Jaaah, wat moet ik zeggen? Práchtig! Absoluut! En jah, janken, HEUL ERG JANKEN! Allebei! (heb ik destijds met ‘t boek níet gehad), Maar eigenlijk pas op ‘t moment dat dochterlief tekst kreeg, eerder niet. De mensen die ‘m gezien hebben, weten waarschijnlijk wel over welk moment ik ‘t dan heb en voor de anderen die ‘m nog willen zien, verraad ik zo nix.

Ik zal wel héél eerlijk toegeven dat ik érg naar Barry Atsma en Carice van Houten zat te kijken en niet zo zeer naar Stijn en Carmen. Dat heeft nix met hun acteervermogens te maken hoor, die vond ik héél erg goed. Daarnaast zat ik ook héél erg naar de omgeving en de locaties te kijken, da’s nou eenmaal ‘n tik van mij, dat heb ik heel vaak bij Nederlandse films. En ik werd toch ook écht wel door ‘t verhaal gegrepen hoor, daar lag ‘t écht niet aan.

Sommige locaties in Amsterdam herkénde ik natuurlijk. Enneh, hij wóónde in Amstelveen, zei hij… ehm, nah… zóu héél goed kunnen maar de locatie die ze dáárvoor hebben gebruikt, is naar míjn idee zéker níet in Amstelveen (óf  Ouderkerk a/d Amstel moet ook tot Amstelveen behoren, dán zou ‘t kunnen ;-)) . Ik dacht ook steeds, tjemig de pémig, Reinoud Oerlemans, hoe héb je dat toch allemaal voor elkaar gekregen? Al die locaties, dé autorit, enz enz. Wow! Ik vind dat hij ‘n práchtig regiedebuut heeft neergezet!

Kórtom: ábsolute aanrader, nét zoals ‘t boek destijds (of eigenlijk nog stééds). Mijn vraag is, zal ‘t vervolg zich nét zo goed lenen om te worden verfilmd?

Ow enneh, de fotocollage van 1e Kerstdag… of eigenlijk van de dag daarvoor, toen wij ‘t “vierden”, zal ik van de week ook ff plaatsen

Nog even over afgelopen maandag: het was súpergezellig! De vorige keer was ook heel leuk alleen hebben we toen  jammer genoeg niet zoveel attracties van binnen gezien. Dat is nou eenmaal tóch wat moeilijker als je met ‘n grote groep op stap bent dusdie dag hebben Hannah en ik besloten dat wij nog een keer met de mannen zouden gaan.

Het hing er nog even om of het uberhaubt wel door kon gaan. Toen ik ‘s nachts nog even bij ‘m ging kijken, trof ik ‘n klaar wakker mannetje in z’n bed dat aanvoelde als ‘n straalkacheltje op volle toeren. ‘n Half uurtje later kwam hij huilend onze kamer binnen om te zeggen dat ie in z’n bed had overgegeven. Gek genoeg, was daar, toen hij de volgende dag wakker werd, níx meer van te merken. Was ie níet meer warm maar ‘n blij mannetje dat dolgraag naar de Efteling wilde.

Rond een uur of 10 kwamen mijn ouders bij ons. Zij zouden die dag op Robin passen. Die hadden we inmiddels toch ook alweer ‘n paar weken niet gezien dus dat was voor de één hártstikke leuk en voor de ander best schrikken. Robin heeft iets met (of tégen?) mensen met brillen. Brillen doet brullen zegmaar (hadden al meer mensen ondervonden, hé Sach ? ;-)) Maar goed, na een tijdje was ze daar gelukkig ook weer aan gewend. Opvallend trouwens want bij Jonne heb ik nooit ‘n vorm van éénkennigheid getraceerd. Dat vind ik op zich leuk, ‘t maakt hem ‘n spontaan joch wat zich heel gemakkelijk in een nieuwe omgeving aanpast. Anderzijds is ‘t natuurlijk ook best scary omdat ie makkelijk met andere mensen meegaat.

