijn. Maar het zoeken duurt écht te láng en het wordt gewoon té duur. Nu is het zo dat E veel vanuit huis werkt (als wát vertel ik nog wel ‘s) dus zodra ik dan toch eindelijk die baan heb gevonden, is hij thuis bij haar. Daarnaast zal ze vanaf 1 maart voor 2 halve dagen naar de peuterspeelzaal gaan.

Gek, er is ‘n tijd geweest dat ik ‘t écht absoluut niet leuk vond, dat ze naar ‘t kdv moest en dat ik haar liever thuis hield. En zelfs de laatste tijd had ik nog wel de neiging om niet alleen Jonne maar ook Robin tussen de middag op te halen voor de lunch (deed ik overigens niet hoor). En nu báál ik als ‘n stekker dat ze er af is. Niet voor mezelf maar voor haar! Ze was ná die wisseling al heel snel weer gewend geraakt en had ‘t er vreselijk naar d’r zin! De juffen waren het er dan ook absoluut niet mee eens dat ze wegging. Maar helaas scheelt het ons nou eenmaal ‘n bak geld dus ‘t kán ff niet anders. Uiteraard vind ik ‘t héérlijk dat ze lekker bij me thuis is maar toch… ik vind ‘t zo jammer voor háár!

Hier nog wat plaatjes van haar laatste dagje op “de kleine school” zoals Jonne ‘t noemt…

Toen ik haar samen met Jonne rond kwart voor 4 kwam halen, werd ik bijna door de juffen weggestuurd, met de mededeling “Ze mág nog niet mee, we zijn tot 18 uur open, kom dán maar terug!” ;-) Ze wilden ‘r gewoon nog niet kwijt. Nah, dás wel lief, vind je niet?! En beter zó dan wanneer ze je de indruk geven van “zo hé hé, mag dat kind nou nóg niet weg?!” ;-) We bleven tóch nog éven zitten en da’s maar goed ook want even later kwamen er nog 2 Zwarte Pieten in de klas. Daar profiteerde zoonlief lekker van mee en kreeg ook nog ‘n handje pepernoten. Robin daarentegen vond ‘t maar nix en wilde ‘r ook nix van weten! ;-)
Tja, en dat was ‘t dan… overigens heb ik wel de belofte gekregen, dat ik zéker ‘n beroep op het kdv kan doen, wanneer ik toch weer aan ‘t werk kan, en Erik ‘t niet redt om thuiswerk te combineren met de zorg voor Robin. Ze zal dan niet helemaal onderaan de wachtlijst staan. Daarnaast is ‘n dreumes/peutertje altijd makkelijker te plaatsen dan ‘n baby. Nou goed, we zien wel of dat tzt nodig is.

En verder kwam bij Jonne de Sint afgelopen vrijdag op school. Gehéél in stijl in een poffertjeskraam (???) Wij vroegen ons dan ook gelijk af wat er mis was met het paard en de ouderwetse kruidnoot… maargoed, de poffertjeskraam diende slechts als vervoersmiddel en was verder baktechnisch niet operationeel. Het was ‘n hilarisch tafereel.

Het verslag van onze pakjesmiddag /-avond volgt nog!

Dit ”stokje” kwam ik bij haar tegen en ik vond ‘m eigenlijk wel leuk dus ik heb ‘m maar ‘s overgenomen.

