Afgelopen maandag hadden Erik en ik een 10-minuten gesprek met de juffen van Jonnes klas. En om nou gelijk te zeggen dat ‘t een feest der (h)erkkening was, klinkt wellicht wat overdreven maar eigenlijk wás het dat wél. Jonne is ‘n ontzéttende dromer en heeft ‘n concentratievermogen van een goudvis…
Geen idéé van wie hij dat heeft 

Gek genoeg, als je ‘m dan ‘n vraag stelt over de besproken stof, geeft hij wél ‘t juiste antwoord
Dáár houdt de vergelijking dan wel weer ’n btje op

Kortom: pienter jochie, voor beiden Citotoetsen scoorde hij ‘n A, aan de motoriek moet nog wel wat worden gesleuteld, hij kan niet huppelen… (NOU ÉN?) maar vérder zít het ’r allemaal wel ín. Hij is alleen ’n tikkie ehm… makkelijk, laks, afwezig, ongeconcentreerd (lees: combi van ons beider genen) waardoor het vaak allemaal ietsje langer duurt dan strikt noodzakelijk. Ohwell, hij is natuurlijk ook nog best jong (van augustus). Toch is dit voor de juffen géén reden om ‘m nog ‘n jaar langer te laten kleuteren dus zoals het er nu naar uit ziet, zal hij na de zomer zéker overgaan naar groep 3!

U snapt, den oudersch benne trots!

Vandaag is mijn lief écht jarig. 49… tjemig de pémig… u begrijpt, volgend jaar ‘n feestje… dat u dat alvast even in uw agenda noteert! 1 voordeel: carnaval kan nooit zo vroeg in de maand februari vallen dus dáár zullen we geen last van hebben! Lees: Bij afwezigheid zult u met een beter excuus moeten komen.

Maargoed, zoals ‘t ‘n goed midlifer betaamt, heeft mijn lief zijn droom afgelopen jaar pas écht nagejaagd (hetgeen nog perspectieven biedt voor mijzelve!) door te beginnen met een plaatselijke nieuwssite, genaamd Vlaardingen24. Nérgens anders leest u het nieuws van “dáár waar wij wonen” zó snel!

Verbazingwekkend genoeg gaat ‘t na ruim ’n half jaar zó goed, dat zelfs het plaatselijk heersende suffertje
(al decennia lang heer en meester in het verkondigen van het locale nieuws, die zonder enige moeite élke opponent in de loop der tijd heeft weggeconcureerd) een beetje bang is geworden voor hun positie. En terecht! Want waar de papieren krant maar 1 x per week op de mat valt (áls ie daar al valt ipv op grote stapels in de bosjes oid), is Vlaardingen24 24/7 bereikbaar en daarmee dus ook in staat om 24/7 lokaal nieuws te brengen. U zult zich verbazen hoeveel nieuws er te melden is! En de ene keer is dat groter nieuws dan de andere keer maar daarmee niet minder belangrijk voor de inwoners van deze stad!

En dát rapporteert hij, mijn lief! Was ik in den beginne enigszins argwanend, zag ‘t meer als ‘n uit de hand gelopen hobby (of was ben ik wellicht gewoon jaloers dat hij hobby en werk wel kan combineren?), inmiddels zie ik dat zijn passie daadwerkelijk iets betekent voor de stad en heeft hij ook mij overtuigd dat het hélemaal goed gaat komen! Mocht het nog niet helemaal zover zijn, dan gaat het in ieder geval niet héél lang meer duren: regionale en plaatselijke nieuwsvoorziening loopt voortaan óók gewoon via internet! En die kranten? ik zelf geef ze hooguit nog ‘n jaar of 10… en dan ben ik nóg positief!

Ennieweej, van harte, mijn lief! Ik wens ons ‘n héél mooi jaar! En nog vélen daarna! Lufyah!

Mijn allerliefste Jonne en Robin, weten jullie hoeveel ik van jullie hou?
Tot de maan en terug! Voor nu en voor áltijd!

Het was mooi en ‘t was súpergezellig! Precies zoals ik me had voorgesteld gehoopt had! Lekker eten, lekker drinken, gezellig druk en toch ongedwongen met allemaal leuke mensen waarmee we ons op ons gemak voelen en mensen die van ons houden om wie wij zijn! Zoals ‘t hoort! We zijn súper verwend met allerlei bonnen, flesjes cognac, e.d. Zo wil ik élk feest wel vieren! Thx y’all!!!

Yeeeh, vandaag ben ik jarig! 41, godbéterhet! En dat ga ik vieren ook… ik niet alleen, we vieren Erik z’n 49e verjaardag ook…  met ‘n héle hoop léuke lieve mensen die wij graag om ons heen hebben en die ons liefhebben voor wie we zijn!!! Heppurzinin!!!!

