Gisteren zijn we gaan schaatsen! Helaas was ‘t maar héél kort. We waren natuurlijk weer véél te laat van huis gegaan en de baan zou ‘n half uur later alweer worden verhuurd aan vrienden en familie van e.o.a. bedrijf.

Jonne heeft 2 jaar geleden al ‘s op schaatsen gestaan en vond dat erg leuk. Dus ‘t was met náme ‘n gok wat Robin ervan zou vinden. En tot onze opluchting vond ze ‘t hélemaal gewéldig! Jonne vond ‘t ook wel leuk maar stond nú op échte (hockey-)schaatsen en niet meer op die dubbele glij-ijzers. Dat maakte het tóch ‘n stuk minder eenvoudig. Gelukkig hadden ze op de baan heel handige oranje zeehonden waar je prima achter kan leren schaatsen. Maargoed, het bleef glibberen. Ik zit nu ‘n btje te dubben… nog ‘n paar van die glij-ijzers aanschaffen óf voor Jonne ‘n paar van dit soort gewone schaatsen op de kop zien te tikken. Je hebt tegenwoordig van die meegroei dingen dus die zouden dan ‘n paar jaar mee kunnen gaan. Iemand al ervaring met die dingen? Ik hoor ‘t graag!

Herfst de; m -en derde jaargetijde, nl. van 23 september tot 21 december; najaar

Goed, ‘t is oktober… hérfst dus… maar ’t weer is wármer dan dat ‘t de héle zomer is geweest… men spreekt momenteel van ‘n Indian Summer (of van opwarming van de aarde, dat kan ook) dus wat doe je dan? Dan ga je naar ‘t strand! Maargoed, écht voorbereid waren we niet. We gingen pas laat in de middag en dachten, wie weet wordt ‘t ‘n btje pootje baden… dus laat ik ‘n paar handdoeken meenemen om de voeten af  te drogen. Hoe naief! Het was mooier dan mooi, drukker dan druk en ‘t water was héérlijk! 1 oktober 2011: de datum dat Robin voor ‘t eerst de zee betrad. Gewéldig vond ze ‘t. Allebei trouwens. Ze hadden samen de grootste lol. En bij gebrek aan zwemkleding, werd ‘t lekker skinnydippen.

En omdat ‘t vandaag nog steeds prachtig mooi weer was, gingen we nog ‘n keer. Deze keer waren we qua zwemspullen, iets beter voorbereid, al gingen we wéér pas laat in de middag. Maar wederom was ‘t genieten geblazen.

Er zijn natuurlijk mensen die, na lezen van onderstaand bericht, benieuwd zijn hoe ‘t uiteindelijk is geweest. Het is tenslotte alweer voorbij.

Ik kan niet anders zeggen, het was, in één woord FANTÁSTISCH! Wat ‘n mooie, geweldige, drukke, levendige, lawaaiige, prachtige en ook soms weer gore, bruisende stad!

Donderdag kwam ik, na wat gedoe met geld enzo (huur die 2x was afgeschreven, iets anders wat nog niet was bijgeschreven en daardoor geen geld op de rekening maar gelukkig nog wél op ‘n ándere) aan op Schiphol. Daar zag ik ‘n grote groep mensen staan met hier en daar ‘n bekend gezicht. Dus dat moest onze groep dan wel zijn. Nadat ik had ingecheckt stond ineens vriendinnetje Hannah met fam. voor m’n neus die me kwam uitzwaaien (thx friend!!). Supergrappig hoe Jonne en Julien elkaar ook gelijk weer hadden gevonden. Ze hadden elkaar toch zeker ‘n half jaar, zo niet langer, niet gezien.

Na een klein uurtje was ‘t toch echt tijd om afscheid te nemen. Om grote tranendallen te voorkomen, deden we dat maar ff snel en dat ging best goed. Nougoed, doei, dag, kus kus en gaan… *SLIK*
Ennieweej, omdat we in ‘t vliegtuig nix te eten zouden krijgen, besloten we achter de douane nog maar even wat te nemen. Zo leerde ik gelijk wat mensen van andere vestigingen kennen.