1. Waar is je telefoon? Waarschijnlijk ligt één van de vaste toestellen naast de comp van E, één naast m’n bed en één in de keuken in de oplader. En m’n mobiele ligt hier naast me.
2. Je haar. is rood/bruin geverfd, half lang
3. Mijn vader is momenteel samen met m’n moeder in Zuid Frankrijk. Wellicht zijn ze lekker aan ’t fietsen of zitten ze voor hun camper in ’t zonnetje.
4. Mijn moeder is dus met mijn vader in Zuid Frankrijk ;-) en af en toe gluren ze mee op deze site :-D
5. Favoriete eten alles wat eigenlijk héél slecht voor de mens is ;-) High Tea, pasta, biefstukje bij Loetje in Amsterdam… kan ook niet wáchten totdat we over anderhalve week in Italië zitten!!!
6. Mijn droom de afgelopen nacht. Ik heb werkelijk geen idee (antwoord letterlijk van Toaske overgenomen maar voor mij geldt ’t zelfde)
7. Favoriete drank: Rosé, witbier, koffie verkeerd, water
8. Mijn droom – doel. Mijn droom is financieel onafhankelijk zijn maar da’s niet mijn doel. Mijn doel is om ’n leuke lieve moeder, vriendin, dochter enz enz te zijn en om te genieten van álles om me heen met iedereen die me dierbaar is.
9. In welke kamer werk je? Huh?
10. Hobbies: bloggen, medebloggers ontmoeten, lekker in de tuin zitten, muziek luisteren, lekker eten, met m’n comp freubelen
11. Angst: Vroeger was mijn grootste angst om te sterven zónder dat ik ’n groot deel van de wereld had gezien. Nu zou ik alsnóg graag willen reizen maar ’t is niet meer zo’n grote angst als ik ’n groot deel niet heb gezien (al staan ‘r nog wel ’n aantal landen op m’n verlanglijstje). Ik heb meer, net als Toaske, dat ‘r iets gebeurt met de kinderen of mijn naasten. Ziekte, dood.
12. Waar woon je over 6 jaar? Geen idee, ik gok dáár waar ik nu woon al zou ik bést héél graag terug naar regio 020 willen.
13. Waar heb je geslapen vannacht? In m’n bedje naast vriendlief  
14. Iets dat je niet bent. Diplomatiek ;-)
15. Muffins: ja lekker hoor
16. Verlanglijstje: m’n kinderen leren skiën, door Zuid Amerika of/en Australië trekken
17. Waar ben je opgegroeid? In Amstelveen.
18. Wat heb je voor het laatst gedaan? Heb, door een link van Toaske over kleding, ff zitten surfen naar schoenen en badkleding
19. Wat draag je? ’n Lekkere wijde tuniek met daaronder ’n wit t-shirt en ’n korte spijkerbroek.
20. Mijn t.v. staat momenteel aan terwijl ‘r niemand zit te kijken, dus ik heb Jonne maar even gevraagd om ‘m uit te zetten (helaas hebben wij ook geen flatscreen maar gewoon zo’n bakbeest)
21. Heb je huisdieren? Nope. Hebben wel ’n kat gehad, Balou maar die heb ik 2 jaar geleden weggedaan omdat dat arme beest doodongelukkig werd in zo’n huis vol mensen. Laatst ook gehoord van degene die ‘m heeft overgenomen, dat ie is overleden… hij is 16 geworden dus mooie leeftijd voor ’n kat, nietwaar?
22. Vrienden. Ik heb in de afgelopen jaren ’n aantal hele leuke mensen leren kennen door m’n weblog waarvan ’n paar ook écht vriend(in)en zijn geworden.
23. Mijn leven is zo enorm verrijkt met de komst van m’n kinderen. Maar ook door m’n weblog.
24. Mijn humeur is volgens mij meestal wel okay. En tuurlijk kan ik ook best wel ’s ontzéttend sjaggie worden, dúh, ben ook maar ’n mens ;-) (maar daar zal ik dan ook wel ’n reden voor hebben, hihi)
25. Mis je iemand? Gelukkig nog geen naasten en geliefden, ik hoop dat dat héél lang zo mag blijven.
26. Voertuig: auto en ik hoop nog ‘s ’n scootertje aan te kunnen schaffen
27. Iets dat je niet kunt dragen? Het leed van de hele wereld (ook weer letterlijk overgenomen van Toaske maar daar sluit ik me wel bij aan)
28. Favoriete winkel: Didi, Hema, Ikea, tot voor kort Prenatal, mooie bloemenzaken, of van die kleine winkeltjes met mooie woonaccessoires
29. Favoriete kleur: héél standaard: aqua, lime en roze
30. Wanneer heb je voor de laatste keer gehuild? Hmm, is alweer ff geleden volgens mij
31. Wanneer heb je voor de laatste keer gelachen? ’n Half uurtje geleden: de buurman vertelde dat hij morgen héél vroeg op moet omdat ie door ’n vriend is uitgenodigd om mee te gaan naar e.o.a. paardenbeurs / braderie… buurman kennende niet helemaal (helemaal níet!!!) zijn ding maar hij is dan weer zo’n lamme goedzak die meegaat. hihi
32. Mijn beste vriend vriendlief, ook al vechten we elkaar ook régelmatig de tent uit.. hoort erbij denk ik ;-)
33. Een plek waar je weer naar toe zou gaan. Zou gaan? M’n slaapkamer straks… naar toe zou wíllen gaan? ’n Mooi wintersportgebied zoals Tignes ofzo ;-)
34. Facebook: tja, ik héb ’t wel maar doe ‘r eigenlijk zelden iets mee
35. Favoriete plek om te eten: restaurant Loetje in Amsterdam (de meest góddelijke biefstuk!!)