Zo, kerst is weer voorbij. Het was gezellig en ‘t eten was lekker al vind ik ‘n kalkoen maar ‘n overgewaardeerde uit de kluiten gewassen kip, nothing more nothing less.

Robin en Jonne hebben uitgebreid genoten van hun kerstoutfit maar nu gaan ze toch écht in de verkleedkist, eventueel voor volgend jaar! ;-)

Zo had zoonlief gisterenavond een heus kerstbuffet op school en deed dochterlief ‘t vanochtend nog eens dunnetjes over met ‘n heus kerstontbijt op de peuterspeelzaal. Naast alle worstenbroodjes, kipkrokantjes, pizza, krentenbollen, eitjes en andere lekkernijen was mijn aandeel poffertjes met ananas op ‘n stokje. Het was voor beiden ‘n groot succes.

Jonne moet nu alleen morgenochtend nog naar school en dan begint ook hier de kerstvakantie. Lekker hoor!!! Ik pleit voor héél veel uitslapen. Wellicht lukt dat bij ons op de dagen dat ze lekker bij opa en oma gaan logeren! ;-)

Gisteren zijn we gaan schaatsen! Helaas was ‘t maar héél kort. We waren natuurlijk weer véél te laat van huis gegaan en de baan zou ‘n half uur later alweer worden verhuurd aan vrienden en familie van e.o.a. bedrijf.

Jonne heeft 2 jaar geleden al ‘s op schaatsen gestaan en vond dat erg leuk. Dus ‘t was met náme ‘n gok wat Robin ervan zou vinden. En tot onze opluchting vond ze ‘t hélemaal gewéldig! Jonne vond ‘t ook wel leuk maar stond nú op échte (hockey-)schaatsen en niet meer op die dubbele glij-ijzers. Dat maakte het tóch ‘n stuk minder eenvoudig. Gelukkig hadden ze op de baan heel handige oranje zeehonden waar je prima achter kan leren schaatsen. Maargoed, het bleef glibberen. Ik zit nu ‘n btje te dubben… nog ‘n paar van die glij-ijzers aanschaffen óf voor Jonne ‘n paar van dit soort gewone schaatsen op de kop zien te tikken. Je hebt tegenwoordig van die meegroei dingen dus die zouden dan ‘n paar jaar mee kunnen gaan. Iemand al ervaring met die dingen? Ik hoor ‘t graag!

Grappig om te zien hoe verschillend mijn kids zijn… Zoonlief loopt nl de héle dag al te stuiteren, wetende dat het straks pakjesmiddag is. Dochterlief loopt daar stuiterend doch onwetend achteraan maar wordt wat ongemakkelijk zodra ze de héle stapel cadeaus ziet liggen (laten we éérlijk zijn, wie zou dat niet hebben, ‘t was best wel weer héél veel!) Nix Sinterklaasepoentjuh zingen, nix Wolle wolle tonnuh… Ze zondert zich af in ‘n hoekje. En probeer haar er niet bij te halen of te lijmen met ‘n cadeautje want dan krijg je ‘n sneer of ‘n schreeuw… Ze weet de situatie nog niet te handelen. Iets wat me op haar 2e verjaardag begin dit jaar ook al opviel.

Na ‘n tijdje draait ze bij… langzaam komt ze kijken naar wat iedereen heeft gekregen en waar ze zo enthousiast over zijn. Op dát moment wordt het voor haar ook leuk en wil ze zélf ook (samen met mama) cadeautjes uitpakken. Haar ogen glinsteren bij alwéér ‘n Hello Kitty-pakje of bij het badje met ‘t potje voor de pop. Alles wordt vol trots bekeken en het liefst wil ze gelijk overal mee spelen.

Daarin verschilt ze dan weer niet met haar grote broer, die wil dat ook. Maar bij hém gaat het omgekeerd: zo hyper als hij in het begin is, des te rustiger hij wordt. Jonne is weer ‘s snótverkouden en wordt zichtbaar moeier naarmate de middag verstrijkt.

Neemt niet weg dat het wederom ’n práchtige middag/avond is en alle aanwezigen worden weer grúwelijk verwend. Sint scoort goed met een rijk gevulde foto-agenda’s voor de oma’s (hier gemaakt en ‘n absolute aanrader!!!), een wiskey voor de éne opa en ‘n dvd voor de ándere opa. Voor de kids veel rode auto’s, boze vogels en schattige katjes. Het is wederom ‘n écht feest! Gelukkig hebben we óók de foto’s nog!