Aangekomen bij de gate, stond daar zo’n kleine 80 man te stuiteren van ongeduld om op pad te gaan, dat was erg grappig om te zien. En dan ga je dus vliegen he (duh!). Voor mij was het alweer even geleden (volgens mij in 2000 naar een bruiloft in de buurt van London) dus dat maakt ‘t altijd spannend. Ik kan me goed voorstellen dat sommige mensen wat angstig zijn voor vliegen maar ik had eigenlijk nog steeds hetzelfde gevoel als 11 jaar terug: wat een leuke kermisattractie! Trouwens: het stijgen en landen is leuk, daar tussendoor is ‘t eigenlijk best saai… of klinkt dat heel blasé? ;-) Ik zat niet naast collega’s maar naast 2 (overigens best aardige) dames die met ‘n groepje vriendinnen op vakantie ging. Ook leuk hoor maar collega’s was mss leuker geweest. Ik was ook absoluut vergeten om wat blaadjes mee te nemen of lekkere muziek op m’n aaifoon te zetten dus jah, dan wordt dik 3 uur vliegen al best snel heul erg saai!

Op Sabiha Gökçen werden we in 2 groepen verdeeld en met ‘n tourbus naar het hotel gebracht alwaar we met veel rust, geduld en tact (NOT) onze kamers voor de komende 3 nachten kregen toegewezen. Een Nederlands sprekende turkse man ging ietwat uit z’n stekker omdat hij niet helemaal de volle aandacht en de gewenste snelle reactie van iedereen kreeg… ohwell, toen dat eenmaal voor elkaar was, keerde de rust in ‘t hotel terug. Uiteindelijk kreeg ik een kamer voor mij alleen en dat vond ik eigenlijk bést wel heel lekker (er waren mensen die zo’n 1 persoonskamer van te voren hadden aangevraagd en daar een aanzienlijk bedrag voor moesten meedokken… ik niet, zou dat overigens ook nooit hebben gedaan, bij mij liep ‘t gewoon zó ;-)).

Vrijdag onder de bezielende leiding van eerder genoemde ”oberstormführer” (hij heette Ismaël maar door ons al vrij snel omgedoopt tot Asraël) met ‘n grote groep op de culturele tour geweest naar de Blauwe Moskee, Aya Sofia en Top Kapi. Was ontzettend mooi.

Tussen de middag met een stel meiden op ‘n geweldig dakterras (met uitzicht op de Blauwe Moskee en Aya Sofia) heerlijk zitten lunchen.
In de kelder van het hotel zat ‘n sauna/zwembad/hammam/healthclub gevestigd dus nog even lekker in de sauna gezeten en ‘n baantje in ‘t bad gezwommen. En doordat ze in dat zwembad iets te enthousiast met ‘t chloor waren geweest, kon je ‘s avonds en de volgende dag aan de rode ogen precies zien wie daar waren geweest. Ohwell, dat mocht de pret niet drukken, je moest toch al ‘n zonnenbril op ivm het weer ;-)  ’s Avonds aten we met het hele spul in het hotel (lopend buffet). Daar ontstond enige verwarring omtrent de drankjes. Want terwijl wij allang, voorzien van ‘n hapje en ‘n drankje, aan tafel zaten, kwam de ober ietwat verward aan tafel, dat we de alcoholische drankjes toch echt zelf af  moesten rekenen. ‘t Was gewoon wijn en/of bier hoor, geen interessante mixjes ofzo. Maargoed, hij kwam niet helemaal zeker van z’n zaak over, dus hebben we ‘t zo maar gelaten. En dat was goed want er is niet meer op teruggekomen ;-)

Zaterdag met ’n stel meiden door de stad gesjokt en uiteindelijk bij de bazaar aangekomen. Daar helaas doorheen gesjeesd omdat sommige meiden zich daar niet zo op hun gemak voelden. De verkopers daar zijn daar, op z’n zachtst gezegd, nogal opdringerig… tja, ik had ‘r niet zo’n moeite mee hoor (gewoon niet reageren) maarja, had ook weer geen zin om daar in m’n eentje rond te hangen. Achteraf bleek dat er nog iemand was, die wel langer had willen blijven, maar daar kwamen we van elkaar pas de volgende dag achter en op zondag is de Bazaar gesloten. Bietje jammer… ohwell, goed excuus om nog ‘s terug te gaan.