Tja… nou goed, dat was ‘t dus… wat je ‘rmee kan? Nix, gewoon ter kennisgeving aannemen, net zoals ál m’n logjes ;-)

Afgelopen maandag moesten we met Jonne naar de afdeling oogheelkunde van het ziekenhuis. De cb arts vond ‘t namelijk nodig om zijn ogen ‘s goed te laten testen. En waarom? Omdat ie, naar mijn idee, 2 x had zitten meuten bij de ogentest. Volgens haar had hij aanleg tot het ontwikkelen van een lui oog en als je daar nou vroeg bij was, dan kon je dat nog met ‘n pleister ondervangen. Nou goed, ik vind ‘t best, gaan we het toch ff laten testen?! (hihi ik hóór sommige mensen tijdens ‘t lezen al roepen ”zie je wel, die CB artsen dóen ook maar wat, stelletje… vul-zelf-maar-in!!!” hè Jis ;-)) 
Maargoed, omdat het zo’n 2 uur zou gaan duren en ik niet wist hoe Jonne zou gaan reageren (of ie wel zou gaan meewerken enzo) leek het mij verstandig om met z’n 3en te gaan. Ja ehm, nú kan ‘t nog! Mijn ouders kwamen in de tussentijd op Robin passen.

Als eerste kwamen we bij een orthoptiste. Daar mocht hij plaatsnemen op ‘n héle interessante (hydraulische) stoel die, gezien zijn lengte ff flink omhoog werd gezet alvorens hij door die dame eens diep in de ogen werd gekeken. Op zich ging ‘t wel goed maar al snel begon hij z’n interesse te verliezen. Daarom werd ons verzocht om maar ff op de gang te wachten. Blijkbaar werd hij door óns afgeleid… nah, ‘t zal wel. ‘t Bleek te helpen. Zij zag eigenlijk nix bijzonders. Hij werd iig niet scheel bevonden en ‘r was ook geen lui oog in de maak. Het énige dat zij aangaf was dat hij ergens halverwege de lagere school misschien wel ‘n brilletje zal moeten. Volgens die orthoptiste beginnen kinderen namelijk met een plus dat in de loop der tijd naar het nulpunt gaat. Maar aangezien Jonne al redelijk dichtbij dat nulpunt zit, bestaat er grote kans dat het richting de min zal gaan. Ohwell, we zullen zien.

Daarna kreeg hij van die oogdruppels waar je van die grote pupillen van krijgt, alsof je ‘n pilletje geslikt hebt ;-). Tja, dat was natuurlijk minder fijn. Al had ie er, behalve bij ‘t indruppelen (want dat prikt), verder geen last van. Dat moest ‘n half uurtje inwerken dus toen zijn we beneden in ‘t restaurant maar ‘n ijsje gaan halen. Je moet toch wát hé.

