In de week na de herfstvakantie (of, tijdens de herfstvakantie van ‘t zuiden, hoe je ‘t noemen wil) stond bij Robin op de peuterspeelzaal de schoolfotograaf gepland. Leuk, denk je, maar ik zag de bui al hangen. Ik ken m’n dochter van haver tot gort en “opzitten en lief lachen voor ‘n vreemde op commando” is niet haar ding, sùllu mùh ma sègguh. En al helemáál niet samen met Jonne, hoe hoe gék ze ook op ‘m is. Tegen beter weten in, gingen we ‘t tóch proberen.

En zo toog paps, zoals gewoonlijk, ‘s ochtends met zijn jongste spruiten richting de psz. Aan de juf van groep 2 was verteld dat Jonne, vanwege die foto, iets later op school zou zijn (maargoed, hoelang kan zoiets duren, de school zit naast de psz). Voor hém niet zo’n probleem maar bij de 1e aanblik van de hele set, gingen bij dochterlief de haren omhoog en de hakken in ‘t spreekwoordelijke zand. Hoe ze ‘t ook probeerden, hoe enthousiast iedereen ook was en hoe tóf de fotograaf ook was. Robin wilde níet op de foto!

In de tussentijd had de fotograaf wél ‘n mooie van Jonne alléén gemaakt. Was helemaal niet de bedoeling, hij mocht alleen maar als grote broer op de gezamenlijke foto maargoed, de beste man zag ook wel in dat ‘t met Robin geen gemakkelijke opgaaf zou worden en zag zijn kans schoon om dan toch nog één van de 2 op de gevoelige plaat vast te leggen ;-)

Bij het ophalen van dochterlief hoorde ik dat de juffen het ook, nadat vader en zoon het pand had verlaten, waren blijven proberen. Maar Robin wilde ECHT NIET op de foto. Niet alleen en ook niet met Jonne. De klassenfoto was zowaar wél gelukt! Al ging dát ook niet van harte! ;-)

Maargoed, moeders is natuurlijk ook niet voor één gat te vangen dus ik sprak met de leidsters af om het ná de lunch nogmaals te proberen maar dán met mij erbij! ;-) En zo traden wij om 13.00 uur ten tweede male aan bij psz Heibel met als doel de schatjes vast te leggen op de gevoelige plaat! Jonne was liever dan lief en ging zonder gedoe op het afgesproken plekje zitten. Dochterlief kwam bij mij op schoot en wilde eigenlijk nog stééds niet. Om haar af te leiden had ik d’r favoriete speeltje in handen gegeven: moeders aaifeun! En daar speelde de doorgewinterde schoolfotograaf góed op in! Dat zorgde ervoor dat op ‘n onbewaakt moment toch dit gezamenlijke plaatje kon worden geschoten.

Je zou dan denken, nú weet ze wat ze kan verwachten, kom maar op met die foto alleen… Forget it! Samen met de fotograaf was ‘r nog héél wat overedingskracht nodig om ‘n minzame glimlach tevoorschijn te toveren. Uiteindelijk resulteerde het tot deze, mág ik wel zeggen, schattige foto:

Sommige kinderen hebben ‘n knuffel of ‘n doekje waar ze niet zonder kunnen en dus ook mee op de foto staan. Dochterlief heeft dat met de aaifeun van mama… wél ‘n btje jammer dat ie ‘m niet van de foto heeft kunnen retoucheren ;-) Ohwell, eigenlijk pást ‘t ook wel. ;-)

En ik hoop dat ze volgend jaar de foto’s gewoon weer lekker in kleur maken! Kunstig hoor, die zwart-witfoto (met zo’n corny waasje aan de onderkant ;-)) maar mss toch nog ff informeren of ik ze in kleur kan nabestellen… en wat dat kost… ze waren namelijk vérre van gratis! Maargoed, alles voor je kind hè ;-)

Dit filmde grote zus Luca laatst met haar telefoon (vandaar aparte kwaliteit). Errug grappig, vond ik zelf ;-)

…en jah, ‘t is idd Al Green mét Chicago.

De schoolfoto’s zijn ‘r al. Ik moet ze alleen ff inscannen en onze scanner doet ‘t niet, dus die volgen nog. Tot die tijd ff ‘n overzichtje van afgelopen donderdag… zo’n héérlijk pyjamadagje. Jonne ging z’n nieuwe Dora puzzel uitproberen en Robin genoot van haar loopwagentje (nee, natuurlijk níet te lang, I know!)

Vanavond was ie op tv… en wéér heb ik vréselijk zitten janken… en ik ben niet eens zwánger!

Nog ff ‘n paar schattige kiekjes, al zeg ik ‘t zelf. En ja, zoals je kan zien, heb ik ‘n klein stukje van d’r haar geknipt. Niet gelijk gaan gillen, ‘t staat bést leuk!