Zondag nog wat geshopt (‘n paar schattige slofjes voor dochterlief gevonden, helaas nix voor de anderen) en daarna ’n prachtige rit met ’n boot over de Bosporus gemaakt en daarna bij ’n superrelaxte loungetent, met zwembad, gezeten (nee zelf ff niet gezwommen, had geen badlaken meegenomen maar dat geeft niet)
En tja, kan ‘t wel uit proberen te leggen maar, ik zou zeggen: kijk en oordeel zélf ;-)

Dramátisch, is ‘t niet? ;-)

Daarnaast ook zelf met diverse collega’s tot diep in de nacht op terrasjes wijntjes gedronken, ” meses” gegeten en hard gelachen.

En zo zaten wij zondagavond, in tegenstelling tot donderdag niet stuiterend maar volledig uitgeblust op Sabiha Gökçen-airport, strompelde ik na een kleine vertraging, rond ‘n uur of 1 richting de auto van een collega die ook richting #daarwaarikwoon reed en stortte moe maar zeer voldaan rond ‘n uur of 2 in mijn hollandse bedje (uiteraard niet voordat ik mijn liefies ‘n dikke kus had gegeven).

Conclusie: het waren 4 fantastische dagen die ik nooit had willen missen. Ik moet alleen mss ‘s ff een ander camera’tje aanschaffen. Ik had geen zin om met die grote spiegelreflex te gaan lopen zeulen en de camera van ‘n Aaifoon 3GS is gewoon niet goed genoeg voor zo’n mooie stad.

Jonne had gisteren zijn állereerste “live concert”! We zijn namelijk met vriendinnetje Selma en haar dochter Jada naar, jawel, K3 geweest!

Om half 3 togen wij richting de Brabanthallen in Den Bosch. Op tijd wánt vrijdagmiddag, voor de één ‘t begin voor de ánder ‘t eind van de herfstvakantie… nah, kortom: we zouden niet te laat komen. En dat klopte, de heenreis ging, afgezien van ‘n ietwat eigenwijze routeplanner, geheel gesmeerd!

Daar aangekomen wemelde ‘t natuurlijk van de mama’s (een enkele verdwaalde papa) met peuters en kleuters. Vele meisjes, nét als Jada in zo’n mooi wit K3-jurkje met ‘n regenboog. Da’s leuk maar daar heb je als stoere gozer natuurlijk helemaal nix aan! Hoe goed en gesmeerd alles van Studio 100 ook is, de merchandise van K3 houdt eigenlijk niet zo veel rekening met ‘t feit dat ‘r ook jongetjes fan zijn van K3! Tasjes met spiegeltjes en elastiekjes, roze t-shirtjes (zoals u hieronder bij mijn dochter kan zien) en ander meidenspul. Nou goed, Jonne kreeg zo’n ehm…jah, hoe heet zo’n ding eigenlijk met van die sprietjes en die gekleurde lampjes, die ze dan in hun handen houden… nou dát dus! ;-) (zie foto) en op de terugweg nog ‘n ballon! Zo en dan gaat je geld hard hoor, phoe zeg! ‘t is ook niet gratis!

Het optreden was erg leuk en de kids hebben er erg van genoten! De meiden hádden er die dag al een  (of misschien al 2) optreden(s) opzitten en ik bespeurde dan ook enige baldadigheid máár ik kan me vergissen ;-) De show was een paar keer wat spannend en dat merkte ik ook aan Jonne, dan kwam hij dichtbij me met z’n gezicht tegen me aan gedrukt. Maar verder heeft ie afwisselend ademloos staan kijken en hard mee staan zingen en dansen. Uiteraard kennen de moeders de nr.s ook van a tot z dus zongen we ook alles vrolijk mee! ;-)

De terugweg verliep aanvankelijk ook zeer gesmeerd. Okay, we reden een klein b’tje om over de A59 terwijl de A15 véél sneller was maar ook dát was géén probleem. Uiteindelijk kwamen we daar toch ook op terecht. En toen ging ‘t mis… ineens begon er in Sel d’r schattige C2 auto’tje een rood lampje te branden. De motor kreeg geen koeling…