Na dat half uur mochten we terugkomen bij de oogarts (dus niet meer bij die orthoptiste) die nog even met ‘n lampje in z’n ogen ging kijken. Dat lampje veranderde af en toe van kleur en dus wist Jonne háárfijn uit te leggen dat ‘t lichtje dán weer ”gwien” en dán weer “yellow” werd… ehm tja… Jonne is de laatste tijd nogal met kleuren bezig en dan met náme in ‘t Engels…
Zo hebben we bloeh, gwien, yelloww, whèèd, owwànsj, pink (altijd ff kijkend naar z’n kleinste vinger ;-)) en pùwpow (we moeten nog ‘n btje aan z’n rrrrrr uitspraak werken ;-)) Pcs, láng leve Dora! Dankzij dezelfde Dora telt onze wijsneus ook gewoon in het Engels tot 20… Whoaaahhh… tot 20… IN HET ENGELS!!! Nah, ik ben súpertrots! Ondanks dat hij “fifteen”  regelmatig overslaat, vind ik het réuze knap!!!

Ook gaat ie steeds meer letters herkennen. Dat gaat overigens wél gewoon in ‘t Nederlands hoor, hahaha. Zo kent hij de “juh” van Jonne. En de “oh” van Jonne en de “e” van Jonne. Ohja en de W is van sporten! Logisch toch, W is van sporten, dat weet toch iedereen??? :-D (Of zal dat door de Wii komen waar hij sinds ‘n paar weken hélemaal aan verslingerd is? ;-))

Maargoed, om nog ff op ‘t verhaal van de oogarts terug te komen: er is dus hélemaal nix aan de hand en we hoeven ook voorlopig niet terug te komen.

Goed, verder hebben we vanavond onze vakantie geboekt. Wij gaan van de zomer naar ‘t meer van Hannesie… ehm, Annecy. Wie zin heeft om langs te komen cq mee te gaan, is van harte welkom!!!

Zoooo, dat was weer ‘n lekker lang verhaal. Hopelijk is iedereen nu weer hélemaal op de hoogte. Zo óók opa en oma “dierentuin” die momenteel lekker in Zuid Spanje vertoeven! (zucht, zij wel!) (dag opa en oma, kus voor jullie van ons allen!!!)

Oh dat wist nog niet iedereen maar we zijn nu idd gezamenlijk “in between jobs”.  Tja, dat heb je in de krantenwereld hé (vriendlief was daar chefredacteur). Laten we eerlijk zijn, hoeveel mensen hebben nog ‘n krant (en lezen die ook daadwerkelijk nog)? Vast nog wel ‘n paar maar niezoheulveul gok ik zo. Dus dan wordt er nog wel ‘s ‘n krantje hier of daar samengevoegd of weg gesaneerd. Maargoed, het drama is minder groot dan ‘t lijkt, zijn contract loopt nog tot eind maart en daarna krijgt hij ‘n leuke oprotpremie mee.

In de tussentijd gaan de kids dus wél gewoon naar ‘t kdv. ‘t Hóeft niet maar hé, we betálen er tóch voor. Ik heb dat wel vaker gezegd, voor Jonne is ‘t gewoon leuk, die kan daar héérlijk spelen. Voor Robin heb ik daar iets meer moeite mee omdat ze nog zo jong is. Aan de andere kant zal ze ‘r toch aan moeten wennen. Ze kunnen er nou eenmaal niet van af want als we dat wél doen, staan ze weer gewoon ónderaan de wachtlijst en dan heb je dus ‘n probleem als je ineens wél weer aan de slag kan.

En zo wordt het dus ‘n tijd van nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden. Jah, dat klinkt heel klef maar wat moet je dán? Bij de pakken neer zitten? Dachtutnie, lijkt me niet zo effectief. We’ll go for it! Komt goed!