Even later kwamen Hannah en Juliën en konden we vertrekken… okay, Han, je hebt gelijk, het duurde nog ff maarreh… toen gingen we toch écht! ;-) (moest eerst nog ff die GODDELIJKE pangsit in de koelkast leggen, waarvoor weer mijn hartelijke dank!!!)
Deze keer was ik overigens iets beter voorbereid door voor mezelf ander schoeisel aan te trekken en voor de mannen de fietskar mee te nemen. Daar konden ze samen in zitten. Natuurlijk had ik ook de buienradar bekeken en zag dat ‘rvanuit het zuiden ’n behoorlijk regenfront aan zat te komen….en dan overigens alsnóg geen plu meenemen, wát nou goed voorbereid!!! Joepie de poepie! Ohwell, voor mezelf had ik een extra jas mee en die kar kon dicht (bleek beiden géén overbodige luxe!)

Daar aangekomen vond ik ‘t verbázingwekkend druk. Of misschien ben ik gewoon hartstikke naief en is dit gewoon de dagelijkse drukte. Niet dat we écht in lange rijen hebben moeten staan hoor, dat niet. Er liep gewoon veel volk in ‘t park.
We besloten om maar gewoon élke attractie te nemen waar je met die kleintjes in mag, te beginnen bij de Fata Morgana. Arme arme Juliën. Die vond ‘t hélemaal nix en dook diep weg in Hannahs schoot. Jonne daarentegen vond ‘t allemaal wel interessant en keek z’n ógen uit. Natuurlijk bekeek hij het ook allemaal veilig vanaf mijn schoot en op z’n tijd kroop hij ook wel díchter tegen me aan maar écht eng vond hij volgens mij niet. Overigens hadden wij vreselijke mazzel want vlak nadat we het pand hadden verlaten, werd deze attractie (tijdelijk?) dichtgegooid vanwege ‘n technische storing.

Aangezien ik me, ondanks de plattegronden die daar hangen, (ik bén en blijf wél ‘n vrouw!) absoluut níet kan orriënteren in dat park, zijn we maar ‘n btje rond gaan lopen onder ‘t mom “we zien wel wat we tegenkomen”. Dat werd in eerste instantie de Panda-Droom. Ook dát vond hij wel interessant al wilde hij grote delen van de film níet dat brilletje op en als je, daardoor het 3D gedeelte mist, is de film ‘n stuk minder heftig (al vond Juliën dat grote doek sowieso wel aangrijpend ;-)).
Daarná wilden we héél graag naar de Droomvlucht. Die was op dat moment ook tijdelijk buiten werking vanwege een brandmelding. De mannen aan de poort stonden iedereen vriendelijk te woord, niettemin bespeurde ik hier ook enige DSB-achtige praktijken ;-)  (“men spendeert hier liever geld aan nieuwe attracties dan aan groot onderhoud“).
Er was overigens al bekend dat de brandmelding loos alarm was, toch moet men volgens het bestaande protocol te werk gaan (logisch) voordat de attractie weer voor publiek kan worden geopend en daarvan konden zij ons niet vertellen hoelang dit zou gaan duren. We besloten tóch maar even bij de ingang te blijven wachten. En na nog geen 10 minuten werden de deuren weer geopend en konden we zó doorlopen (op ‘n paar overijverige scholieren na, die natuurlijk véél harder rennen dan 2 moeders met peuters.

Zoals je in het berichtje hieronder kan zien, hebben we ook nog poffertjes gegeten… tjemig de pémig zeg, wat waren díe ehm… níet lekker!!! Nooit gedacht dat ik dat nog ‘s over “vers gebakken” (???) poffertjes zou zeggen. Zelfs de mannen vonden ze niet écht lekker en van Jonne weet ik toch dat hij hélemaal stápeldol op die dingen is.