Tja, met rode lampjes omtrent motorverhitting heb ik rúime ervaring, zo kunt u hier, hier én hier lezen. Ik was door schade en schande wijs geworden en wist inmiddels: als het rode lampje brandt: auto PER DIRECT aan de kant zetten. Maarja, we reden wél op de A15… op zo’n stuk waar er nét ‘n snelweg bij komt dus waarbij je níet echt goed áchter de vangrail kan gaan staan. En jah, met 2 kinderen… Gelukkig kwam ‘r nét ‘n stukje waar je tússen 2 vangrails in kon staan dus daar hebben we ‘m daar maar stilgezet, uitgestapt, tússen die vangrails dus gaan staan en op de ANWB gewacht.

De kinderen bleven er zowaar érg rustig onder. Ondanks dat ‘t voor mijn gevoel nog bést ff duurde voordat er een wegenwacht op kwam dagen. Uiteindelijk kwam er een sleepwagen omdat de plek waar wij stonden té gevaarlijk was om de auto dáár te gaan repareren. Dus wij met z’n allen in de sleepwagen naar het servicepunt in Rhoon. Daar werd al vrij snel geconcludeerd dat de thermostaat kapot was. Na ‘n kleine aanpassing konden we ‘r wel mee naar huis rijden, zó ver was ‘t niet meer.

Ook bij het servicepunt hebben Jonne en Jada zich overigens prima vermaakt. Er lagen kleurplaten met potloodjes en van de Wegenwacht meneer zélf kregen ze nog ‘n bouwplaat zodat ze hun eigen wegenwacht-auto kunnen vouwen, ‘n cd rom met ‘n spelletje én…. en dat viel volgens mij ‘t meest in de smaak: een ballon! ;-)

Kortom: het was me ‘n dagje wel. Gelukkig is alles goed afgelopen. En wat betreft K3: dat moeten we vaker doen!!!

Vanmiddag waren Jonne en ik samen met Cynthia en Juul in Madurodam. Daar is momenteel ‘n tentoonstelling over Pluk van de Petteflet. Het was supergezellig.

Vanmiddag vatte ik ‘t plan op om de kinderen ietsje eerder uit ‘t KDV te halen. Jonne roept al dágen, zoniet wéken dat hij naar ‘t strand wil. En zoals vélen van jullie hebben kunnen constateren, ‘t was vandaag práchtig mooi weer dus jah… vamos a la playa! La playa de Verduna… oftwel…op naar het strand van Kijkduin!

En zo at Robin schelpjes, gooide Jonne samen met ‘n leeftijdsgenootje stenen in ‘t water, rende hij weg voor de opkomende golven en “dineerden” wij op ’t strand bij ‘t dichtstbijzijnde strandtentje. Het was hélemaal leuk! Moeten we váker doen! Maarja, de vooruitzichten zijn niet écht geweldig… da’s dan wel weer jammer…

Vrijdag hadden we met opa en oma in Utrecht afgesproken bij het spoorwegmuseum. We hadden namelijk van hen de tip gekregen dat hij daar langs zou komen. En aangezien Jonne, zoals veel jongetjes van die leeftijd, groot fan is, leek ons dat wel heel erg leuk.

Toen we in Utrecht aankwamen, bleek ‘t nog ‘n behoorlijke uitdaging te zijn om ‘n parkeerplek te vinden. We waren namelijk niet de enigen en daar was de parkeerplaats van het spoorwegmuseum niet echt op berekend dus die was al vrij snel vollédig overbezet. Maargoed, na ‘n tijdje te hebben rondgereden, vonden we ‘n mooi plekje voor ons vehicle (‘t kost ‘n paar centen aan parkeerkosten maar dan héb je ook wat!).