***OPEN SOLLICITATIE***

Mag ik mij bij dezen aan je voorstellen? Ik ben een 39-jarige vrouw met een gedegen secretariële, management ondersteunende opleiding. Door de jaren heen heb ik behoorlijk in mijzelf geïnvesteerd door middel van het volgen van diverse opleidingen, cursussen en workshops, o.a. op de Media Academie in Hilversum. Hier volgde ik bijvoorbeeld de opleidingen Productie en Bureauredactie. Binnen deze branche heb ik diverse functies bekleed, variërend van (productie-/redactie)secretaresse tot assistent productieleidster.

Tot en met augustus 2008 ben ik werkzaam geweest bij een bedrijf, gespecialiseerd in narrowcasting, toen nog gevestigd in dáár waar ik woon. In juni van dat jaar kregen mijn collega’s en ik van de één op andere dag te horen dat bedrijf X in z’n geheel was overgenomen door bedrijf Y in Amsterdam en dat alle tijdelijke contracten (waaronder die van mij) niet werden verlengd. Daarna ben ik, voorafgaand aan mijn zwangerschapsverlof (dat begin februari 2009 inging), een half jaar als secretaresse in dienst geweest bij een bedrijf dat slangen van baggerschepen repareert. Dit was ’n tijdelijke functie. Nu ben ik weer op zoek naar een leuke baan in de regio 010 en ik hoop dat jij mij hiermee kunt /wil helpen.

Wat zoek ik? Een baan voor langere tijd met een afwisselende regelfunctie binnen een informele bedrijfscultuur. Daarnaast ben ik op zoek naar enthousiaste collega’s, die samen met mij met veel plezier willen knokken voor een mooi en goed product. Maar omdat ik mijn kinderen ook graag zélf wil zien opgroeien, en hun ontwikkelingen niet alleen via een oppas of het kinderdagverblijf wil meekrijgen, streef ik naar ‘n functie voor 24 uur, verdeeld over 3 dagen. Dit ivm de kdv dagen van mijn kinderen. Op de overige dag (dagen) beschik ik over de mogelijkheden om eventueel te telewerken.

Wat heb ik te bieden? Een nuchtere, zelfstandige en vrolijke collega, die goed kan functioneren in een hectische werkomgeving. Ik regel graag zaken voor anderen, zodat zij ongestoord met hun eigen werk verder kunnen gaan. Naast diverse computerprogramma’s (waaronder nagenoeg het hele Office pakket) heb ik ruime ervaring met alle voorkomende secretariële en organisatorische taken. Daarnaast beschik ik over een goede beheersing van de Nederlandse en Engelse taal in woord en geschrift en kan ik mij mondeling verstaanbaar maken in de talen Duits (goed), Frans en Spaans (redelijk).

Ik hoop dat de nieuwsgierigheid dúsdanig is gewekt dat ik in ieder geval word uitgenodigd voor een gesprek.  Ik heb inmiddels op verschillende plaatsen de nodige ervaring opgedaan. Dit maakt mij veelzijdig en flexibel. Bovendien is dit inherent aan de audiovisuele sector. Zoals je wellicht weet, is het in deze branche nagenoeg onmogelijk om een vast contract te bemachtigen. Al deze opgedane kennis zou ik nu dolgraag willen gebruiken in een baan voor langere tijd.

Ik kom mijn cv graag mondeling toelichten.

Met vriendelijke groet.

Nou vond ik mijn kinderen, objectief als ik ben, tóch al zo verschrikkelijk stoer. Ik bedoel Robin die zichzelf met haar 9 maanden al optrekt tot staan! En dan Jonne, die in ‘t “engliesh” al tot 10 kan tellen!!! (wan, toe, free, fow, faai, siks, sebbun, eet, naain, tén!) Wow! Ik wist niet wat ik hoorde! De credits hiervoor gaan overigens naar helden Dora en Diëgo. Maar na vandaag vind ik ze helemaal waanzinnigsupermegadapper!!!!