Want ‘t mag in ‘t begin misschien bést grappig zijn, zo’n pas geborene met zo’n flinke bos zachte sliertjes maar ‘t zat inmiddels écht voor geen meter meer… ‘t was nét ‘n klein ananasje omdat door ‘t liggen, dat lange haar op d’r achterhoofd, állemaal overeind bleef staan. En nee, ik ben ‘r níet, zoals bij Jonne destijds, met ‘n tondeuze overheen gegaan maar ik heb gewoon bovenop die lange slierten wat korter gemaakt en dat staat ‘n stúk beter. Bovendien heb ik héle goeie ervaringen met ‘t knippen van dat eerste babyhaar want Jonne heeft daardoor nu een héle volle bos.

…’t is opa, ‘t is oma
Kijk ‘s wie daar zijn
is dat niet reuze fijn*

*liedje van  hen

…ze zijn écht bruin! ;-) Ik vind ‘t hélemaal leuk!!!

Vanmiddag zijn we naar de vaart gegaan om éindelijk ‘s te kijken of ‘r in Jonne ‘n nieuwe Rintje of Sven huist… nou… nog níet helemaal, vrees ik. Natuurlijk was ‘t aandoen van die dingen nog bést ‘n gedoe en werkte hij daarin niet echt mee. Maar toen hij ‘r eenmaal opstond leek ie ‘t wel ‘n soort van leuk te vinden… maarja, hij wil ábsoluut niet je ‘m vasthoudt met als gevolg dat ie al vrij snel onderuit ging. En z’n wanten wilde hij ook al niet aanhouden… en wat krijg je dan? Precies: héle koude handen… tja, toen werd ‘t al snel ‘n stuk minder leuk.

Eigenlijk wilden we ‘t al bijna opgeven en waren we ook al op weg naar huis toen ik bedacht dat ie ‘t misschien wél leuk zou vinden om gewoon op ‘t ijs te lopen en eventueel op de slee te worden voortgetrokken. Maarja, voor die slee moesten we wél eerst op zoek naar Erik en Luca want die waren inmiddels al ‘n stukje verderop (Luca heeft overigens tegenwoordig mijn oude kunstschaatsen en ondanks dat ze in haar 10-jarig leventje pas 2x eerder op schaatsen heeft gestaan, ging dat héél behoorlijk). Gelukkig vond ie dát wél erg leuk dus ik ben blij dat we ‘t nog ff geprobeerd hebben. Die schaatsen proberen we hópelijk volgend jaar wel weer. Liefst niet wéér pas over 12 jaar want dan weet ik niet of ze nog passen… ze groeien ‘n eind mee maarreh, ook niet oneindig!

Verder nog wat foto’s van afgelopen week. Ik heb op mijn half uit elkaar vallende fotocamera ’n schermpje dat je kan omdraaien (dat hoort zo hoor, is niet omdat ie zo gammel is, hihi!) Maargoed, Jonne vindt het tegenwoordig hélemaal leuk om zélf foto’s te maken (lees: zélf op ‘t knópje te drukken) maar dan wél zó, dat hij zichzélf in dat schermpje ziet.
Daarnaast had hij van de week ’t folie van ‘t raam van onze voordeur getrokken en probeerde ‘t wél zelf weer op ‘n nette manier terug te plaatsen, dát dan weer wél! Héél lief zoon, maar we hebben toch maar ff aan opa gevraagd of hij ‘t nog ‘n x opnieuw wilde doen… dat is inmiddels gebeurd (nee Hannes, wees niet bang, hij heeft ‘t er niet wéér afgetrokken… nóg niet, hihi!)
Dán nog wat foto’s van ‘n heuse sneeuwpop die hij op ‘t KDV geproduceerd heeft. Daar was hij nog ff mee bezig toen ik ‘m woensdag kwam ophalen… en je mag ‘n kunstenaar natuurlijk niet storen tijdens zijn werk.
Last but not least hebben we vandaag onze nieuwe Maxi Cosi met EasyBase mogen ontvangen. Destijds had ik bij de kinderwagen van Jonne zo’n gratis autostoeltje gekregen maar dat was ‘n wáárdeloos apparaat dus ik wilde nú héél graag ‘n échte Maxi Cosi, liefst met zo’n EasyBase. Ik begrijp nu dat die dingen níet voor nix steeds als beste getest worden.

Nou goed, dat was ‘t wel zo’n btje. Morgen weer fijn verder klussen enzo. Er valt nog zát te doen. En nou heb ik op zich nooit zo’n last van nesteldrang maar ik vind ‘t eerlijk gezegd niet zo fijn dat ‘t niet zo héél erg opschiet… maarja, we doen allemaal ons best.
Titel is ‘n gevalletje jeugdsentiment ;-)