Ondanks dat ‘t behoorlijk druk was, kwamen we toch nog wel wat bekenden tegen. De één min of meer spontaan (alsin, we wísten dat ze ‘r ook heen zouden gaan maar toch…) zoals bijvoorbeeld de buren van mijn ouders met dochter (die ik ook al mijn hele leven ken maar ook alweer ‘n levenlang niet had gezien), schoonzoon en kleinzoon. De anderen vergden wat intensiever sms contact. Zo waren zij er zélf uiteraard ook. En verder was ‘r nog iemand die ik eigenlijk nog nooit in ‘t eggie had gezien maar wel al ‘n tijdje ken via twitter én onze wederzijdse dierbare vriend. Zoals ik al aangaf: het kostte ‘n paar smsjes maar uiteindelijk kwamen we haar dan ook tegen met d’r tweeling.

Maargoed, hoe wás ‘t? Nouja, wat ik zei, érg druk maar toch ook wel weer heel erg leuk. Jonne wist niet waar hij kijken moest.

• zo ging hij op de foto met de “dikke controleur”,
• had hij wel úúúren kunnen blijven spelen met de grote rails in ‘t midden van het gebouw
• ging hij op de foto met klassiekers als Henry, Emily en uiteraard ook Thomas
• maar wilde hij absoluut niet met z’n hoofd door zo’n gat in ‘n doek, zodat hij zélf op een treintje leek (mama en Robin wel ;-))
• stapte hij vroegtijdig uit het treintje, toen dat even stilstond maar nog niet ‘t perron had bereikt
  (achja, gebeurt wel vaker met treinen, dat ze stil staan)
• keek hij, éérst vanaf de arm van oma, daarna vanaf de arm van opa, z’n ogen uit in de treinsimulator
• ging ie ook nog van ‘n major snelle glijbaan
• had ie bovenal ‘n héérlijke dag met opa Hannes en oma Leny

Kortom, het was ‘n gezellig dagje uit. En ‘t feit dat Robin d’r pakje “s(inaas)appelsap” over d’r broek had leeg laten lopen, kon de pret zéker niet drukken. Aan ‘t eind van de dag waren we dan ook allemaal bést ‘n tikkie gaar ;-)

Morgen vertel ik hoe onze zaterdag was… héél gezellig want zij kwamen langs.

Jaaah, wat moet ik zeggen? Práchtig! Absoluut! En jah, janken, HEUL ERG JANKEN! Allebei! (heb ik destijds met ‘t boek níet gehad), Maar eigenlijk pas op ‘t moment dat dochterlief tekst kreeg, eerder niet. De mensen die ‘m gezien hebben, weten waarschijnlijk wel over welk moment ik ‘t dan heb en voor de anderen die ‘m nog willen zien, verraad ik zo nix.

Ik zal wel héél eerlijk toegeven dat ik érg naar Barry Atsma en Carice van Houten zat te kijken en niet zo zeer naar Stijn en Carmen. Dat heeft nix met hun acteervermogens te maken hoor, die vond ik héél erg goed. Daarnaast zat ik ook héél erg naar de omgeving en de locaties te kijken, da’s nou eenmaal ‘n tik van mij, dat heb ik heel vaak bij Nederlandse films. En ik werd toch ook écht wel door ‘t verhaal gegrepen hoor, daar lag ‘t écht niet aan.

Sommige locaties in Amsterdam herkénde ik natuurlijk. Enneh, hij wóónde in Amstelveen, zei hij… ehm, nah… zóu héél goed kunnen maar de locatie die ze dáárvoor hebben gebruikt, is naar míjn idee zéker níet in Amstelveen (óf  Ouderkerk a/d Amstel moet ook tot Amstelveen behoren, dán zou ‘t kunnen ;-)) . Ik dacht ook steeds, tjemig de pémig, Reinoud Oerlemans, hoe héb je dat toch allemaal voor elkaar gekregen? Al die locaties, dé autorit, enz enz. Wow! Ik vind dat hij ‘n práchtig regiedebuut heeft neergezet!

Kórtom: ábsolute aanrader, nét zoals ‘t boek destijds (of eigenlijk nog stééds). Mijn vraag is, zal ‘t vervolg zich nét zo goed lenen om te worden verfilmd?

Ow enneh, de fotocollage van 1e Kerstdag… of eigenlijk van de dag daarvoor, toen wij ‘t “vierden”, zal ik van de week ook ff plaatsen