We hebben namelijk de Mexicaanse griepprik gehaald (nou ja, “we”… zíj!) Was héél benieuwd hoe dat zou gaan. Had wel ‘n beeld op m’n netvlies van zo’n bizár grote zaal met lange rijen gillende kinderen. Dit was ook ‘n flinke gymzaal en ‘t was rédelijk druk maar niet massaal en ‘t zag ‘r verder allemaal prima uit.
Ik was ook nog ff bang dat ik 2x moest, eerst met Robin en dan ‘s middags nog een keer met Jonne. Maar ‘t bleek dat ze ook allebei tegelijk mochten dus daar was ik wel blij mee. Aan de andere kant ook best onhandig, 2 kids tegelijk, hoe hou je die in bedwang? Dus had ik afgesproken om samen met vriendinnnetje Miranda en haar zoon Djonno te gaan. De jongens lopend en Robin in de buggy.

Al met al is ‘t me 100% meegevallen en was er eigenlijk geen hulp nodig (‘t was wel gezellig hoor, daar niet van). Eerst ging Jonne. Met hem had ik gisteren al ‘n soort van “geoefend”. Ik had namelijk zélf nog ‘n spuitje liggen waar hij mij “prikjes” mee had mogen geven, en ik hem. Nah, dat vond ie allemaal wel leuk. Verder had ik z’n “toverstaf” meegenomen (‘n stokje met ‘n lampje met ‘n Doraplaatje erop). Zonder veel gedoe kwam hij op m’n schoot zitten, ik deed z’n mouw omhoog en voordat hij ‘t doorhad, was de naald alweer uit z’n arm. Hij zat wel ff stom te kijken maar daar haakte de prikmevrouw goed op in door zijn toverstaf te vragen en de ”pijn hélemaal weg te toveren”. Dat was álles! Geen kik heeft ie gegeven, geen kík zeg ik je, NIX!!! Sterker nog, de prikmevrouw zei dat hij de éérste was die lachend de stoel verliet! Nah, hoe kewl bejje dan?

Toen was Robin aan de beurt. Die kreeg ‘m in d’r bovenbeen. Vraag me niet waarom, blijkbaar zit dáár meer vet bij die kleintjes ;-) Die gaf één kleine “whèèh” maar ook dat was, toen ik de stoel af ging, alweer over. Nah, lekker toch?! Terug in de buggy en klaar is Klara! Dus dat in bedwang houden was (dáár iig) nergens voor nodig. Nee, dat begon pas láter! ;-)

Miran had zélf overigens meer moeite met Djonno! Die vond ‘t hélemaal nix en ging behoorlijk tekeer. Gelukkig had ik ‘t spuitje, waarmee ik met Jonne had zitten oefenen, nog in m’n tas zitten dus die kreeg hij toen hij klaar was en mocht toen MamaMiran ‘n spuitje geven. Daarmee was de ergste schrik ook gelijk voorbij.

Omdat ze zo ontzéttend dapper waren geweest, mochten Djonno en Jonne allebei ‘n treintje van Thomas de trein uitzoeken. Zucht… 2 kids van 3 jaar in ‘n behoorlijk volgestauwde Bart Smit… dat moet je in bedwang zien te houden, anders gaat ‘t hélemaal fout! Overigens werd het uiteindelijk helemaal geen trein maar wilden ze állebei Jack. Robin kreeg ‘n babysleutelhangertje met geluidjes en ‘n lichtje. Nah, ik zou zeggen, kom maar op met dat vaccin over 3 weken!

En jullie, hebben jullie je kids ingeënt? Behoor je zélf tot ‘n “riscogroep” of heb je álles lekker ongemerkt aan je voorbij laten gaan???