Even denken, wat hebben we nog meer gedaan? Ohja, we zijn uiteraard bij de Stoomcarrousel en Carnaval Festival geweest. Daarna nog even in dat speeltuintje waar ik promt ‘n voormalig collega van me tegenkwam… of all people. Uiteindelijk belandden we bij de d’Oude Tuffer. En daarna hadden we ‘t wel zo’n b’tje gezien. ‘t Was ook al ‘n uur of 5. Niet alleen de kinderen maar ook de moeders waren bést wel klaar met deze gezellige doch overvolle natgeregende dag ;-)

Kortom: meteorologisch was het absoluut plurkeweer maar wat mij betreft hebben we ‘n héérlijk dagje gehad, nietwaar Han?

Zij zitten ‘r sowieso al bijna iedere week en láng geleden had ik al ‘s aangegeven dat ik wel ‘s mee wilde. Dat leek  haar ook wel heel leuk. Toen dacht ik, nah, dan vraag ik aan haar of ze ook zin heeft om mee te gaan en al twitterend riep zij hé, wij willen ook mee!! En zo stonden wij maandag in ‘t begin van de middag met 5 moeders en 7 kids bij de poorten van de Efteling.

Het was leuk, het was súpergezellig maar ook dódelijk vermoeiend. Je komt werkelijk ógen en óren te kort. Ook omdat ‘r zoveel te zien is hoor maar ik doel met name op ‘t in de gaten houden van ‘t kroost. Zo waren we in ‘t begin van ‘t Sprookjesbos Jonne al kwijt. Nou had ik gelukkig wel, toen we ‘t park binnenkwamen, gelijk zijn naam en mijn mobiele telefoonnummer op zijn arm geschreven, maar toch… en uiteindelijk was hij alleen maar doorgelopen naar het volgende sprookje. Hannah (dear Hannah, wat moet ik zónder jou?!) was zo helder om daar even naartoe te lopen, terwijl ik natuurlijk als ‘n kip zonder kop om me heen aan ‘t roepen was. 

Vanaf dát moment vond Gijs ‘t wel ‘n goed plan om Jonne maar ‘n hand te geven. Goed bedacht Gijs!!!

Daarnaast moest ik natuurlijk ook mijn ándere spruitje in de gaten houden. Die zat weliswaar gewoon vast in de buggy en kon daardoor niet weglopen maar door alle tassen (met luiers, vreterettes, doekjes, fototoestel e.d.) die daaraan hingen, moest ik goed uitkijken dat die niet omkieperde, zodra ik ‘m losliet. Ik dacht, ik neem alleen de buggy voor Robin mee, die kan plat, dan kan ze daarin slapen. Jonne die loopt wel. Dom dom dom, volgende x als we met z’n allen gaan, neem ik de fietskar mee. Het was écht te ver lopen voor m’n kleine mannetje (ik was zélf overigens aan ‘t eind van de dag ook best behoorlijk versleten).

Neemt niet weg dat ‘t erg leuk was. Heerlijk met de dames gekletst, koffie gedronken, m’n geheugen weer opgefrist mbt de bekende sprookjes, in draaimolens, bootjes en auto’tjes gezeten én natuurlijk carnaval festival weer eens van binnen mogen aanschouwen (ta tata ta tata tatataaaaa). Helaas helaas waren zowél de Droomvlucht als de Pandadroom al gesloten tegen de tijd dat wij er heen wilden. Reden temeer om binnenkort nóg maar ‘n x te gaan (láng leve de airmiles!!!) maar dan stal ik Robin wel ff bij opa en oma ofzo, die krijgt ‘r toch nog niet zoveel van mee. Voor nóg meer foto’s behalve die hieronder, verwijs ik u hierheen en ánders naar haar óf naar háár ;-)

Terwijl ik vanmiddag ff richting ‘t centrum van Rotterdam ging, omdat Jonne eigenlijk nog hélemaal z’n schoen niet had gezet (en je die oude man tóch ‘n b’tje moet helpen met z’n inkopen), banjerden Erik en Jonne lekker in ‘t park door de sneeuw. Hij vond ‘t érg leuk!