Robin gaat inmiddels als ‘n spéér op haar knietjes de kamer rond. Ik ga niet eens meer moeite doen om die maillotjes te voorzien van antislip, het lukt zó ook wel! En sinds ‘n paar dagen trekt ze zich ook dusdanig op, zodat ze op haar knieën in de box zit. En ach tuurlijk, als ik haar vasthou, kan ze ook staan maar zóver gaat ze zelf nog niet. Al denk ik eerlijk gezegd dat dát ook niet zo héél lang meer gaat duren.

Noem mij maar vréselijk naief maar waar ik dan weer totáál geen rekening mee had gehouden, was dat ze dat optrekken natuurlijk óók in haar béd kon gaan doen. Maar toen ik haar gisterenavond naar boven bracht en even tijdelijk in haar bedje legde om wat te pakken, zat ze daar ook al op haar knieën over de rand te staren. Dáár had ik nog ff niet op gerekend. En eigenlijk was ik daar zélf ook nog niet helemaal aan toe!!! Ik was nog maar nét aan ‘t idee gewend dat ik haar niet meer zómaar zonder toezicht op de commóde kon laten liggen.

Dus terwijl Erik Jonne naar bed bracht, en daar nog wat verhaaltjes aan ‘t voorlezen was, heb ik Robin daar ook maar ff bijgelegd zodat ik in állerijl de bodem van haar bedje kon laten zakken. En nu ligt ze in ‘n diep gat en kan ik haar, toch zéker de komende 2 jaar, tót het moment dat zij ook ‘n normáál bed heeft, nooit meer even snel ‘n kusje geven terwijl ze ligt te slapen. En dat vind ik dus níx leuk!!!

Over nix leuk gesproken… ik was uiteraard érg nieuwsgierig hoe Jonne vandaag de aankomst van de goedheiligman zou gaan beleven. Op zich was de officiële intocht dit jaar zowaar héél dichtbij en ook ‘t weer was stúkke beter dan verwacht. Maar aangezien de nacht wederom ietwat rommelig was verlopen, bleven we tóch maar lekker thuis voor de buis. En als ik Erik mag geloven (ik was er niet vanaf ‘t begin bij, zoals ik zei, de nacht was op z’n zachtst gezegd nogal rommelig verlopen, en dan druk ik me nog heel subtiel uit) dan hebben we daar ook níx aan gemist. Het was wel leuk hoor en natuurlijk vond hij ‘t in ‘t begin ook heel interessant en zong ook lekker mee met allerlei Sinterklaasliedjes, voor zover hij die nog kende… het was tenslotte toch afgelopen máárt dat hij die voor ‘t laatst gezongen had! Maar in tégenstelling tot een hoop ándere kinderen (denk ik dan maar), had hij ‘t Sinterklaasjournaal niet gevolgd en zat dus niet echt lekker in ‘t verhaal (iets met pakjes te water enzo, ik weet ‘t niet). Kortom, ‘t was éven leuk maar al snél verslapte de aandacht en ging zijn voorkeur tóch meer uit naar vrouwen met pit en modernere vormen van vervoer ipv paarden of stoomboten.

Okay, dus auto is stuk en ook niet meer te repareren. Offeh, nou ja, tuurlijk kan ‘t wel maar dat zou ‘n héle dure reparatie worden en dat is ie gewoon niet waard. Dus dat gaan we ook niet (laten) doen. Maarja, zónder auto zitten is ook geen optie…

Vrijdagochtend. De kinderen zijn naar ‘t kdv. Niet veel later staat  mijn grote en lieve steun en toeverlaat voor de deur. Papa!! Okay okay, kom maar op, call me a spoiled little rich kid, ‘t wordt ‘n léning hoor, géén krijgertje!!!

Ennieweej, we gaan op stap. Niet onbelangrijk om even van tevoren te weten: wat zoek ik voor ‘n auto? Ehm, ‘n grote… veel kinderen hé. En ‘t plan is om volgend jaar weer met de gehele “Kelly family” op vakantie te gaan dus ‘t zou fijn zijn als ze ‘r dan wél allemaal inpassen. Dat zou dan betekenen dat ik op zoek moet naar ‘n auto met 2 achterbanken. Maar als we ‘r ff langer over nadenken en ‘t er telefonisch nog ‘s ff met Erik over hebben, besluiten we daar tóch niet voor te gaan. Want hoe vaak zal ‘t nou eigenlijk voorkomen, dat we met z’n allen op pad gaan. Die vakantie tzt daar passen we wel ‘n mouw aan. Tweede vraag: wát is ‘t budget? Nou goed, dat ga ik natuurlijk niet vermelden maar ‘t wordt iig géén wrak van de weg waar je niet langer dan ‘n jaar mee kan doen :-D

Als eerste komen we terecht bij ‘t bedrijf waar we de oude auto ook vandaan hebben. Op zich vinden we dat we daar de vorige keer ook goed zijn geholpen. Helaas staat ‘r niet echt veel bij wat binnen ons wensen pakket valt. Jah, één auto, ‘n Opel nogwat maar die blijkt toch wel érg veel op de teller hebben staan. We kijken even verder.

Om ‘n toch al lang verhaal niet nóg onnódig veel langer te maken: uiteindelijk komen we bij een garage in “daar waar ik woon”. De verkoper lijkt op Bassie maar dan in Turkse uitvoering. Inclusief dikke buik, tegelringen, gouden ketting, the works! ;-) In éérste instantie lijkt er nix te staan maar dan valt ons oog op een Peugeot 307 SW uit 2004. Uiteraard ligt ie vér boven ons budget. Er moet onderhandeld worden. Hij is nl wél gaaf.

Om te beginnen valt onze eigen auto onder de sloopregeling dus dáár krijgen we al 1000 euri voor terug. Da’s prettig. Maargoed, er moet méér af! En we willen ‘n proefrit maken. Die is leuk! Ik rijd de A20 op. ff Lekker doortrekken. Alleen, als we aan ‘t eind wisselen van bestuurder en weer terugrijden, komen we in ‘n gigántische file terecht. Zucht!

Hmm, de radio die ‘r inzit, is nix. Het is niet de originele fabrieksradio dus hij kan ‘r gemákkelijk uit. En onze éigen autoradio is helemaal niet zo verkeerd dus die wil ik ingebouwd hebben. Gelukkig is dat geen probleem. Daarnaast moet ‘r wat aan de uitlijning gebeuren. Kortom, er zijn wat aandachtspuntjes maargoed, hij wordt bij verkoop APK gekeurd en hélemaal nagekeken.

Bij terugkomst geven we die punten door en praten daarmee nog ‘n klein beetje van de prijs af. Jah, ik heb niet de illusie dat we écht sterk onderhandeld hebben hoor, ‘r had bést nóg wel wat afgemogen natuurlijk maar ‘t is wel goed zo. We wilden ‘m ook bést graag hebben. Er zit nl ‘n héél mooi panoramadak in en, wat zo grappig is, in de achterbak kunnen nog 2 extra stoelen worden geplaatst. Dus we zóuden er eventueel met z’n 7en in kunnen. Of we dat ook écht gaan doen, weet ik nog niet, die extra stoelen zitten ‘r niet bij en echt veel bagageruimte hou je niet over maargoed dat kan eventueel op ‘t dák.

Onze huidige auto rijdt geen centimeter meer dus die moet worden opgehaald. Da’s geen probleem. Alleen één ding: we hebben van de week nét getankt, die tank zit zéker nog voor 75% vol dus dat wil ik ‘r wél uit hebben. Gelukkig heb ik iemand getroffen die mij daarbij wil gaan helpen. Hoop dat dat lukt

Nou dát was ‘t, veel smeuïger kan ik ‘t niet maken. A.s. dinsdag kunnen we ‘m gaan ophalen. Ohjah, we hebben wel besloten dat Robin vanaf dát moment in ‘t opvolgstoeltje kan en dat we dus de Maxi Cosi, de Easybase en de kinderwagen met álles er op en eraan gaan verkopen.