Thuis gekomen moest de broek natuurlijk gelijk uit, want die was, óndanks dat de pijpen in z’n laarzen zaten, van onder zeiknat. Zoonlief heeft nog wel ‘s de neiging om op de grond te gaan zitten, ongeacht de weersgesteldheid. Liggen kan ook maar dát sloeg ie vandaag gelukkig over. Maar de lange broek alléén uit, bleek niet genoeg te zijn. Voor we ‘t doorhadden, stond meneer in z’n blote billen ;-) Reden temeer om de interesse voor ‘t plassen op ‘t potje nog ‘s te peilen. Helaas… hij zát ff lekker maar dat was dat… Was ie nou maar blijven zitten… want hij móest wel… en niet alleen plassen… dus dát lag even later gewoon op de grond… zucht…ach, ik moest ‘r hárd om lachen hoor ;-) wederom ben ik érg blij dat ik géén tapijt op de grond heb liggen. Doekje erover en klaar is Cat.

Ennieweej, toen alles opgeruimd was, werd het tijd om z’n schoen te gaan zetten. We hebben niet de illusie dat hij de achterliggende gedachte begrijpt hoor maargoed, ‘t idee is leuk. En als hij morgen de inhoud van zijn schoen bekijkt, dan dénk ik dat hij ‘t ook wel kan waarderen ;-)

Nadat we ‘m op bed hadden gelegd, vonden ‘t al vrij snel verdácht stil. Normaliter komt hij ‘r écht nog wel ‘n paar x uit. Sinds zijn nieuwe bedje zitten de traphekjes altijd veilig dicht, zodat hij niet naar beneden kan vallen lopen. De deurklinken staan nog niet omhoog dus díe kan hij wél opendoen. Op ‘n gegeven moment hoorden we iets in de badkamer omdat hij daar blijkbaar iets had laten vallen. Toen Erik boven ging kijken om ‘m weer terug in z’n bedje te leggen, constateerde hij, dat zoonlief daarvoor al naar ónze slaapkamer was gegaan, ‘n extra kussen had gepakt en daar lekker op ons bed tv had liggen kijken… owja én de doos met tissues had leeggetrokken. We zullen zien hoelang ‘t nu duurt voordat ie wéér wakker wordt ;-) 

Erik kwam van de week thuis met 5 gratis entreekaarten voor ‘t Dolfinarium, die hij via z’n werk had gekregen. Aangezien de kids deze week vakantie hebben, zijn we daar maar ‘s ‘n dagje naartoe gegaan.

Wat Jonne ervan vond? Och… sommige dingen vond hij erg leuk. In tegenstelling tot de walrussen vond hij de dolfijnenshow wel grappig! En toegegeven: het was ook erg spectaculair. Maarja, ‘t was wél ‘n lange zit en da’s nog niet helemaal aan hem besteed. Via ‘t raam onder water naar de dieren kijken vond hij ook erg spannend, zeker als ze héél dicht langs ‘t glas kwamen… maar ook dát had hij na korte tijd wel weer gezien…. De speeltuin, díe was súper! Daar had hij zich bést nog wel wat langer kunnen vermaken ;-)

Vandaag wilden we ‘s iets gaan doen met ‘t mooie weer en ‘t leek me wel leuk om weer ‘s naar Blijdorp te gaan. Ik was daar zélf ooit een keer geweest, toen Erik en ik elkaar nét kenden en Jonne was ‘r ‘n keer met opa en oma geweest maar beide keren was het prut weer. Bovendien wilde ik zélf ook wel ‘s zien hoe mijn kind reageert op al die verschillende dieren (hij leert momenteel veel dierennamen en de desbetreffende geluiden die ze maken, nou moest ie ze toch ook maar ‘s in ‘t echie zien).

Hoe ‘t was? Och… we waren allereerst niet de énigen die op ‘t idee waren gekomen om naar de dierentuin te gaan met als gevolg dat het niet gemakkelijk was om ‘n plekje voor de auto te vinden. De grote parkeerplaats was iig hélemaal vol. Toen we ‘t aan de ándere kant van ‘t park wilden proberen, vonden we al snél héél dichtbij een goeie plek. Maarja, dat was wel betaald pakeren en in dat elléndige Rotterdam kan je in de parkeermeter alleen maar met dat elléndige, achterhaalde fenomeen betalen (ik vind dat echt zó stupide!!!) tja en aangezien ik mijn chipcard verder NOOIT gebruik, is dat ding ook NOOIT opgeladen. En wat zo mogelijk nóg belachelijker is, is dat er in de wijde omgeving geen oplaadsysteem te vinden is. Dus reden we maar weer terug richting de parkeerplaats. Uiteindelijk konden we ‘m voor de Kwantum kwijt en daar was ‘t nog gratis ook.

Eenmaal in het park liepen we gelijk door richting het Oceanium. Daar kon Jonne héérlijk rondrennen. En papa mocht er lekker achteraan. Nou goed, probeer ‘m daarna nog maar ‘s in de buggy te krijgen ;-)
Al met al vond ik ‘t wel leuk maar sinds wij ruim twee jaar geleden in de dierentuin van Palmyre zijn geweest (wél ‘n slechte site overigens, kijk hier maar voor onze eigen foto’s), waar we nagenoeg álle dieren uit de hand mochten voeren met popcorn (nah, okay, niet de apen… ohja, en de roofdieren hebben we ook maar overgeslagen) zijn we ‘n tikkie verwend. Daarnaast had ik ook niet ‘t idee dat we ‘t voor Jonne hoefden te doen. Die had meer interesse voor de dooie takjes en blaadjes op de grond dan voor welk dier dan ook. En dáárvoor kan je dan béter lekker in ‘t bos gaan lopen banjeren. Qua dierentuin wachten we gewoon nog ‘n jaartje, wellicht dat hij ‘t dán meer op waarde kan schatten! De kinderboerderij aan de overkant volstaat voorlopig nog wel ff.

…en ‘t was héérlijk!

Alleen nu zijn we állebei volkómen afgedraaid. Jonne ligt al en nu gaat moeders ook ff plat! Tot later!

Gisteren hadden we ‘n feestje van mijn ouders. Mijn moeder is namelijk in maart 70 geworden, mijn vader werd in mei 69 en in april waren ze 44 jaar getrouwd (jaja, phoephoe, nou nou!). Kortom, reden voor ‘n feestje. Expres gepland in de zomer want dán heb je tenminste mooi weer… eh… nah…

Zoals ik al eerder aangaf, had ik ze die dag éigenlijk willen verrassen met ‘n kaartje en ‘n predictorstick ofzo, om ze te vertellen dat er (hoogstwaarschijnlijk wel) weer ‘n kleinkind aan zit te komen. Maar dat hebben we dus uiteindelijk niet gedaan omdat ‘t allemaal nog ‘n tikkie onzeker is. Achteraf hadden we ‘t volgens mij mákkelijk kunnen doen. Ik hoor van álle kanten dat ‘t helemaal niet gek is, dat je met 6 weken nog helemaal niets ziet. Nou goed, we merken ‘t hopelijk a.s. donderdag wel.

Maargoed, ik had ‘t dus over dat feestje. Aangezien mijn moeder ‘n echte oud-Aalsmeerse is, en ‘n groot deel van de vriendenkring daar ook uit die buurt komt, wilde ze graag met vrienden en familie lekker gaan varen op de Westeinderplassen om vervolgens te gaan bbq’en op één van de eilanden daar. Tja, misschien héél naief maar als je dat maanden van tevoren boekt, verwacht je op 20 juli geen moesson regenbuien, toch?

En zo vaarden we gisteren middag met poncho’tjes en paraplu’s op, over de Westeinderplassen en eerlijk gezegd: hét hád ook wel wat. Jah, weinig uitzicht daardoor ;-)… nee, valt wel mee, het heeft overigens ook écht grote delen níet geregend! Op het eiland van de schipper kregen we nog ‘n uitleg van ‘n palingvisser. Als ik héél eerlijk ben, duurde me dát nét ff te lang, al vond ik de paling die de beste man had meegenomen, echt héérlijk!!! En Jonne trouwens ook. Jonne was de hele tijd aan ‘t rondrennen en het water zag hij, gek genoeg, niet als ‘n remming. Hij had dan wel zo’n mooi vestje om, maar je moet ‘r toch niet aan dénken dat je kind ineens in ‘t water valt. Ben dan ook érg blij dat we daar niet zijn blijven bbq’en. Dat werd gelukkig op ‘t laatste moment tóch maar verplaatst naar de kas van de histerische Histórische tuin.

Aangezien Jonne die ochtend om HALF 11 wakker was geworden, (herstel, ik heb ‘m wakker moeten máken!!!) had ie ‘s middags geen tukkie meer gedaan. Met als gevolg dat hij rond ‘n uur of 5 echt volkómen instortte. En ondanks dat hij wel héél even in z’n buggy had liggen slapen, werd ‘t voor ons rond ‘n uur of 6 toch écht tijd om op te stappen. Hij werd wel héél erg hangerig en huilerig.

Had stiekem gehoopt haar nog ff te zien die dag, maar dat is ‘r, door omstandigheden, helaas niet meer van gekomen. Ik twijfel ‘r niet aan dat dat binnenkort écht nog wel gaat gebeuren.

De terugweg was niet zo’n feest omdat zoonlief maarliefst 3x moest overgeven. Neeeeee, het was níet die paling, anders had ik ‘r zélf ook last van gehad… wat ‘t wél was, ik heb géén idee. Thuis zijn we maar snel met z’n tweeën in bad gegaan. Maarja, daar word je dan wél weer heel erg wakker van. Uiteindelijk lag hij om ‘n uur of 8, half 9 op bed.

Morgen moet ik, het kader van onze eeuwig durende, meeslepende soap, in Amsterdam naar de ARBO arts. Kan mij niet zo schelen hoor, dat ik helemaal daarheen moet, ik kan Jonne dan lekker bij m’n ouders in Amstelveen droppen.

Vanmiddag in Kijkduin was Jonne zwáár gefascineerd door de draaimolen. Als het aan hém had gelegen,
waren we nog véééééél langer blijven kijken. Maar erín? Neuh, dát wilde hij ábsoluut niet!

Gisteren zijn we, op Romana na (nanananana), met z’n allen naar Parkpop geweest. Of dat leuk was?

Nou ja, ehm, er was goeie muziek, ‘t was práchtig weer, leuke mensen (Cynthia, Toine en Juul waren ‘r, en hun toekomstige buren heb ik nu ook ontmoet. Dus wat dát betreft was ‘t zéker leuk!

Maarja, met ‘n klein jochie wat eigenlijk ‘t liefst ‘t héle veld wil rondrennen (en geef ‘m ‘s ongelijk) is dat tóch niet zo handig. Ik werd ‘r hélemaal íebel van! Het was rázend druk (nog wel dat je gewoon lekker kon zitten hoor, maar toch) dus ik was als de dood dat ik ‘m daar kwijt zou raken. Erik is wel ‘n paar x ‘n stuk met ‘m gaan lopen hoor en Sach en Luca lette ook héél goed op ‘m maar in dát opzicht vond ik ‘t toch niet zo’n héel groot succes.

Bijgaand de foto’s van Cynthia en onderaan nog wat foto’s van mij.